สวัสดีเพื่อนๆนะคะ เราไม่รู้จะระบายที่ไหนหรือปรึกษาใคร เราจะพยายามพิมพ์นะคะ เรื่องค่อนข้างยาวนิดหน่อย
เรามีเพื่อนที่สนิทอยู่หนึ่งคน ตั้งแต่สมัย ม.4 ปัจจุบันเราอายุ 29 แล้วค่ะ ซึ่งนับเวลาตอนนี้ก็สิบกว่าปีที่รู้จักกัน มีอยู่ช่วงมหาลัยที่ห่างๆกัน
เพราะเราเรียนกันคนละที่ แต่เราสองคนกลับมาสนิทอีกครั้งตอนเรากลับมาที่บ้านเกิด ที่ ตจว. อีกครั้งนึงค่ะ เนื่องจากที่บ้านมีปัญหาทางการเงินเราจึงต้องกลับมา
เพราะที่บ้านไม่มีเงินส่งค่าเทอมต่อ เราสองคนจึงกลับมาสนิทอีกครั้ง เพราะเพื่อนคนนี้ก็มีปัญหาส่วนตัวคล้ายๆกับเรา
เราสองคนจึงตกลงกันว่าจะไปลงเรียนใหม่ด้วยกัน มีไรจะได้ช่วยเหลือปรึกษากัน เพื่อนคนนี้เค้าจะมารับเราไปเรียนตลอด เพราะบ้านเราจะอยู่ออกไปทางนอกตัวจังหวัด
การเดินทางไปมาลำบากเพราะรถโดยสารผ่านมาน้อยมาก และบ้านเราก็มีรถแค่คันเดียวซึ่งพ่อจะขับไปทำงานด้วย เพื่อนคนนี้ก็เต็มใจซึ่งเค้าก็อาสาที่จะช่วยไปรับไปส่งเรา
ในช่วงเวลาที่เราได้กลับมาสนิทกันอีกครั้ง ได้เจอเพื่อนเก่ามันทำให้เรามีความสุขมาก เราไว้ใจเพื่อนคนนี้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเล่าให้เค้าฟังตลอด
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาส่วนตัว ครอบครัว เพราะเค้าคือเพื่อนคนเดียวที่เราไว้ใจ
ปัญหามันเริ่มเกิดขึ้นตอนนี้ค่ะ อยู่มาวันนึงอยู่ๆเค้าไม่มารับเราไปเรียน ซึ่งเค้าไม่โทรมาบอกเราล่วงหน้าว่าเค้ามีธุระหรือไม่สบาย เราก็เป็นห่วงเค้าหรือเค้าจะเกิดอุบัติเหตุ
ระหว่างทางที่มารับเรา เราก็พยายามโทรหาเค้า เค้าก็ไม่รับสาย เรางงมาก จนวันนั้นเราไปเรียนสายเพราะมัวแต่รอรถโดยสารเข้าตัวจังหวัด และรถต่อไปที่มหาลัยอีก
พอเจอเค้า เราก็พยายามทำตัวปกติไม่คิดมาก คิดในแง่ดีว่าเค้าคงมีธุระ แต่ก็แอบน้อยใจลึกๆว่าถ้ามีธุระก็น่าจะโทรมาบอกเราว่าไม่สะดวกนะ
เพราะเราก็เข้าใจเพื่อนอยู่แล้วถ้าเค้ามีธุระจริงๆ
พอเลิกเรียนเค้าก็ทำเฉยๆนะ เราก็เลยไม่รู้จะพูดอะไร ไม่กล้าพูดออกไป ช่วงที่เราเข้าห้องเรียนไม่ทันก็มีเพื่อนอีกกลุ่มช่วยจดงาน บอกการบ้าน เก็บเอกสารงานให้เราแต่เพื่อนคนนี้กลับนั่งคุยอยู่กับอีกกลุ่มนึง โดยไม่ถามเราด้วยว่าวันนี้เรามายังไง
