ผมตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะผมอยากเล่าความเลวของผมที่กระทำกับผู้หญิงที่ผมรักมาก ผมอยากระบายมันออกมา
เรื่องก็มีอยู่ว่า..
ผมก็ผู้ชายคนนึงที่ชีวิตของผมตั้งแต่เกิดมาก็มีแต่เรื่องบอลอยู่ในชีวิต ไม่เคยได้รู้เลยว่าความรักมันคืออะไร จนวันนึงผมได้เจอผู้หญิงคนนึงผ่านทาง BeeTalk ผมกับเธอทำความรู้จักกันขอ Line กันแล้วก็คุยกันมาเรื่อยๆ วันแรกที่เราเจอกันคือวันสงกรานต์เรานัดเจอกับว่าจะไปเล่นน้ำด้วยกัน แต่ผมดันไปสายเกือบชั่วโมงได้เพราะมันมีความผิดพลาดบางอย่าง เมื่อผมไปถึงแล้วเจอเขา เธอโกรธผมมากเพราะรอตั้งชั่วโมงกว่า ผมเห็นหน้าเธอครั้งแรกก็เป็นหน้าที่บูดบึ้งซะแล้วผมบอกตรงๆผมโคตรเซงเลย วันนั้นผมได้แต่เดินตามตูดเธอต้อยๆในซอยสีลมคนแน่นๆ จนผมจะตามเธอไม่ทัน (ในตอนนั้นผมคิดว่ามันไม่เวิร์คแล้วล่ะถึงจะขอโทษไปก็ไม่หายอยู่ดี ปล่อยให้รอชั่วโมงกว่าขนาดนั้น และยังครั้งแรกด้วย) ผมตัดสินใจว่าถ้าหลงกันผมก็หนีกลับบ้านเลยเพราะมันไม่สนุกเลยซักนิด แต่ตอนนั้นเธอก็เอามือมาจับมือผมไว้เพื่อไม่ให้หลงกัน ผมคิดในใจว่าเห้ยฝันป่าววะเนี้ย คงหายโกรธละมั้ง 5555 แต่เธอก็ยังไม่พูดกะผมซักคำ ผมถามเธอก็ตอบ แบบถามคำตอบคำ เผอิญวันนั้นเธอจะไปเที่ยวต่อกับเพื่อน เธอถามผมว่าผมจะไปไหนจะไปด้วยมั้ย ผมเลยตัดสินใจไม่ไปเพราะ เพื่อนรอกินเหล้าอยู่ ระหว่างที่เดินไปหาเพื่อนเธอ เธอก็เอ่ยปากคุยกับผมซะที เราสองคนเดินคุยกันเรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจไม่ไปกลับเพื่อน แล้วก็กลับบ้านพร้อมผม ตอนนั้นก็จะเที่ยงคืนแล้ว ผมเลยไปส่งเธอที่บ้านด้วยมอเตอร์ไซด์กากๆ ของผม พอถึงเธอบอกผมว่า รีบกลับนะขับรถดีๆถึงแล้วทักมาด้วย ตอนนั้นผมดีใจสุดๆ รีบบึ่งกลับบ้านทันที และตัดสินใจว่าไม่ไปกินเหล้าละ อยู่คุยกะเธอดีกว่า ตอนนั้นมันมีปัญหาคือผมเรียนอยู่ ตวจ แล้วเธอเป็นแบบไม่ชอบความห่างไกล ชอบคนมีเวลาให้พาไปนู้นไปนี่ได้ เธอบอกมาแบบนี้ผมก็คิดว่าผมหมดสิทธิแล้วละ จนมีวันนึงเราคุยเรื่องนี้กันเหมือนจะตกลงว่าจะหยุดความสัมพันธ์ไว้แค่นี้หรือจะไปต่อ แต่เธอบอกว่าเธอเครียดเธอไม่อยากคบเพราะว่ามันไกลเกิน ผมก็บอกเธอว่าอย่าเครียดเลย เธอก็สวนกลับมาว่า "ไม่เครียดได้ไงก็รักอะ" ผมถึงกับช็อคพอได้ยินเธอบอกแบบนั้น สุดท้ายเราก็เลือกที่จะไปต่อและก็คบกันจนได้ ระหว่างที่คบก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสาวัยรุ่น แต่โดยรวมผมว่ามันสวยงามมาก วันนึงผมก็ชวนเธอไปเที่ยวทะเล จริงๆผมก็ชวนไปงั้นอะเพราะคิดว่าเธอไม่ไปแน่ๆ (ใครจะยอมไปกันสองต่อสอง พึ่งจะคบกันเอง) แต่เธอก็ตอบตกลงกลับมา