ศพ 11 คลื่นสะกด...จากวิญญาณ (ศพที่สาม)
อาร์ม ชายวัย 35 ปี เขาทำงาน แผนกกราฟฟิคดีไซน์ของ บริษัทจำหน่ายเสื้อผ้าบุรุษชื่อดัง เขาจะเป็นคนออกแบบการทำดีสเพลย์ ในห้างสรรพสินค้า รวมทั้งออกแบบหีบห่อของสินค้า อาร์ม นั้นมีนิสัยชอบ เที่ยวในสถานบันเทิงประเภท อาบ และนวด นั้นเป็นเพราะเขาไม่มีแฟนเป็นตัวตน จึงใช้ชีวิตเช่นนี้อย่างเต็มที่ แต่โดยมาก เขาจะไปเที่ยวสถานที่แห่งหนึ่งทุกอาทิตย์ เพื่ออยู่กับ หญิงสาว คนเดิม หญิงสาวมีชื่อว่า น้ำใส เธอบอกกับอาร์มว่า เธอเป็นคนกรุงเทพ แต่เขาก็พอรู้ ว่าแท้จริง น้องน้ำใส เป็นคนทางเหนือ อาร์ม หลงไหลในทุกสิ่งของเธอ ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ เขาถึงกลับ เคยคิดจะขอให้น้ำใสเลิกงานนี้ แล้วมาอยู่กับเขาแบบจริงจัง แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา เพราะด้วยเธอทำงานประเภทนี้มาก่อน นั่นเอง ถึงแม้น้ำใส จะทำงานจนสามารถซื้อรถยนต์ มีคอนโด และส่งเงินกลับบ้านอย่างมากมาย หลังจากที่น้ำใสปฏิบัติหน้าที่ เรียบร้อยแล้ว อาร์มได้ซื้อชั่วโมง ต่อไปอีก เพื่อจะได้ใกล้ชิดหญิงสาวให้นานขึ้น เขาจ้องใบหน้าที่งดงามของเธอ จนน้ำใสอดถาม ออกมาไม่ได้
"พี่อาร์มมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงจ้องน้ำนานขนาดนั้น"
"ไม่รู้สิ...ผมชอบจ้องมองน้ำแบบนี้ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน.."
น้ำใสยิ้มอย่างอ่อนหวาน ก่อนเอามือถือของอาร์ม ออกมาถ่ายรูป แบบเซลฟี่ ในขณะที่เธอเปลือย ท่อนบน แต่เธอใช้มุมกล้อง ทำให้เห็นเฉพาะเนินอก แล้วยื่นให้ชายหนุ่ม
"ต่อไป พี่อาร์มก็เก็บไว้ดู...จะได้ไม่ต้องเปลืองเงิน มาหาน้ำใส บ่อยๆ.."
หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่จริงใจ ต่อชายหนุ่ม อาร์มอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามออกมา
"น้ำใสไม่อยากให้ผม มาหาหรือ..."
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ...น้ำใสรู้สึกดีทุกครั้ง ที่พี่อาร์มมาหา พี่อาร์มไม่เคยเรียกใคร นอกจากน้ำถึงน้ำจะอยู่กับแขกคนอื่น พี่อาร์มก็รอ แต่พี่ทำแบบนี้น่ะ มันเปลืองเงินมากนะคะน้ำน่ะเพราะไม่มีเงินจึงต้องมาทำอาชีพนี้ จะทำอย่างอื่นก็ไม่เป็นแล้วชาตินี้คงต้องเป็นแบบนี้ไปตลอด แต่พี่อาร์มเลือกได้ เลือกที่จะคบกับใครที่เขาดีพอ"
อาร์มนิ่งเงียบ ก่อนที่จะเอ่ยออกมา
"ความจริงพี่อยากบอก น้ำใสมานานแล้ว ว่าถ้ามีผู้ชายคนหนึ่งที่รักน้ำใสอย่างจริงจัง แล้วเขาก็ไม่เคยคิดถึงอดีตของน้ำใส ว่าเคยเป็นหรือผ่านอะไรมา เขายินดีที่จะใช้ชีวิตร่วมกับน้ำใสไปตลอด และสัญญาว่า จะไม่พูดถึงอดีตนั้นยามทะเลาะกัน ให้น้ำใสดูแลผู้ชายคนนั้น จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน น้ำใสจะยอมรับผู้ชายคนนั้นไหม.."
หญิงสาวก้มหน้า ปรากฎน้ำตาไหลออกมา เธอไม่คิดว่า แขกของเธอผู้นี้จะกล่าวเรื่องเช่นนี้ออกมา น้ำใสป้ายน้ำตา ก่อนทำเสียงปกติ แย้มยิ้มอย่างน่ารัก
"พี่อาร์ม...อย่าทำแบบนี้เลย ชีวิตพี่ยังต้องเดินไปอีกไกล ถ้าคิดถึงน้ำ ก็โทรมาหาน้ำก็แล้วกันน้ำคงไม่ต้องการอะไรจากพี่มากไปกว่านี้ ถ้าคืนไหนพี่ต้องการน้ำ ก็โทรมาหานะคะ น้ำจะไม่ให้พี่อาร์มต้องเสียเงินเพื่อน้ำอีกแล้ว..."
อาร์มเข้าใจถึงคำว่าอกหัก ก็คราวนี้ ถึงเขาจะอกหักมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหน แต่เขาก็เข้าใจหญิงสาว เธอนั้นมิได้ขายเรือนร่างเพราะตัวเองเพียงอย่างเดียว ถ้าเธอเลิกนั้นหมาย ถึงเงินทองที่จะส่งให้ทางบ้านก็จะหมดไปด้วย อาร์มฝืนยิ้ม ก่อนกล่าวออกมา
"ก็ได้จ่ะ ถ้าน้ำใสเปลี่ยน ใจก็โทรหาพี่ได้เสมอนะ"
หลังจากน้ำใส ให้เบอร์โทร อาร์มแล้ว เมื่อหมดเวลา น้ำใสเดินมาส่งอาร์ม ที่บริเวณทางลง เหมือน เธอจะเอ่ยอะไร แต่เธอก็ไม่พูด แต่คำที่เธอกล่าวคำร่ำลานั้น มันอดทำให้ อาร์มคิดไม่ได้ว่า เขาจะ ไม่ได้พบหญิงสาวอีกแล้ว
"พี่อาร์มดูแลตัวเองให้ดีนะคะ น้ำใสดีใจที่ได้พบพี่ ถึงแม้ว่าเราจะพบกันสายเกินไปแต่น้ำจะจดจำความรักและจริงใจที่พี่อาร์มให้ ตลอดไป"
แล้วหญิงสาวก็เดินเข้าไปสถานณ์ที่ทำงานของเธอ วันรุ่งขึ้นเขาทำงานตามปกติ แล้วข่าวที่ทำให้เขา ช็อคคือ ข่าวในอินเตอร์เน็ตแจ้งว่า น้ำใสขับรถประสานงากับรถบรรทุกในตอนกลางดึก เธอเสียชีวิต ในทันที อาร์ม ใช้มือปิดปากตนเอาไว้ เพื่อมิให้ร้องออกมา....
ในวันศุกร์ตอนกลางดึก อาร์มอยู่คอนโดเพียงลำพัง เขามองภาพถ่ายของน้ำใสที่ถ่ายให้เขา เป็นภาพ สุดท้าย เขาเหม่อมองอย่างซึมเซา ทันใดมีสายเรียกเข้ามาหาเขา เมื่อชื่อของโทรศัพท์ปรากฎ มันทำ ให้อาร์ม ทั้งรู้สึกตกใจ และดีใจในเวลาเดียวกัน.... เพราะมันเป็นสายเรียกเข้าจาก... น้ำใส หญิงที่เขา คิดถึงสุดหัวใจ แต่เธอจะโทรมาได้อย่างไร ก็ในเมื่อ น้ำใสได้ตายไปแล้ว อาร์มนั้นลังเลที่จะรับสาย แต่ในที่สุด เขาก็รับสาย
"อาร์มรับสายครับ นั่นใครครับ..."
"จำน้ำไม่ได้หรือคะ...พี่อาร์ม..."
เป็นเสียงของน้ำใสจริงๆ เขาจำได้อย่างแม่นยำ ขนแขนของเขา สแตนด์อัพอย่างช่วยไม่ได้ เขาเอ่ย ถามอย่างหวาดหวั่น
"น้ำใส...คุณยังไม่...ตาย...ใช่ไหม.."
หญิงสาวหัวเราะ ออกมาอย่างที่เขาคุ้นเคย ก่อนเฉลยออกมา
"พี่อาร์ม...เอาอะไรมาพูด...น้ำจะตายได้อย่างไร ในเมื่อน้ำยังโทรหาพี่ได้ มิน่าล่ะพี่อาร์มถึงไม่โทรหาน้ำเลย หึๆๆ..."
อาร์มทั้งรู้สึกดีใจ ทั้งแปลกใจ เอ่ยถามออกมาอย่างตื่นเต้น
"แล้วข่าวใน อินเตอร์เน็ตที่ออกมาว่า น้ำใสขับรถประสานงากับรถบรรทุก จนเสียชีวิตมันออกมาได้ยังไง นี่พี่งงไปหมดแล้ว..."