จากวันนั้นเราก็พยายามลืมๆมันไป เรากับเค้าก็คุยกันปกติเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น เพราะตัวเพื่อนเองก็ไม่พูดอะไรเลยว่าทำไมวันนั้นไม่มา เราเลยไม่อยากไปเซ้าซี้เค้า
จนมาอีกครั้งช่วงวันสอบ เพื่อนก็พูดว่าเดี๋ยววันสอบจะมารับเราไปสอบด้วยกัน พอถึงวันนั้นจริงๆ เราก็เตรียมตัวรอเค้ามาที่หน้าบ้านเพราะนัดกันซะดิบดี
สรุป..เค้าไม่มา!!! เราก็เห้ย...งงมาก เกิดอะไรขึ้นกับเค้ารึป่าว เราก็ไม่สบายใจ เราดูนาฬิกาว่ามันก็เริ่มสายมากแล้ว เราจึงพยายามหาทางไปมหาลัยให้ทันสอบ โชคดีที่บังเอิญเพื่อนแถวนั้นกำลังเข้าเมืองพอดี เราเลยต้องขอร้องเค้าให้ช่วยไปส่ง เค้าก็ช่วยค่ะแต่เราต้องนั่งซ้อนสามมา
ซึ่งเสี่ยงตำรวจมาก แต่ทำไงได้
เราเข้าห้องสอบสายไปครึ่งชั่วโมงได้ค่ะ ระหว่างทางที่นั่งมอไซมาเราก็ร้องไห้ ในใจเรารู้สึกตื้อๆ มันอึดอัดอยู่ในอกแต่ไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง
พอมาถึงห้องสอบหน้าเราก็แดงๆ อาจารย์คงดูออกว่าเราร้องไห้มา อาจารย์ก็ถามว่าทำไมเรามาสายเกิดอะไรขึ้นกับเรา ทะเลาะกับใครมา
เราก็ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไร ท่านคงเข้าใจว่าเราอาจจะเจออะไรมา แต่ไม่พร้อมที่จะพูดตอนนี้ อาจารย์เลยอนุญาติให้เราไปนั่งสอบ
ปรึกษาค่ะเราจะทำยังไงกับเพื่อนคนนี้ดีคะ?
เรามีเพื่อนที่สนิทอยู่หนึ่งคน ตั้งแต่สมัย ม.4 ปัจจุบันเราอายุ 29 แล้วค่ะ ซึ่งนับเวลาตอนนี้ก็สิบกว่าปีที่รู้จักกัน มีอยู่ช่วงมหาลัยที่ห่างๆกัน
เพราะเราเรียนกันคนละที่ แต่เราสองคนกลับมาสนิทอีกครั้งตอนเรากลับมาที่บ้านเกิด ที่ ตจว. อีกครั้งนึงค่ะ เนื่องจากที่บ้านมีปัญหาทางการเงินเราจึงต้องกลับมา
เพราะที่บ้านไม่มีเงินส่งค่าเทอมต่อ เราสองคนจึงกลับมาสนิทอีกครั้ง เพราะเพื่อนคนนี้ก็มีปัญหาส่วนตัวคล้ายๆกับเรา
เราสองคนจึงตกลงกันว่าจะไปลงเรียนใหม่ด้วยกัน มีไรจะได้ช่วยเหลือปรึกษากัน เพื่อนคนนี้เค้าจะมารับเราไปเรียนตลอด เพราะบ้านเราจะอยู่ออกไปทางนอกตัวจังหวัด
การเดินทางไปมาลำบากเพราะรถโดยสารผ่านมาน้อยมาก และบ้านเราก็มีรถแค่คันเดียวซึ่งพ่อจะขับไปทำงานด้วย เพื่อนคนนี้ก็เต็มใจซึ่งเค้าก็อาสาที่จะช่วยไปรับไปส่งเรา
ในช่วงเวลาที่เราได้กลับมาสนิทกันอีกครั้ง ได้เจอเพื่อนเก่ามันทำให้เรามีความสุขมาก เราไว้ใจเพื่อนคนนี้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเล่าให้เค้าฟังตลอด