ผมดีใจแทบจะหัวใจวาย รอให้ถึงวันนั้นจะไม่ไหวอยู่แล้ว รีบจองโรงแรมเลยด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะไปผมก็ซื้อชุดว่ายน้ำให้เธอเพื่อจะได้เอาไปใส่เล่นทะเล ผมกับเธอคิดว่าจะได้ชุดว่ายน้ำทันไปทะเล แต่มันก็ล้าช้าจนถึงวันที่จะไปทะเลชุดว่ายน้ำก็ยังไม่มา เธอรู้สึกเฟลมากถึงขั้นจะให้ผมโทรเรื่องโรงแรมเลยทีเดียว แต่ผมก็ทำใจเลื่อนไม่ได้เพราะรอมานาน - - เราเลยมีปากเสียงทะเลาะกันจนได้ แต่เราก็เคลียร์มันจนจบ แต่พอจะออกฝนดันตกพายุเข้าอีก เธอเลยบอกโทรไปเลื่อนโรงแรมเถอะ ไปแล้วเผื่อพายุเข้า ผมน้ำตาแทบล่วงหงุดหงิดว้าวุ่นมากๆ พอดีผมนึงขึ้นมาได้เพื่อนผมกำลังกลับมาจากพัทยาพอดี ผมเลยถามเพื่อนว่าฝนตกมั้ย เพื่อนบอกไม่ตกสบายมีแดด ผมเลยบอกเธอว่าที่นู้นอากาศแจ่มใสดี ไปเลยเถอะ เธอก็เอออ่อไปด้วย แต่ก่อนที่ผมจะถึงบ้านเธอ แต่ก็บอกผมว่าจะไปวันนี้จริงหรอนี่จะ6โมงเย็นละนะ ไปถึงจะกี่โมงกี่ยามกัน ผมก็ทะเลาะกับเธออีกรอบจนเธอหงุดหงิดและยอมไปวันนั้นจนได้ ผมกับเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน 3 วัน 2 คืน เราก็กินเล่นไปตามประสา แต่ก็มีสิ่งที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันมีคือผมได้มีอะไรกับเธอ และเป็นครั้งแรกของเราทั้งคู่ ผมรู้สึกดีนะในตอนนั้นผมคิดว่าผมจะหยุดแค่เธอแล้วผมรักเธอ ผมรู้สึกกับเธอมากมาย เกิดมามีแฟนผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย พอเรากลับมาเราจากทะเลเราก็ใช้ชีวิตปกติคุยกันมากขึ้น ไปเที่ยว เจอกันบ่อยขึ้น เหมือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนอยู่ที่พัทยาทำให้เราติดกันมากขึ้น ชีวิตเรา2คนมีความสุขดี แต่ก็มีทะเลาะกัน คบกันมาได้ 2 เดือน มีวันนึงเราทะเลาะกันเรื่องหูฟัง (หูฟังเธอพังพอเวลาคอล Line กันผมจะไม่ค่อยได้ยินเธอ + หูฟังผมแม้งก็นานแล้วใกล้พังเหมือนกันพอผมพูดเธอจะได้ยินผมเบา) ต่างคนต่างหงุดหงิด แล้วเราก็ระเบิดอารมณ์ใส่กันรุนแรง พอเราทะเลาะกันตอนนั้นผมก็คิดว่าผมถูก เธอก็คิดว่าเธอถูก ไม่มีใครยอมผมก็เลยพูดประโยคแรงๆออกไปบ้าง เธอก็ประชดกลับมา เราคุยกันไม่รู้เรื่องซักทีผมเลยตัดสินจไปเตะบอลเฉยเลย ปกติผมไปกลับไม่เกิน 4 ทุ่ม แต่วันนั้นเพื่อนดันต่อเวลากันเลยกลับ 5 ทุ่มซึ่งกลับมาไม่ทันเธอหลับไปแล้ว ผมก็คิดว่าเธอหายโกรธละมั้งแต่ไม่ได้ง้อเธอ แถมยังเอารูปนักบอลขึ้นอีก สเตตัส Line ก็เกี่ยวกับบอลอีก ตื่นเช้ามาทุกอย่างก็ยังแย่อยู่เหมือนเดิมจนเราทะเลาะกันและผมดันไปท้าเธอเลิก ซึ่งความจริงผมนั้นผิดเต็มๆ เธอบอกเธอไม่ได้โกรธเรื่องหูฟังแต่มันหนักตรงผมกลับดึกและกลับมายังทำไม่รู้ร้อน(ไม่ยอมง้อเธอ) และอีกเหตผลนึงที่เธอตัดสินใจเลิกคือ ผมเลือกที่จะไปเตะบอลทั้งๆที่ผมกำลังทะเลาะกับเธออยู่ ก็คือ ผมได้เลือกอย่างอื่นก่อนเธอ ซึ่งแย่ผมรู้ดี ผมง้อเธอแต่เธอก็ไม่ยอมคืนดี ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับไป 2 วัน จนวันที่ 3 ผมง้อเธอสำเร็จ เธอตกลงกลับมาคนกับผมเพราะ ผมบอกเธอว่าผมจะไม่เลือกอะไรก่อนเธออีกแล้วจะไม่มีอะไรสำคัญกว่าเธออีกแล้ว ในตอนนั้นผมตัดสินใจจะเลิกเตะบอลไปเลย(ยอมไม่เจอเพื่อนยอมไม่ทำสิ่งที่ชอบเพื่อยอมให้สิ่งที่รักที่สุดกลับมา) เราคบกันต่อได้ประมาน 2 อาทิตย์ ก็เกิดเรื่องทะเลาะกันอีกขั้นรุนแรงเหมือนเดิม วันนั้นผมเปลี่ยนชุดสีรถกับพ่อ จนไม่ค่อยได้ตอบเธอเลย พอผมทำเสร็จเธองอนผม ผมก็ง้อบอกว่า เปลี่ยนชุดสีรถอยู่ แต่เธอก็ไม่หายจนเรามีปากเสียงกัน แล้วผมก็ความคิดสติไม่อยู่ไปพูดว่า "หาให้ได้เถอะคนที่รักตัวมากกว่าเค้าอะ" เท่านั้นแหละ เธอก็พูดกลับว่า ไล่หรอ ได้ อะไรทำนองนี้ ซึ่งผมก็ยังฟิวขาดอยู่เธอก็ฟิวขาดเหมือนกัน ผมได้พูดถ่อยคำแรงๆใส่เธอไปด้วยอารมณ์โมโห(แบบออกแนวแช่งเธอ และ ก็แนวๆคิดผิดที่คบกันเธออะไรประมานนี้) มันทำให้เธอแน่ใจเข้าไปอีกว่าเธอเลิกแน่นอน (เพราะผมได้ใส่คำพูดรุนแรงมากมากเกินว่าผู้หญิงคนนึงหรือคนรักกันเขาจะพูดกัน) และเราก็เลิกกันอีกครั้ง เช้าวันต่อมาทุกอย่างแย่หนักลง เรามีปากเสียงกันอีกรอบผมก็ใช้อารมณ์อีกและด้วยความโมโหผมได้ตั้งสเตตัส Line ว่า ขอให้อย่าเจอคนแบบอีก ประมานนี้ (ตอนนั้นผมโมโหจริงๆทั้งๆที่ผมก็ผิดรู้อยู่เต็มอกแต่ทำไมผมถึงควบคุมสติไม่ได้) สเตตัสนั้นทำให้เธอจดจำไปจนตายรวมกับคำพูดแย่ๆของผมเมื่อเมื่อคืน มันทำให้เธอยิ่งเสียใจหนักมาก พอผมเลิกโมโหและผมคิดได้ว่าผมผิด คิดได้ว่าผมไม่ได้ไม่ต้องการเธอความจริงแล้วคือผมต้องการเธอมากแต่ผมก็คิดว่ามาคิดได้ตอนนี้มันก็สายไปแล้วทำยังไงก็คงไม่ทันแล้วแหละ ร้องไห้ทั้งวันจนค่ำวันนั้นผมตัดสินใจหน้าด้านขอเธอคืนดี ผมบอกเธอว่าความจริงผมไม่ได้เป็นอย่างนั้น ความจริงผมต้องการเธอมาก ที่ผมพูดไปเพราะผมแค่โมโห ผมง้อเธอ บอกเธอว่า "ตัวไม่ต้องกลับมาคบกันเค้าก็ได้ ไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ เค้าแค่อยากพิสูจน์ให้ตัวรู้ว่าความคิดมันไม่ใช่อย่างที่พิมพ์ไปเมื่อคืน" ประมานนี้ จนเธอยอมเธอบอก เธอจะไม่กลับไปคบกันหรอกนะ แล้วเธอก็บอกเธอไม่เหมือนเดิมหรอก เพราะเธอเสียใจมากและมันคงไม่มีวันหาย เธอจะจำไปตลอดชีวิต ซึ่งตอนนั้นผมก็ยอมทั้งหมดเพื่อจะพิสูจน์ว่าเธอต้องการเธอจริงๆและซักวันเธอจะยอมกลับมาคบกับผมอีก เรากลับมาคุยกันในฐานะเพื่อน