หญิงสาวยังคงหัวเราะอย่างขบขัน ก่อนเฉลยออกมา
"พี่คะ...คนที่ตายนะ เป็นผู้หญิงที่ทำงานแบบเดียวกับน้ำใส ใช้รถรุ่นเดียวกับน้ำใสแล้วชื่อของเธอ ก็ชื่อน้ำใสเหมือนกัน ที่น้ำใสรู้ เพราะเพื่อนๆ โทรมาหาน้ำใสกันเยอะแยะ ไปหมดมิน่าล่ะพี่อาร์มถึงหายเงียบไปเลย ตอนแรกน้ำใสคิดว่าพี่อาร์ม จะรังเกียจและไม่ติดต่อน้ำใสพอน้ำปะติดปะต่อก็เลยรู้ว่า พี่อาร์มต้องเข้าใจผิดแน่ๆ...."
อาร์ม ถึงกับตะโกนออกมาอย่างดีใจสุดๆ
"ที่แท้ผมเข้าใจผิด น้ำรู้ไหมผมร้องไห้ทุกคืนเลย ตั้งแต่ดูข่าวนั้น"
"แต่พี่อาร์มก็ไม่ ดูข่าวให้แน่ชัด ว่ารถของน้ำใสไม่ใช่ทะเบียนนั้น แล้วก็ไม่มาดูให้แน่ชัดว่าน้ำใสตายจริงหรือไม่ พี่อาร์มรักน้ำใสจริงหรือเปล่าคะ.."
น้ำเสียงที่แฝงความแง่งอน ทำให้อาร์มตื่นตระหนก รีบกล่าวออกมา
"คือว่าผมไม่อยากต้องเสียใจมากกว่านั้น ผมคงทนไม่ได้ที่ต้องไปร่วมงานศพของน้ำ"
เสียงของหญิงสาวเงียบไป ก่อนเอ่ยออกมา
"แล้วถ้าน้ำเกิดตายไปจริงๆ พี่อาร์มจะอยู่ได้หรือคะ"
น้ำเสียงของหญิงสาวดูเศร้าสลด จนอาร์มรู้สึกได้ แล้วความรู้สึกที่เหน็บหนาวภายใน มันแผ่ขยาย ออกมา แล้วเขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาราวกระซิบ
"ผมไม่รู้เหมือนกัน พ่อแม่ผมเองก็ไม่มี เพราะคุณย่าท่านเลี้ยงผมมา เมื่อท่านเสียไปผมก็มีแต่น้ำเท่านั้น ผมเหงามาก เหงาเหลือเกิน เหงาจนแทบทนไม่ได้"
หญิงสาวเงียบ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือก...เย็น
"ถ้างั้น...พี่อาร์มต้องอยู่ให้ได้นะคะ ความจริง น้ำแค่มาลาเท่านั้น ถึงน้ำคิดถึงพี่อยากให้พี่ไปอยู่ด้วยแต่การมีชีวิตอยู่ย่อมดีกว่า พี่อาร์มต้องอยู่...ให้ได้..นะคะ"
อาร์มตกใจในความหมายของน้ำใส และน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนรู้สึกถึงความหนาวเย็นในจิตใจ
"น้ำ...น้ำหมายถึง...อะไร....ผม...ไม่เข้าใจ.."
เสียงปลายทางเงียบไป ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วย น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า เหงา เปล่าเปลี่ยว และเย็น ดุจมิใช่เสียงของ...มนุษย์...
"ความจริงก็คือ...น้ำตายไปแล้ว...จริงๆ...แต่น้ำไม่อยากให้พี่อาร์มต้องเหงาแบบนี้ พี่อาร์มมีทางเลือกที่ดีกว่า จงลืมน้ำเสีย หาผู้หญิงที่คู่ควร ใช้ชีวิตกับเขา"
ชายหนุ่มงุนงงกับคำกล่าวของหญิงสาว น้ำตาที่ไหลอย่างปลื้มปิติ มันไหลพรากออกมา ด้วยอารมณ์ อีกแบบ เพราะเป็นอารมณ์แห่งความสิ้นหวัง
"น้ำล้อผมเล่นใช่ไหม...น้ำแค่อยากให้ผมตกใจใช่ไหม เพราะเสียงของน้ำผมจำได้แล้วเรื่องวิญญาณอะไรพี่ไม่เคยเชื่อ น้ำกำลังแกล้ง...ใช่ไหม!
เว้นช่วงไป อาร์มได้ยินเสียงสะอื้นไห้อย่างโหยหวน
"พี่อาร์มต้องอยู่ต่อไปให้ได้นะคะ...พี่อาร์มต้องอยู่ต่อ...ให้ได้... ลาก่อนค่ะพี่อาร์มมมมมมมมมมมมมมมมม..."