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาส่วนตัว ครอบครัว เพราะเค้าคือเพื่อนคนเดียวที่เราไว้ใจ
ปัญหามันเริ่มเกิดขึ้นตอนนี้ค่ะ อยู่มาวันนึงอยู่ๆเค้าไม่มารับเราไปเรียน ซึ่งเค้าไม่โทรมาบอกเราล่วงหน้าว่าเค้ามีธุระหรือไม่สบาย เราก็เป็นห่วงเค้าหรือเค้าจะเกิดอุบัติเหตุ
ระหว่างทางที่มารับเรา เราก็พยายามโทรหาเค้า เค้าก็ไม่รับสาย เรางงมาก จนวันนั้นเราไปเรียนสายเพราะมัวแต่รอรถโดยสารเข้าตัวจังหวัด และรถต่อไปที่มหาลัยอีก
พอเจอเค้า เราก็พยายามทำตัวปกติไม่คิดมาก คิดในแง่ดีว่าเค้าคงมีธุระ แต่ก็แอบน้อยใจลึกๆว่าถ้ามีธุระก็น่าจะโทรมาบอกเราว่าไม่สะดวกนะ
เพราะเราก็เข้าใจเพื่อนอยู่แล้วถ้าเค้ามีธุระจริงๆ
พอเลิกเรียนเค้าก็ทำเฉยๆนะ เราก็เลยไม่รู้จะพูดอะไร ไม่กล้าพูดออกไป ช่วงที่เราเข้าห้องเรียนไม่ทันก็มีเพื่อนอีกกลุ่มช่วยจดงาน บอกการบ้าน เก็บเอกสารงานให้เราแต่เพื่อนคนนี้กลับนั่งคุยอยู่กับอีกกลุ่มนึง โดยไม่ถามเราด้วยว่าวันนี้เรามายังไง
จากวันนั้นเราก็พยายามลืมๆมันไป เรากับเค้าก็คุยกันปกติเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น เพราะตัวเพื่อนเองก็ไม่พูดอะไรเลยว่าทำไมวันนั้นไม่มา เราเลยไม่อยากไปเซ้าซี้เค้า
จนมาอีกครั้งช่วงวันสอบ เพื่อนก็พูดว่าเดี๋ยววันสอบจะมารับเราไปสอบด้วยกัน พอถึงวันนั้นจริงๆ เราก็เตรียมตัวรอเค้ามาที่หน้าบ้านเพราะนัดกันซะดิบดี
สรุป..เค้าไม่มา!!! เราก็เห้ย...งงมาก เกิดอะไรขึ้นกับเค้ารึป่าว เราก็ไม่สบายใจ เราดูนาฬิกาว่ามันก็เริ่มสายมากแล้ว เราจึงพยายามหาทางไปมหาลัยให้ทันสอบ โชคดีที่บังเอิญเพื่อนแถวนั้นกำลังเข้าเมืองพอดี เราเลยต้องขอร้องเค้าให้ช่วยไปส่ง เค้าก็ช่วยค่ะแต่เราต้องนั่งซ้อนสามมา
ซึ่งเสี่ยงตำรวจมาก แต่ทำไงได้
เราเข้าห้องสอบสายไปครึ่งชั่วโมงได้ค่ะ ระหว่างทางที่นั่งมอไซมาเราก็ร้องไห้ ในใจเรารู้สึกตื้อๆ มันอึดอัดอยู่ในอกแต่ไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง
พอมาถึงห้องสอบหน้าเราก็แดงๆ อาจารย์คงดูออกว่าเราร้องไห้มา อาจารย์ก็ถามว่าทำไมเรามาสายเกิดอะไรขึ้นกับเรา ทะเลาะกับใครมา
เราก็ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไร ท่านคงเข้าใจว่าเราอาจจะเจออะไรมา แต่ไม่พร้อมที่จะพูดตอนนี้ อาจารย์เลยอนุญาติให้เราไปนั่งสอบ