แต่การกระทำเรามันไม่ใช่เพื่อนเลยเราคุยกันเหมือนแฟนเจอกันเดินจับมือกัน ไปรับไปส่ง เอาง่ายๆเหมือนกลับมาคนกันแล้ว จนมีวันนึงผมกับเธอได้คุยกันเรื่องผมต้องไปเรียนที่ ตจว อีก ซึ่งแน่นอนเธอก็ยังรับไม่ได้อยู่ เธอบอกดีแล้วที่เราไม่ได้คบกัน พอผมได้อ่านผมรู้สึกแย่มากๆเหมือนโดนย้ำปม เธอบอกเธอจะหาเพื่อนซักคน คอยดูแลเธอ ไปเที่ยวไปซื้อของกับเธอได้ ดูหนังวันพุธกับเธอได้ ในวันที่เธอเสียใจหรือท้อแท้เธอจะมีเพื่อนคนนั้นคอยมาหาคอยปลอบ และทำทุกๆอย่างแทนผม ซึ่งตอนนั้นผมก็คิดว่าผมไม่ชอบเลยผมหึงผมหวงผมรู้สึกไม่ดี แต่ผมไม่มีสิทธิห้ามเธอเพราะที่เธอต้องทำนั้นเพราะผมเองที่ต้องไปไกลจากเธอ ผมก็ได้แต่คุ้นคิดว่าถ้าวันนึง เขาลืมเราได้ขึ้นมาจะทำยังไง แล้วมันก็เกิดความคิดโง่ๆขึ้นมาซึ่งความคิดนี้เองทำให้ผมทำผิดพลาดที่สุดในชีวิตและเสียเธอไปในที่สุดอย่างที่ผมทำไรไม่ได้เลยแม้งแต่พูด ความคิดนั้นก็คือผมคิดว่าผมจะคุยกับคนอื่นเผื่อไปด้วยละกัน เพราะถ้าวันนึงเขาลืมเราได้วันนั้นเราจะได้ไม่เสียใจมาก ผมก็เริ่มหาคนคุยไปเรื่อยตามความคิดโง่ๆของผม แต่ในตอนที่ผมคุยกันคนอื่นผมไม่เคยลืมเลยว่าผมรักเธอ ไม่ลืมเลยว่าผมใช้ชีวิตอยู่กับใคร ผมต้องดูแลใคร ต้องแคร์ใคร ผมจำมันได้แม่น แล้วเวลาก็ผ่านไปประมานอาทิตย์นึง ผมกับเธอก็นัดเจอกันตามปกติ กินข้าวกัน เดินเล่นหยอกล้อกันปกติ แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นแบบที่ผมไม่ได้ตั้งตัวซักนิดก็เกิดขึ้น ตอนเราจะกลับกันแล้วฝนดันตกแล้วซึ่งผมขับมอเตอร์ไซด์มันลุยฝนไม่ได้อยู่แล้ว เธอก็เลยบอกว่าเดี๋ยวค่อยกลับไปเดินในห้างรอฝนหยุดก่อน ผมก็โอเคตกลง ดีๆได้อยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อย เธอก็ชวนผมไปถ่ายรูป แต่ผมก็หน้ามึนไม่ยอมถ่าย แต่เลยขอยืมโทรศัพท์ผมไปถ่ายรูปในห้องน้ำ ผมก็ยืนให้โดนไม่คิดอะไรเพราะผมอยู่กับเธอผมก็ลืมความเลวที่ตัวเองก่อไว้สนิท แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์จากมือผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เธอหายไปประมาน 10 นาที ก็เดินออกมาหน้าตาดูบอกเลยว่าไม่โอเค เธอเดินมาที่ผมและหยิบสัมภาระแล้ววิ่งหนีผมลงบันไดเลื่อนไป ผมก็งงว่าเกิดอะไรขึ้นตอนแรกนึกว่าวิ่งหนีใคร ผมก็วิ่งตามเธอลงไป จนทันเธอ ก่อนที่ผมจะจับแขนเธอเพื่อจะถามเธอว่าเป็นอะไร ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เธอสวนมาว่า อย่ามาแตะ ตอนนั้นผมก็พอจะเริ่มรู้แล้วว่าเกิดไรขึ้น แต่ก็ยังหน้ามึนถามไปว่าเป็นไร เธอบอกผมว่าอยากรู้ใช่มั้ย? เปิดข้อควาในเฟสดูดิ เท่านั้นแหละผมถึงกับขาอ่อน ทำไรไม่ถูกรู้ว่าตัวเอง