สัญญาณปลายทางถูกตัดออก ชายหนุ่มตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ระคน เศร้า น้ำตาเขาหลั่งออกมาอย่างมากมาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเศร้าจนแทบขาดใจ อาร์ม พยายามโทรหาที่เบอร์ของน้ำใส ก็เป็น
"หมายเลขนี้ ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อกลับมาภายหลัง"
ชายหนุ่มทรุดลงนั่งคุกเข่าอย่างหมดอาลัย เขาเปิดภาพของหญิงสาวภาพที่เธอถ่ายให้ ใบหน้าของ น้ำใสยังคงงดงาม แต่ภาพของหญิงสาวพลันเคลื่อนไหวได้อย่างช้า เป็นภาพหญิงสาว โบกมืออำลา พร้อมรอยยิ้มที่แสนเศร้า มีเสียงออกมาจากโทรศัพท์เป็นเสียงของน้ำใส...ว่า...
"พี่อาร์มขาาาาาา....ลาก่อนนนนนนนน"
อาร์มร้องตะโกนออกมา ด้วยน้ำเสียงมีความหวัง รอยยิ้มบังเกิดขึ้นบนใบหน้า
"ไม่ๆๆๆ...น้ำใส...รอผมก่อน...เราจะไปด้วยกัน...น้ำใสจะได้ไม่เหงา น้ำใสรอผมก่อนนนนนนนนนนนนนนนน...."
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งพุ่งชนกระจกประตูระเบียงจนร้าว ศีรษะของอาร์มแตกโลหิตไหลออกมา ชายหนุ่มพุ่งชนแล้ว ชนอีกจนกระจกแตกออกมาโลหิตไหลโทรมกาย เท้าเหยียบกระจกมีบาดแผล เต็มเท้า มือของเขายังกำมือถือแน่นเขามองภาพในจอเป็นภาพหญิงสาวที่ส่งยิ้มหวาน อาร์มส่งยิ้มให้ แล้วเขาก็พุ่งตัวลงจาก ระเบียงชั้น 8 ลงกระแทกพื้น สิ้นใจในทันที โทรศัพท์มือถือ มีเสียงหัวเราะ ของหญิงสาว..เย็นๆ...ออกมา...หน้าจอภาพมือถือ ร้าวภาพของหญิงสาวก็หายไปแล้ว...แต่ใบหน้า ของชายหนุ่ม ยังแฝงด้วย...ความสุข....อย่างแท้จริง....
.......สารวัตรขจร เล่าเรื่องอย่างปกติเหมือนทุกครั้ง สายตาจับจ้องดวงตาของ อรุณประภาอย่างปกติ เขายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แล้วเอ่ยออกมา
"ในมือของคุณอาร์ม ยังกำมือถือแน่น ผมให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ ก็พบว่าเขาโทรหาคุณน้ำใสที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุก่อนหน้าสามวัน เป็นคนที่ตาย จากการโทรหาคนตายเหมือนนายเมธา"
อรุณประภา จึงเอ่ยออกมาถึงข้อสันนิษฐาน
"แสดงว่าคุณอาร์มที่ตาย ก็คงด้วยคลื่นเสียงอีกใช่ไหมคะ สารวัตร"
"จะว่าไป...มันอาจไม่เกี่ยวกับคลื่นเสียงที่ทำให้ผู้ตายทั้งสอง เพราะทั้งคุณเมธา กับคุณวิภาศิณีเสียชีวิตจากคลื่นเสียงโดยตรง แต่จากการผ่าพิสูจน์สมองของคุณอาร์ม พบว่า มีรอยช้ำจากแรงสั่นสะเทือน คล้ายถูกสะกดจิต ด้วยเสียง"
อรุณประภา รู้สึกถึงความแปลกประหลาดมากขึ้น เธอเข้าใจได้ทันทีว่า สารวัตรขจรต้องการสื่ออะไร ให้เธอ การตายของทั้งสามเชื่อมโยงกับการโทรศัพท์มือถือ และคลื่นเสียง หรือสัญญาณบางอย่าง เธอจึงเอ่ยถามออกมา
"สารวัตรควรเล่าให้ฟังถึง ผู้เสียชีวิต รายต่อไปได้แล้ว...นะคะ.."
