วันนี้จะมาเล่าเรื่อง ของเด็กไทยในต่างแดน, ก่อนจะกลับไทย แล้วในช่วงที่อยู่เมืองไทย ที่พบเจอกับตัวเองครับ, ก่อนอื่นที่จะเล่า คือผมอยู่ต่างประเทศ 5ปีกว่าๆแล้วครับ ได้กลับไทย ปีล่ครั้ง หรือสองปีครั้ง ในช่วงเดือนสิงหาคม. เรื่องมันมีอยู่ว่าอีก สองอาทิตย์ผมจะกลับไทยแล้ว.. พอบอกเพื่อนๆไป มีแต่คนถามถึงของฝาก รู้สึกอึดอัดใจนะครับ.
เริ่มต้น ตั้งแต่ถึงไทย วันแรก เจอญาติพี่น้อง แห่กันมาดู บางทีมันก็อยากอยู่ส่วนตัว ใช้ชีวติเหมือนคนปกติบาง อยากมีความสุข นานๆกลับไทยที เวลาเดินไปไหน ก็ต้องไหว้ไปหมด บางคนก็ใครไม่รู้ ไม่ใช่ ญาติโหติโกโหติกา ก็ต้องไหว้.
เวลาเจอเพื่อนๆ ก็ถามหาแต่ของฝาก ไหนของฝาก (ไหนของฝาก) บางทีก็รำคาญนะครับ สำรับตัวผมแล้ว ผมซื้อไปฝากแค่ คนที่สนิทๆ ที่ช่วยเหลือในช่วงที่ผมอยู่ที่เมืองนอก, เช่นเวลาเหงาอยากมีเพื่อนคุย มีปันหา อยากให้ดูนั้นดูนี่ ที่ไทยให้หน่อย) ผมถึงจะให้ของตอบแทนเขา. คือถ้า ผมจะซื้อไปฝากใคร ผมก็ซื้อเอง ไม่จำเป็นต้องสั่งป่ะ?
เรื่องนึงที่เจอถามบ่อยๆ คือ กลับมา มีแฟนฝรั่งไหม ฝรั่งสวยไหม ทำไมไม่เอาฝรั่ง ฝรั่งรวยนะ ติดต่อให้หน่อย (คือฝรั่งนะ ไม่ใช่มะม่วงจะได้หาง่ายๆ)
เรื่องต่อมาคือ เวลาไปกินข้าว ผมเข้าใจนะว่า พึ่งกลับมาจากเมืองนอก คนอื่นก็ต้องคิดว่า รวย มีตัง. ช่วงแรกๆอาจะมีตังนะ แต่จะให้เลี้ยงทุกๆวันมันก็ไม่ใช่ป่ะ ผมก็ต้องใช้อย่างอื่น ถ้าเพื่อนจริงๆ ก็น่าจะเข้าใจว่า บางทีมันต้องหาร์กันจ่าย.
เรื่องการนัดเจอเพื่อนก็อีกนึงปันหาครับ ผมกลับไทยปีล่ครั้ง แต่บางทีนัดเพื่อนแล้วไม่มา มาสาย อ้างนู้นนี่ เบื่อมากครับ เลิกคบไปหลายคนแล้วแบบนี้
ในช่วงไกล้จะกลับ ก็ต้องมีเรื่อง ของที่จะซื้อกลับ หรือฝากซื้อ. บางคนที่ฝากซื้อนะ ก็ไม่ให้ตัง ว่าฝากซื้อ กับซื้อฝากมันต่างกัน ให้ตังมาไม่ครบบางล่ะ ไม่ให้ตังบางล่ะ เราอ่พอออกให้ได้นะ แต่เยอะๆ บ่อยๆนี่ก็ไม่ไหว
ผมคิดว่า เพื่อนๆที่อยู่ต่างประเทศน่าจะเข้าใจ กันดีนะครับ. ของเล่า (บุ่น) เพียงเท่านี้ครับ นี่เป็นกระทู้แรกผม อาจจะอ่านเข้าใจยากหน่อย ต้องขอโทษไว้นะที่นี้ด้วยนะครับ
เด็กไทยในต่างประเทศ ช่วงที่กลับไทย
เริ่มต้น ตั้งแต่ถึงไทย วันแรก เจอญาติพี่น้อง แห่กันมาดู บางทีมันก็อยากอยู่ส่วนตัว ใช้ชีวติเหมือนคนปกติบาง อยากมีความสุข นานๆกลับไทยที เวลาเดินไปไหน ก็ต้องไหว้ไปหมด บางคนก็ใครไม่รู้ ไม่ใช่ ญาติโหติโกโหติกา ก็ต้องไหว้.
เวลาเจอเพื่อนๆ ก็ถามหาแต่ของฝาก ไหนของฝาก (ไหนของฝาก) บางทีก็รำคาญนะครับ สำรับตัวผมแล้ว ผมซื้อไปฝากแค่ คนที่สนิทๆ ที่ช่วยเหลือในช่วงที่ผมอยู่ที่เมืองนอก, เช่นเวลาเหงาอยากมีเพื่อนคุย มีปันหา อยากให้ดูนั้นดูนี่ ที่ไทยให้หน่อย) ผมถึงจะให้ของตอบแทนเขา. คือถ้า ผมจะซื้อไปฝากใคร ผมก็ซื้อเอง ไม่จำเป็นต้องสั่งป่ะ?
เรื่องนึงที่เจอถามบ่อยๆ คือ กลับมา มีแฟนฝรั่งไหม ฝรั่งสวยไหม ทำไมไม่เอาฝรั่ง ฝรั่งรวยนะ ติดต่อให้หน่อย (คือฝรั่งนะ ไม่ใช่มะม่วงจะได้หาง่ายๆ)
เรื่องต่อมาคือ เวลาไปกินข้าว ผมเข้าใจนะว่า พึ่งกลับมาจากเมืองนอก คนอื่นก็ต้องคิดว่า รวย มีตัง. ช่วงแรกๆอาจะมีตังนะ แต่จะให้เลี้ยงทุกๆวันมันก็ไม่ใช่ป่ะ ผมก็ต้องใช้อย่างอื่น ถ้าเพื่อนจริงๆ ก็น่าจะเข้าใจว่า บางทีมันต้องหาร์กันจ่าย.
เรื่องการนัดเจอเพื่อนก็อีกนึงปันหาครับ ผมกลับไทยปีล่ครั้ง แต่บางทีนัดเพื่อนแล้วไม่มา มาสาย อ้างนู้นนี่ เบื่อมากครับ เลิกคบไปหลายคนแล้วแบบนี้
ในช่วงไกล้จะกลับ ก็ต้องมีเรื่อง ของที่จะซื้อกลับ หรือฝากซื้อ. บางคนที่ฝากซื้อนะ ก็ไม่ให้ตัง ว่าฝากซื้อ กับซื้อฝากมันต่างกัน ให้ตังมาไม่ครบบางล่ะ ไม่ให้ตังบางล่ะ เราอ่พอออกให้ได้นะ แต่เยอะๆ บ่อยๆนี่ก็ไม่ไหว
ผมคิดว่า เพื่อนๆที่อยู่ต่างประเทศน่าจะเข้าใจ กันดีนะครับ. ของเล่า (บุ่น) เพียงเท่านี้ครับ นี่เป็นกระทู้แรกผม อาจจะอ่านเข้าใจยากหน่อย ต้องขอโทษไว้นะที่นี้ด้วยนะครับ