ผิดแต่ตอนนั้นผมคิดไรไม่ออกเลยบอกเธอไปว่า "เค้าไม่ได้คิดไร" เธอไม่ฟังผมทำท่าจะกลับบ้าน ผมเลยบอกว่าเดินไปส่งเธอบอกไม่ เธอกลับรถเมเองได้ ผมก็เดินตามเธอไปพยามพูดกับเธอแต่เธอก็ตอบมาคำเดียวว่า "พอ" ผมก็ยังยืนยันกันเธอว่าผมไม่ได้คิดอะไร เธอก็ตอบผมกลับมาว่า "หรอ ไม่ได้คิดอะไรหรอในแชทก็เห็นอยู่ว่าพิมพ์ไรไปบ้าง เค้าไม่รู้หรอกว่าคิดอะไรหรือไม่คิดอะ แต่นี่มันไม่ถูกสำหรับคนมีเมียแล้ว!!!!" หัวใจผมแตกสลายแต่ผมรู้ว่าหัวใจเธอนั้นแย่กว่าผมเป็นล้านเท่า ผมคิดว่ามันแก้ไขไรไม่ได้อีกแล้ว ผมเดินตามเธอมาถึงป้ายรถเม ก่อนจะตัดสินใจลบแอคเคาท์ Line ของผมไป ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าสิ่งเดียวที่ผมทำได้คือปล่อยเธอไป ผมขาอ่อนจนลงไปนั่งกลางป้ายรถเม เธอบอกให้ผมยืนขึ้นอายเขา ผมก็ลุกไม่ได้ลุกไม่ไหวเลยนั่งอยู่ตรงนั้น และเงยหน้ามาอีกทีเธอก็ขึ้นรถเมไปแล้ว ทำไรไม่ถูกเพราะรถเมจะออกแล้ว จะวิ่งตามขึ้นรถเมไปก็ไม่ได้เพราะมีมอเตอร์ไซด์จอดอยู่ในห้างต้องขับกลับ ผมเลยตัดสินใจวิ่ง 4x100 จากอีกฝั่งนึงของห้างไปที่ลานจอดรถ ผมคิดแค่ว่าตามไปที่บ้านเธอก่อน ระหว่างที่ผมขับรถนั้นผมก็คิดว่าไปถึงจะทำอะไร ขับไปเรื่อยผมก็เจอรถเมที่เธอนั่งอยู่ผมมองเธอที่นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง แต่ไม่รู้ว่าเธอเห็นผมมั้ย และผมก็คิดขึ้นว่าได้ว่าผมได้ทำลายความเชื่อใจที่เธอมีให้ผมไปแล้วมันต่อกลับคืนไม่ได้แล้ว ยังไงเธอก็ไม่ยอมดีแน่ๆ ผมเลยนึกถึงวันที่ไปพัทยา แล้วก็นึกถึงชุดว่ายน้ำที่ผมซื้อให้ว่าผมยังไม่เคยเห็นเธอใส่เลย ผมเลยกะว่าถ้าผมเจอเธอที่หน้าบ้านผมจะขอชุดว่ายน้ำคืนเพื่อไม่ให้เธอเอาชุดว่ายน้ำที่ผมซื้อให้ไปใส่เล่นน้ำให้คนอื่นดู พอผมเจอเธอหน้าบ้านผมขอชุดว่ายน้ำเธอคืนแต่เธอยืนยันว่าไม่ให้ ตอนนั้นผมคิดว่าผมปวดใจตายแน่ถ้าเธอเอาไปใส่เล่นน้ำให้คนอื่นดู ผมยืนร้องไห้ยกมือไหว้ขอเธออยู่นานเธอก็ไปเอาชุดว่ายน้ำมาคืนผม
ความผิดเลวๆของผู้ชายคนนึง
เรื่องก็มีอยู่ว่า..
ผมก็ผู้ชายคนนึงที่ชีวิตของผมตั้งแต่เกิดมาก็มีแต่เรื่องบอลอยู่ในชีวิต ไม่เคยได้รู้เลยว่าความรักมันคืออะไร จนวันนึงผมได้เจอผู้หญิงคนนึงผ่านทาง BeeTalk ผมกับเธอทำความรู้จักกันขอ Line กันแล้วก็คุยกันมาเรื่อยๆ วันแรกที่เราเจอกันคือวันสงกรานต์เรานัดเจอกับว่าจะไปเล่นน้ำด้วยกัน แต่ผมดันไปสายเกือบชั่วโมงได้เพราะมันมีความผิดพลาดบางอย่าง เมื่อผมไปถึงแล้วเจอเขา เธอโกรธผมมากเพราะรอตั้งชั่วโมงกว่า ผมเห็นหน้าเธอครั้งแรกก็เป็นหน้าที่บูดบึ้งซะแล้วผมบอกตรงๆผมโคตรเซงเลย วันนั้นผมได้แต่เดินตามตูดเธอต้อยๆในซอยสีลมคนแน่นๆ จนผมจะตามเธอไม่ทัน (ในตอนนั้นผมคิดว่ามันไม่เวิร์คแล้วล่ะถึงจะขอโทษไปก็ไม่หายอยู่ดี ปล่อยให้รอชั่วโมงกว่าขนาดนั้น และยังครั้งแรกด้วย) ผมตัดสินใจว่าถ้าหลงกันผมก็หนีกลับบ้านเลยเพราะมันไม่สนุกเลยซักนิด แต่ตอนนั้นเธอก็เอามือมาจับมือผมไว้เพื่อไม่ให้หลงกัน ผมคิดในใจว่าเห้ยฝันป่าววะเนี้ย คงหายโกรธละมั้ง 5555 แต่เธอก็ยังไม่พูดกะผมซักคำ ผมถามเธอก็ตอบ แบบถามคำตอบคำ เผอิญวันนั้นเธอจะไปเที่ยวต่อกับเพื่อน เธอถามผมว่าผมจะไปไหนจะไปด้วยมั้ย ผมเลยตัดสินใจไม่ไปเพราะ เพื่อนรอกินเหล้าอยู่ ระหว่างที่เดินไปหาเพื่อนเธอ เธอก็เอ่ยปากคุยกับผมซะที เราสองคนเดินคุยกันเรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจไม่ไปกลับเพื่อน แล้วก็กลับบ้านพร้อมผม ตอนนั้นก็จะเที่ยงคืนแล้ว ผมเลยไปส่งเธอที่บ้านด้วยมอเตอร์ไซด์กากๆ ของผม พอถึงเธอบอกผมว่า รีบกลับนะขับรถดีๆถึงแล้วทักมาด้วย ตอนนั้นผมดีใจสุดๆ รีบบึ่งกลับบ้านทันที และตัดสินใจว่าไม่ไปกินเหล้าละ อยู่คุยกะเธอดีกว่า ตอนนั้นมันมีปัญหาคือผมเรียนอยู่ ตวจ แล้วเธอเป็นแบบไม่ชอบความห่างไกล ชอบคนมีเวลาให้พาไปนู้นไปนี่ได้ เธอบอกมาแบบนี้ผมก็คิดว่าผมหมดสิทธิแล้วละ จนมีวันนึงเราคุยเรื่องนี้กันเหมือนจะตกลงว่าจะหยุดความสัมพันธ์ไว้แค่นี้หรือจะไปต่อ แต่เธอบอกว่าเธอเครียดเธอไม่อยากคบเพราะว่ามันไกลเกิน ผมก็บอกเธอว่าอย่าเครียดเลย เธอก็สวนกลับมาว่า "ไม่เครียดได้ไงก็รักอะ" ผมถึงกับช็อคพอได้ยินเธอบอกแบบนั้น สุดท้ายเราก็เลือกที่จะไปต่อและก็คบกันจนได้ ระหว่างที่คบก็มีทะเลาะกันบ้างตามประสาวัยรุ่น แต่โดยรวมผมว่ามันสวยงามมาก วันนึงผมก็ชวนเธอไปเที่ยวทะเล จริงๆผมก็ชวนไปงั้นอะเพราะคิดว่าเธอไม่ไปแน่ๆ (ใครจะยอมไปกันสองต่อสอง พึ่งจะคบกันเอง) แต่เธอก็ตอบตกลงกลับมา ผมดีใจแทบจะหัวใจวาย รอให้ถึงวันนั้นจะไม่ไหวอยู่แล้ว รีบจองโรงแรมเลยด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะไปผมก็ซื้อชุดว่ายน้ำให้เธอเพื่อจะได้เอาไปใส่เล่นทะเล ผมกับเธอคิดว่าจะได้ชุดว่ายน้ำทันไปทะเล แต่มันก็ล้าช้าจนถึงวันที่จะไปทะเลชุดว่ายน้ำก็ยังไม่มา เธอรู้สึกเฟลมากถึงขั้นจะให้ผมโทรเรื่องโรงแรมเลยทีเดียว แต่ผมก็ทำใจเลื่อนไม่ได้เพราะรอมานาน - - เราเลยมีปากเสียงทะเลาะกันจนได้ แต่เราก็เคลียร์มันจนจบ แต่พอจะออกฝนดันตกพายุเข้าอีก เธอเลยบอกโทรไปเลื่อนโรงแรมเถอะ ไปแล้วเผื่อพายุเข้า ผมน้ำตาแทบล่วงหงุดหงิดว้าวุ่นมากๆ พอดีผมนึงขึ้นมาได้เพื่อนผมกำลังกลับมาจากพัทยาพอดี ผมเลยถามเพื่อนว่าฝนตกมั้ย เพื่อนบอกไม่ตกสบายมีแดด ผมเลยบอกเธอว่าที่นู้นอากาศแจ่มใสดี ไปเลยเถอะ เธอก็เอออ่อไปด้วย แต่ก่อนที่ผมจะถึงบ้านเธอ แต่ก็บอกผมว่าจะไปวันนี้จริงหรอนี่จะ6โมงเย็นละนะ ไปถึงจะกี่โมงกี่ยามกัน ผมก็ทะเลาะกับเธออีกรอบจนเธอหงุดหงิดและยอมไปวันนั้นจนได้ ผมกับเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน 3 วัน 2 คืน เราก็กินเล่นไปตามประสา แต่ก็มีสิ่งที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันมีคือผมได้มีอะไรกับเธอ และเป็นครั้งแรกของเราทั้งคู่ ผมรู้สึกดีนะในตอนนั้นผมคิดว่าผมจะหยุดแค่เธอแล้วผมรักเธอ ผมรู้สึกกับเธอมากมาย เกิดมามีแฟนผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย พอเรากลับมาเราจากทะเลเราก็ใช้ชีวิตปกติคุยกันมากขึ้น ไปเที่ยว เจอกันบ่อยขึ้น เหมือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนอยู่ที่พัทยาทำให้เราติดกันมากขึ้น ชีวิตเรา2คนมีความสุขดี แต่ก็มีทะเลาะกัน คบกันมาได้ 2 เดือน มีวันนึงเราทะเลาะกันเรื่องหูฟัง (หูฟังเธอพังพอเวลาคอล Line กันผมจะไม่ค่อยได้ยินเธอ + หูฟังผมแม้งก็นานแล้วใกล้พังเหมือนกันพอผมพูดเธอจะได้ยินผมเบา) ต่างคนต่างหงุดหงิด แล้วเราก็ระเบิดอารมณ์ใส่กันรุนแรง พอเราทะเลาะกันตอนนั้นผมก็คิดว่าผมถูก เธอก็คิดว่าเธอถูก ไม่มีใครยอมผมก็เลยพูดประโยคแรงๆออกไปบ้าง เธอก็ประชดกลับมา เราคุยกันไม่รู้เรื่องซักทีผมเลยตัดสินจไปเตะบอลเฉยเลย ปกติผมไปกลับไม่เกิน 4 ทุ่ม แต่วันนั้นเพื่อนดันต่อเวลากันเลยกลับ 5 ทุ่มซึ่งกลับมาไม่ทันเธอหลับไปแล้ว ผมก็คิดว่าเธอหายโกรธละมั้งแต่ไม่ได้ง้อเธอ แถมยังเอารูปนักบอลขึ้นอีก สเตตัส Line ก็เกี่ยวกับบอลอีก ตื่นเช้ามาทุกอย่างก็ยังแย่อยู่เหมือนเดิมจนเราทะเลาะกันและผมดันไปท้าเธอเลิก ซึ่งความจริงผมนั้นผิดเต็มๆ เธอบอกเธอไม่ได้โกรธเรื่องหูฟังแต่มันหนักตรงผมกลับดึกและกลับมายังทำไม่รู้ร้อน(ไม่ยอมง้อเธอ) และอีกเหตผลนึงที่เธอตัดสินใจเลิกคือ ผมเลือกที่จะไปเตะบอลทั้งๆที่ผมกำลังทะเลาะกับเธออยู่ ก็คือ ผมได้เลือกอย่างอื่นก่อนเธอ ซึ่งแย่ผมรู้ดี ผมง้อเธอแต่เธอก็ไม่ยอมคืนดี ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับไป 2 วัน จนวันที่ 3 ผมง้อเธอสำเร็จ เธอตกลงกลับมาคนกับผมเพราะ ผมบอกเธอว่าผมจะไม่เลือกอะไรก่อนเธออีกแล้วจะไม่มีอะไรสำคัญกว่าเธออีกแล้ว ในตอนนั้นผมตัดสินใจจะเลิกเตะบอลไปเลย(ยอมไม่เจอเพื่อนยอมไม่ทำสิ่งที่ชอบเพื่อยอมให้สิ่งที่รักที่สุดกลับมา) เราคบกันต่อได้ประมาน 2 อาทิตย์ ก็เกิดเรื่องทะเลาะกันอีกขั้นรุนแรงเหมือนเดิม วันนั้นผมเปลี่ยนชุดสีรถกับพ่อ จนไม่ค่อยได้ตอบเธอเลย พอผมทำเสร็จเธองอนผม ผมก็ง้อบอกว่า เปลี่ยนชุดสีรถอยู่ แต่เธอก็ไม่หายจนเรามีปากเสียงกัน