"ครับ ผมจะเล่าให้ฟัง ผู้เสียชีวิตรายต่อไป...เป็นเด็กสาว...ในโรงเรียนมัธยมหญิงล้วน ที่เชียงใหม่"
---------------------------------
ศพ 11 ศพที่สอง (เรื่องสั้นที่ 3)
อาร์ม ชายวัย 35 ปี เขาทำงาน แผนกกราฟฟิคดีไซน์ของ บริษัทจำหน่ายเสื้อผ้าบุรุษชื่อดัง เขาจะเป็นคนออกแบบการทำดีสเพลย์ ในห้างสรรพสินค้า รวมทั้งออกแบบหีบห่อของสินค้า อาร์ม นั้นมีนิสัยชอบ เที่ยวในสถานบันเทิงประเภท อาบ และนวด นั้นเป็นเพราะเขาไม่มีแฟนเป็นตัวตน จึงใช้ชีวิตเช่นนี้อย่างเต็มที่ แต่โดยมาก เขาจะไปเที่ยวสถานที่แห่งหนึ่งทุกอาทิตย์ เพื่ออยู่กับ หญิงสาว คนเดิม หญิงสาวมีชื่อว่า น้ำใส เธอบอกกับอาร์มว่า เธอเป็นคนกรุงเทพ แต่เขาก็พอรู้ ว่าแท้จริง น้องน้ำใส เป็นคนทางเหนือ อาร์ม หลงไหลในทุกสิ่งของเธอ ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ เขาถึงกลับ เคยคิดจะขอให้น้ำใสเลิกงานนี้ แล้วมาอยู่กับเขาแบบจริงจัง แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา เพราะด้วยเธอทำงานประเภทนี้มาก่อน นั่นเอง ถึงแม้น้ำใส จะทำงานจนสามารถซื้อรถยนต์ มีคอนโด และส่งเงินกลับบ้านอย่างมากมาย หลังจากที่น้ำใสปฏิบัติหน้าที่ เรียบร้อยแล้ว อาร์มได้ซื้อชั่วโมง ต่อไปอีก เพื่อจะได้ใกล้ชิดหญิงสาวให้นานขึ้น เขาจ้องใบหน้าที่งดงามของเธอ จนน้ำใสอดถาม ออกมาไม่ได้
"พี่อาร์มมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงจ้องน้ำนานขนาดนั้น"
"ไม่รู้สิ...ผมชอบจ้องมองน้ำแบบนี้ ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน.."
น้ำใสยิ้มอย่างอ่อนหวาน ก่อนเอามือถือของอาร์ม ออกมาถ่ายรูป แบบเซลฟี่ ในขณะที่เธอเปลือย ท่อนบน แต่เธอใช้มุมกล้อง ทำให้เห็นเฉพาะเนินอก แล้วยื่นให้ชายหนุ่ม
"ต่อไป พี่อาร์มก็เก็บไว้ดู...จะได้ไม่ต้องเปลืองเงิน มาหาน้ำใส บ่อยๆ.."
หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่จริงใจ ต่อชายหนุ่ม อาร์มอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามออกมา
"น้ำใสไม่อยากให้ผม มาหาหรือ..."
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ...น้ำใสรู้สึกดีทุกครั้ง ที่พี่อาร์มมาหา พี่อาร์มไม่เคยเรียกใคร นอกจากน้ำถึงน้ำจะอยู่กับแขกคนอื่น พี่อาร์มก็รอ แต่พี่ทำแบบนี้น่ะ มันเปลืองเงินมากนะคะน้ำน่ะเพราะไม่มีเงินจึงต้องมาทำอาชีพนี้ จะทำอย่างอื่นก็ไม่เป็นแล้วชาตินี้คงต้องเป็นแบบนี้ไปตลอด แต่พี่อาร์มเลือกได้ เลือกที่จะคบกับใครที่เขาดีพอ"
อาร์มนิ่งเงียบ ก่อนที่จะเอ่ยออกมา
"ความจริงพี่อยากบอก น้ำใสมานานแล้ว ว่าถ้ามีผู้ชายคนหนึ่งที่รักน้ำใสอย่างจริงจัง แล้วเขาก็ไม่เคยคิดถึงอดีตของน้ำใส ว่าเคยเป็นหรือผ่านอะไรมา เขายินดีที่จะใช้ชีวิตร่วมกับน้ำใสไปตลอด และสัญญาว่า จะไม่พูดถึงอดีตนั้นยามทะเลาะกัน ให้น้ำใสดูแลผู้ชายคนนั้น จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน น้ำใสจะยอมรับผู้ชายคนนั้นไหม.."
