สวัสดีค่ะ

ถ้าใครอ่านหัวกระทู้ อาจจะคิดไปคิดมาแล้วคิดว่าก็ดีแล้วนิ
และ จขกท ก็อยากจะคิดว่ามันดีแล้วนะคะ
แต่คือ เข้าใจใช่ไหมคะ บางครั้งมันเป็นเรื่องของอารมณ์และฟีลลิ่งงงงงงง

เรื่องมันมีอยู่ว่า

ดิฉันและสามีแต่งงานและอยู่กินกันมากว่า 10 ปี แต่ยังไม่มีลูกด้วยกัน
ใครอ่านทีแรกก็อาจจะนึกว่าเรากับสามีอยู่กินกันโดยไม่ได้มีงานแต่ง ใช่ไหมคะ
แต่ไม่ค่ะ  เรา 2 คน มีงานแต่งตามฐานะ (ยากจน) และจดทะเบียนถูกต้องตามกฏหมาย
พ่อแม่ของเราทั้ง 2 ฝ่ายก็มาร่วมยินดี เป็นสักขีพยาน คือแบบว่า ทุกอย่างก็ปกติดีค่ะ
ตอนคบกันก็ไปมาหาสู่ แม่สามีก็เอ็นดูดิฉันดี ไม่มาก ไม่น้อยจนทำให้รู้สึกว่าจะมีปัญหาในอนาคต

ถามถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรา 2 ครอบครัวก็ปกติ
และในงานแต่งวันนั้น สามีก็เอาของมีค่า
ที่เป็นของที่พ่อกับแม่ของสามีให้มาอีกทีมารวมในขันหมาก
(ไม่มากนะคะ อย่าเพิ่งหมั่นไส้กัน)

และที่ผ่านมาดิฉันก็ไม่เคยคิดว่าเราทั้ง 2 ฝ่าย ทำอะไรขาดตกบกพร่อง
และไม่เคยคิดว่าพ่อกับแม่ของเราขาดตกบกพร่องอะไรด้วย (เรื่องใหญ่ๆ นะคะ เรื่องเล็กๆ ก็มีบ้าง)

จนมาเมื่อวานค่ะ (10 ปี ผ่านไป ไวเหมือนโกหก)
คือขณะนี้ดิฉันและสามีมาเยี่ยมครอบครัวสามีกัน มาได้กว่า 2 อาทิตย์แล้ว และพรุ่งนี้ก็จะเดินทางกลับกัน
เมื่อคืนตอนเข้านอน สามีบอกดิฉันว่า คุณแม่ (ต่อไปจะเรียกแม่สามีว่าคุณแม่นะคะ) มีของจะให้ดิฉัน
ตั้งแต่แต่งงานกันมาท่านยังไม่เคยให้อะไรดิฉันเลย คุณแม่กะจะเซอ์ไพรซ์ คเลยถามสามีก่อนว่าดิฉันจะชอบไหม

ดิฉันสะตั้นไป 1.5 วิ พร้อมอุทานออกมาว่า " ห๊าาาาา!!"
อารมณ์ตอนนั้นคือกำลังจะดีใจ แต่มันมีความโลกไม่สวยมาฉุดกระชากไว้
คือ นี่มันอัลไล ไม่เคยให้อะไรดิฉันเลย หมายความว่า ที่ผ่านมาคุณแม่ยังไม่รับหนูเป็นลูกสะใภ้แบบเต็มตัวหรือยังไงคะคุณมาขาาาาา...

ปกติมาเยี่ยมท่านแบบนี้ท่านก็จะมีของฝากให้เสมอ เช่น อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค
ซึ่งดิฉันจะดีด๊ามากๆ เพราะเป็นคนชอบทำ ชอบกิน และของที่คุณแม่ให้มา มีแต่ของดีๆ หายากๆ ทั้งนั้น

ถามว่าลึกๆ ดีใจไหม ดีใจนะคะ กับลาภลอย (น่าจะก้อนโตที่สุดในชีวิต)
ถามว่าอยากได้ไหม อยากค่ะ พูดตงๆ แต่ดิฉันไม่อยากรับไว้จริงๆ ค่ะ
และคุยกับสามีแล้วว่าเราโอเค ไม่ขาดเหลืออะไร
และสามีก็เห็นด้วย เราจึงจะรวมหัวกันดื้อแพ่ง ถ้าคุณแม่ดื้อให้มา เราก็จะหาทางเอามันมาคืน
ฟังดูเหมือนโลกสวย แต่พวกเราไม่รับมันจะดีกว่า จะสบายใจกว่า
เพราะดิฉันและสามีเป็นเด็กโตมาคล้ายๆ กัน คือยืนด้วยลำแข้งตัวเอง
และไม่เคยรับของๆ ใครมาฟรีๆ เพราะฉะนั้น การที่จะรับมา แสดงว่าเราจะต้องมีอะไรให้กลับไป
ซึ่งเราเห็นตรงกันว่าเราไม่รับดีกว่า เพราะเราไม่มีอะไรจะให้กลับไปปปปปปปปปปป สรุป จนนั้นเอง

ที่กล่าวมาคือน้ำๆ นะคะ (น้ำเยอะนะ มุง) ประเด็นคือตอนนี้แอบเสียใจ ปนเศร้าลึกๆ
และรู้สึกว่าไม่เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของสามี
ทั้งๆ ที่ผ่านมาเคยคิดว่าแม่สามีเอ็นดูเรามาตลอด
ถึงแม้จะไม่จ๊ะจ๋า หวานจัดเหมือนในละคร แต่เราไม่เคยมีเรื่องไม่ดีๆ ให้คิด
ด้วยเพราะเรา ดิฉันและสามีอยู่ไกล เลยทำให้มีแต่ความคิดถึงกัน เรื่องทะเลาะกันจุกจิกในครอบครัว ระหว่างเรากับแม่สามีไม่มีเลย (กิงๆ ค่ะ)

คุณๆ คิดว่าดิฉันคิดมากไปไหมคะ แต่ช่วยลองคิดๆ แทนดิฉันทีนะคะ
คือทุกอย่างปกติดี แต่ความรู้สึกของดิฉันเปลี่ยนไปมาก
ดิฉันเกิดมองหน้าคุณแม่ไม่ค่อยติด มันอธิบายไม่ถูก
คือพูดไม่ออกน่ะค่ะ เห็นหน้าคุณแม่แล้วอยากเหมือนจะสะอื้น
จะว่าปลื้มที่คุณแม่เห็นในความดีในตัวเรา แต่มันอดคิดไม่ได้จริงๆ ค่ะ
เรื่องนี้ดิฉันไม่ได้เล่าให้สามีฟังนะคะ เพราะเค้าก็คงคิดว่าเราคิดมากบ้าบอ
แต่ก็ทวนประโยคอีกที คือมันเป็นเรื่องของอารมณ์และฟีลลิงงงงงงงงง อ่ะค่ะ

ช่วยแนะนำดิฉันทีนะคะ ดิฉันเสียใจจริงๆ ค่ะตอนนี้



ปล. ขอแท็คห้องแป้งด้วยนะคะ คุณผู้หญิงเยอะ