ถึงเยอรมัน วันนี้ที่ข้ารอคอย

ขายวิญญาณเป็นอินทรีเหล็กตั้งแต่ ยูโร 96

ก็เชียร์เรื่อยมา ความหวังเทียวพังเทียวก่อ

เจ็บช้ำตอนเข้าชิงกับบราซิล

ชวดแชมป์ในบ้านตัวเองตอนเป็นเจ้าภาพ

ถูกตอร์เรสยิงในนัดชิงบอลยุโรป

ก็ได้แต่เจอความเจ็บปวด ชอกช้ำมาโดยตลอด

แต่ก็หวังว่า ซักวันหนึ่ง จะต้องเป็นวันของข้าบ้าง

และวันนี้ วินาทีที่ เกิตเซ่ยิงเข้าไป ก็ยังคงสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่

เพื่อรอคอยสิ่งสุดท้ายนั่นคือ

เสียงนกหวีดเป่าเวลา

และเมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ในขณะที่ "เรา" นำอยู่หนึ่งลูก

ความรู้สึกที่อัดอั้น ความเจ็บปวดที่ฝังในวิญญาณกับทีมรักมานับสิบปีก็ถูกปลดปล่อยออกมา

ในวันนี่ที่รอคอยมาแสนนาน

พร้อมกับคำว่า

" ข้าคือ แชมป์โลกกกกกกกกกกกก"



ขอบคุณทุกท่านที่มีวิญญาณอินทรีเหล็ก ที่เชียร์เคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอด

ถึงผมจะไม่รู้จักท่าน แต่ผมก็จะเชียร์ร่วมกับท่านตลอดไปครับ