หญิงสาวก้มหน้า ปรากฎน้ำตาไหลออกมา เธอไม่คิดว่า แขกของเธอผู้นี้จะกล่าวเรื่องเช่นนี้ออกมา น้ำใสป้ายน้ำตา ก่อนทำเสียงปกติ แย้มยิ้มอย่างน่ารัก
"พี่อาร์ม...อย่าทำแบบนี้เลย ชีวิตพี่ยังต้องเดินไปอีกไกล ถ้าคิดถึงน้ำ ก็โทรมาหาน้ำก็แล้วกันน้ำคงไม่ต้องการอะไรจากพี่มากไปกว่านี้ ถ้าคืนไหนพี่ต้องการน้ำ ก็โทรมาหานะคะ น้ำจะไม่ให้พี่อาร์มต้องเสียเงินเพื่อน้ำอีกแล้ว..."
อาร์มเข้าใจถึงคำว่าอกหัก ก็คราวนี้ ถึงเขาจะอกหักมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหน แต่เขาก็เข้าใจหญิงสาว เธอนั้นมิได้ขายเรือนร่างเพราะตัวเองเพียงอย่างเดียว ถ้าเธอเลิกนั้นหมาย ถึงเงินทองที่จะส่งให้ทางบ้านก็จะหมดไปด้วย อาร์มฝืนยิ้ม ก่อนกล่าวออกมา
"ก็ได้จ่ะ ถ้าน้ำใสเปลี่ยน ใจก็โทรหาพี่ได้เสมอนะ"
หลังจากน้ำใส ให้เบอร์โทร อาร์มแล้ว เมื่อหมดเวลา น้ำใสเดินมาส่งอาร์ม ที่บริเวณทางลง เหมือน เธอจะเอ่ยอะไร แต่เธอก็ไม่พูด แต่คำที่เธอกล่าวคำร่ำลานั้น มันอดทำให้ อาร์มคิดไม่ได้ว่า เขาจะ ไม่ได้พบหญิงสาวอีกแล้ว
"พี่อาร์มดูแลตัวเองให้ดีนะคะ น้ำใสดีใจที่ได้พบพี่ ถึงแม้ว่าเราจะพบกันสายเกินไปแต่น้ำจะจดจำความรักและจริงใจที่พี่อาร์มให้ ตลอดไป"
แล้วหญิงสาวก็เดินเข้าไปสถานณ์ที่ทำงานของเธอ วันรุ่งขึ้นเขาทำงานตามปกติ แล้วข่าวที่ทำให้เขา ช็อคคือ ข่าวในอินเตอร์เน็ตแจ้งว่า น้ำใสขับรถประสานงากับรถบรรทุกในตอนกลางดึก เธอเสียชีวิต ในทันที อาร์ม ใช้มือปิดปากตนเอาไว้ เพื่อมิให้ร้องออกมา....
ในวันศุกร์ตอนกลางดึก อาร์มอยู่คอนโดเพียงลำพัง เขามองภาพถ่ายของน้ำใสที่ถ่ายให้เขา เป็นภาพ สุดท้าย เขาเหม่อมองอย่างซึมเซา ทันใดมีสายเรียกเข้ามาหาเขา เมื่อชื่อของโทรศัพท์ปรากฎ มันทำ ให้อาร์ม ทั้งรู้สึกตกใจ และดีใจในเวลาเดียวกัน.... เพราะมันเป็นสายเรียกเข้าจาก... น้ำใส หญิงที่เขา คิดถึงสุดหัวใจ แต่เธอจะโทรมาได้อย่างไร ก็ในเมื่อ น้ำใสได้ตายไปแล้ว อาร์มนั้นลังเลที่จะรับสาย แต่ในที่สุด เขาก็รับสาย
"อาร์มรับสายครับ นั่นใครครับ..."
"จำน้ำไม่ได้หรือคะ...พี่อาร์ม..."
เป็นเสียงของน้ำใสจริงๆ เขาจำได้อย่างแม่นยำ ขนแขนของเขา สแตนด์อัพอย่างช่วยไม่ได้ เขาเอ่ย ถามอย่างหวาดหวั่น
"น้ำใส...คุณยังไม่...ตาย...ใช่ไหม.."
หญิงสาวหัวเราะ ออกมาอย่างที่เขาคุ้นเคย ก่อนเฉลยออกมา
"พี่อาร์ม...เอาอะไรมาพูด...น้ำจะตายได้อย่างไร ในเมื่อน้ำยังโทรหาพี่ได้ มิน่าล่ะพี่อาร์มถึงไม่โทรหาน้ำเลย หึๆๆ..."
อาร์มทั้งรู้สึกดีใจ ทั้งแปลกใจ เอ่ยถามออกมาอย่างตื่นเต้น
"แล้วข่าวใน อินเตอร์เน็ตที่ออกมาว่า น้ำใสขับรถประสานงากับรถบรรทุก จนเสียชีวิตมันออกมาได้ยังไง นี่พี่งงไปหมดแล้ว..."
หญิงสาวยังคงหัวเราะอย่างขบขัน ก่อนเฉลยออกมา
"พี่คะ...คนที่ตายนะ เป็นผู้หญิงที่ทำงานแบบเดียวกับน้ำใส ใช้รถรุ่นเดียวกับน้ำใสแล้วชื่อของเธอ ก็ชื่อน้ำใสเหมือนกัน ที่น้ำใสรู้ เพราะเพื่อนๆ โทรมาหาน้ำใสกันเยอะแยะ ไปหมดมิน่าล่ะพี่อาร์มถึงหายเงียบไปเลย ตอนแรกน้ำใสคิดว่าพี่อาร์ม จะรังเกียจและไม่ติดต่อน้ำใสพอน้ำปะติดปะต่อก็เลยรู้ว่า พี่อาร์มต้องเข้าใจผิดแน่ๆ...."
อาร์ม ถึงกับตะโกนออกมาอย่างดีใจสุดๆ
"ที่แท้ผมเข้าใจผิด น้ำรู้ไหมผมร้องไห้ทุกคืนเลย ตั้งแต่ดูข่าวนั้น"
"แต่พี่อาร์มก็ไม่ ดูข่าวให้แน่ชัด ว่ารถของน้ำใสไม่ใช่ทะเบียนนั้น แล้วก็ไม่มาดูให้แน่ชัดว่าน้ำใสตายจริงหรือไม่ พี่อาร์มรักน้ำใสจริงหรือเปล่าคะ.."
น้ำเสียงที่แฝงความแง่งอน ทำให้อาร์มตื่นตระหนก รีบกล่าวออกมา
"คือว่าผมไม่อยากต้องเสียใจมากกว่านั้น ผมคงทนไม่ได้ที่ต้องไปร่วมงานศพของน้ำ"
เสียงของหญิงสาวเงียบไป ก่อนเอ่ยออกมา
"แล้วถ้าน้ำเกิดตายไปจริงๆ พี่อาร์มจะอยู่ได้หรือคะ"
น้ำเสียงของหญิงสาวดูเศร้าสลด จนอาร์มรู้สึกได้ แล้วความรู้สึกที่เหน็บหนาวภายใน มันแผ่ขยาย ออกมา แล้วเขาจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาราวกระซิบ
"ผมไม่รู้เหมือนกัน พ่อแม่ผมเองก็ไม่มี เพราะคุณย่าท่านเลี้ยงผมมา เมื่อท่านเสียไปผมก็มีแต่น้ำเท่านั้น ผมเหงามาก เหงาเหลือเกิน เหงาจนแทบทนไม่ได้"
หญิงสาวเงียบ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือก...เย็น
"ถ้างั้น...พี่อาร์มต้องอยู่ให้ได้นะคะ ความจริง น้ำแค่มาลาเท่านั้น ถึงน้ำคิดถึงพี่อยากให้พี่ไปอยู่ด้วยแต่การมีชีวิตอยู่ย่อมดีกว่า พี่อาร์มต้องอยู่...ให้ได้..นะคะ"
อาร์มตกใจในความหมายของน้ำใส และน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนรู้สึกถึงความหนาวเย็นในจิตใจ
"น้ำ...น้ำหมายถึง...อะไร....ผม...ไม่เข้าใจ.."
เสียงปลายทางเงียบไป ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วย น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า เหงา เปล่าเปลี่ยว และเย็น ดุจมิใช่เสียงของ...มนุษย์...
"ความจริงก็คือ...น้ำตายไปแล้ว...จริงๆ...แต่น้ำไม่อยากให้พี่อาร์มต้องเหงาแบบนี้ พี่อาร์มมีทางเลือกที่ดีกว่า จงลืมน้ำเสีย หาผู้หญิงที่คู่ควร ใช้ชีวิตกับเขา"
ชายหนุ่มงุนงงกับคำกล่าวของหญิงสาว น้ำตาที่ไหลอย่างปลื้มปิติ มันไหลพรากออกมา ด้วยอารมณ์ อีกแบบ เพราะเป็นอารมณ์แห่งความสิ้นหวัง
"น้ำล้อผมเล่นใช่ไหม...น้ำแค่อยากให้ผมตกใจใช่ไหม เพราะเสียงของน้ำผมจำได้แล้วเรื่องวิญญาณอะไรพี่ไม่เคยเชื่อ น้ำกำลังแกล้ง...ใช่ไหม!
เว้นช่วงไป อาร์มได้ยินเสียงสะอื้นไห้อย่างโหยหวน
"พี่อาร์มต้องอยู่ต่อไปให้ได้นะคะ...พี่อาร์มต้องอยู่ต่อ...ให้ได้... ลาก่อนค่ะพี่อาร์มมมมมมมมมมมมมมมมม..."
สัญญาณปลายทางถูกตัดออก ชายหนุ่มตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวด้วยความรู้สึกตื่นตระหนก ระคน เศร้า น้ำตาเขาหลั่งออกมาอย่างมากมาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเศร้าจนแทบขาดใจ อาร์ม พยายามโทรหาที่เบอร์ของน้ำใส ก็เป็น
"หมายเลขนี้ ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อกลับมาภายหลัง"
ชายหนุ่มทรุดลงนั่งคุกเข่าอย่างหมดอาลัย เขาเปิดภาพของหญิงสาวภาพที่เธอถ่ายให้ ใบหน้าของ น้ำใสยังคงงดงาม แต่ภาพของหญิงสาวพลันเคลื่อนไหวได้อย่างช้า เป็นภาพหญิงสาว โบกมืออำลา พร้อมรอยยิ้มที่แสนเศร้า มีเสียงออกมาจากโทรศัพท์เป็นเสียงของน้ำใส...ว่า...
"พี่อาร์มขาาาาาา....ลาก่อนนนนนนนน"
อาร์มร้องตะโกนออกมา ด้วยน้ำเสียงมีความหวัง รอยยิ้มบังเกิดขึ้นบนใบหน้า
"ไม่ๆๆๆ...น้ำใส...รอผมก่อน...เราจะไปด้วยกัน...น้ำใสจะได้ไม่เหงา น้ำใสรอผมก่อนนนนนนนนนนนนนนนน...."
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งพุ่งชนกระจกประตูระเบียงจนร้าว ศีรษะของอาร์มแตกโลหิตไหลออกมา ชายหนุ่มพุ่งชนแล้ว ชนอีกจนกระจกแตกออกมาโลหิตไหลโทรมกาย เท้าเหยียบกระจกมีบาดแผล เต็มเท้า มือของเขายังกำมือถือแน่นเขามองภาพในจอเป็นภาพหญิงสาวที่ส่งยิ้มหวาน อาร์มส่งยิ้มให้ แล้วเขาก็พุ่งตัวลงจาก ระเบียงชั้น 8 ลงกระแทกพื้น สิ้นใจในทันที โทรศัพท์มือถือ มีเสียงหัวเราะ ของหญิงสาว..เย็นๆ...ออกมา...หน้าจอภาพมือถือ ร้าวภาพของหญิงสาวก็หายไปแล้ว...แต่ใบหน้า ของชายหนุ่ม ยังแฝงด้วย...ความสุข....อย่างแท้จริง....
.......สารวัตรขจร เล่าเรื่องอย่างปกติเหมือนทุกครั้ง สายตาจับจ้องดวงตาของ อรุณประภาอย่างปกติ เขายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แล้วเอ่ยออกมา
"ในมือของคุณอาร์ม ยังกำมือถือแน่น ผมให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ ก็พบว่าเขาโทรหาคุณน้ำใสที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุก่อนหน้าสามวัน เป็นคนที่ตาย จากการโทรหาคนตายเหมือนนายเมธา"
อรุณประภา จึงเอ่ยออกมาถึงข้อสันนิษฐาน
"แสดงว่าคุณอาร์มที่ตาย ก็คงด้วยคลื่นเสียงอีกใช่ไหมคะ สารวัตร"
"จะว่าไป...มันอาจไม่เกี่ยวกับคลื่นเสียงที่ทำให้ผู้ตายทั้งสอง เพราะทั้งคุณเมธา กับคุณวิภาศิณีเสียชีวิตจากคลื่นเสียงโดยตรง แต่จากการผ่าพิสูจน์สมองของคุณอาร์ม พบว่า มีรอยช้ำจากแรงสั่นสะเทือน คล้ายถูกสะกดจิต ด้วยเสียง"
อรุณประภา รู้สึกถึงความแปลกประหลาดมากขึ้น เธอเข้าใจได้ทันทีว่า สารวัตรขจรต้องการสื่ออะไร ให้เธอ การตายของทั้งสามเชื่อมโยงกับการโทรศัพท์มือถือ และคลื่นเสียง หรือสัญญาณบางอย่าง เธอจึงเอ่ยถามออกมา
"สารวัตรควรเล่าให้ฟังถึง ผู้เสียชีวิต รายต่อไปได้แล้ว...นะคะ.."
"ครับ ผมจะเล่าให้ฟัง ผู้เสียชีวิตรายต่อไป...เป็นเด็กสาว...ในโรงเรียนมัธยมหญิงล้วน ที่เชียงใหม่"
---------------------------------