แล้วผมก็ความคิดสติไม่อยู่ไปพูดว่า "หาให้ได้เถอะคนที่รักตัวมากกว่าเค้าอะ" เท่านั้นแหละ เธอก็พูดกลับว่า ไล่หรอ ได้ อะไรทำนองนี้ ซึ่งผมก็ยังฟิวขาดอยู่เธอก็ฟิวขาดเหมือนกัน ผมได้พูดถ่อยคำแรงๆใส่เธอไปด้วยอารมณ์โมโห(แบบออกแนวแช่งเธอ และ ก็แนวๆคิดผิดที่คบกันเธออะไรประมานนี้) มันทำให้เธอแน่ใจเข้าไปอีกว่าเธอเลิกแน่นอน (เพราะผมได้ใส่คำพูดรุนแรงมากมากเกินว่าผู้หญิงคนนึงหรือคนรักกันเขาจะพูดกัน) และเราก็เลิกกันอีกครั้ง เช้าวันต่อมาทุกอย่างแย่หนักลง เรามีปากเสียงกันอีกรอบผมก็ใช้อารมณ์อีกและด้วยความโมโหผมได้ตั้งสเตตัส Line ว่า ขอให้อย่าเจอคนแบบอีก ประมานนี้ (ตอนนั้นผมโมโหจริงๆทั้งๆที่ผมก็ผิดรู้อยู่เต็มอกแต่ทำไมผมถึงควบคุมสติไม่ได้) สเตตัสนั้นทำให้เธอจดจำไปจนตายรวมกับคำพูดแย่ๆของผมเมื่อเมื่อคืน มันทำให้เธอยิ่งเสียใจหนักมาก พอผมเลิกโมโหและผมคิดได้ว่าผมผิด คิดได้ว่าผมไม่ได้ไม่ต้องการเธอความจริงแล้วคือผมต้องการเธอมากแต่ผมก็คิดว่ามาคิดได้ตอนนี้มันก็สายไปแล้วทำยังไงก็คงไม่ทันแล้วแหละ ร้องไห้ทั้งวันจนค่ำวันนั้นผมตัดสินใจหน้าด้านขอเธอคืนดี ผมบอกเธอว่าความจริงผมไม่ได้เป็นอย่างนั้น ความจริงผมต้องการเธอมาก ที่ผมพูดไปเพราะผมแค่โมโห ผมง้อเธอ บอกเธอว่า "ตัวไม่ต้องกลับมาคบกันเค้าก็ได้ ไม่ต้องเหมือนเดิมก็ได้ เค้าแค่อยากพิสูจน์ให้ตัวรู้ว่าความคิดมันไม่ใช่อย่างที่พิมพ์ไปเมื่อคืน" ประมานนี้ จนเธอยอมเธอบอก เธอจะไม่กลับไปคบกันหรอกนะ แล้วเธอก็บอกเธอไม่เหมือนเดิมหรอก เพราะเธอเสียใจมากและมันคงไม่มีวันหาย เธอจะจำไปตลอดชีวิต ซึ่งตอนนั้นผมก็ยอมทั้งหมดเพื่อจะพิสูจน์ว่าเธอต้องการเธอจริงๆและซักวันเธอจะยอมกลับมาคบกับผมอีก เรากลับมาคุยกันในฐานะเพื่อน แต่การกระทำเรามันไม่ใช่เพื่อนเลยเราคุยกันเหมือนแฟนเจอกันเดินจับมือกัน ไปรับไปส่ง เอาง่ายๆเหมือนกลับมาคนกันแล้ว จนมีวันนึงผมกับเธอได้คุยกันเรื่องผมต้องไปเรียนที่ ตจว อีก ซึ่งแน่นอนเธอก็ยังรับไม่ได้อยู่ เธอบอกดีแล้วที่เราไม่ได้คบกัน พอผมได้อ่านผมรู้สึกแย่มากๆเหมือนโดนย้ำปม เธอบอกเธอจะหาเพื่อนซักคน คอยดูแลเธอ ไปเที่ยวไปซื้อของกับเธอได้ ดูหนังวันพุธกับเธอได้ ในวันที่เธอเสียใจหรือท้อแท้เธอจะมีเพื่อนคนนั้นคอยมาหาคอยปลอบ และทำทุกๆอย่างแทนผม ซึ่งตอนนั้นผมก็คิดว่าผมไม่ชอบเลยผมหึงผมหวงผมรู้สึกไม่ดี แต่ผมไม่มีสิทธิห้ามเธอเพราะที่เธอต้องทำนั้นเพราะผมเองที่ต้องไปไกลจากเธอ ผมก็ได้แต่คุ้นคิดว่าถ้าวันนึง เขาลืมเราได้ขึ้นมาจะทำยังไง แล้วมันก็เกิดความคิดโง่ๆขึ้นมาซึ่งความคิดนี้เองทำให้ผมทำผิดพลาดที่สุดในชีวิตและเสียเธอไปในที่สุดอย่างที่ผมทำไรไม่ได้เลยแม้งแต่พูด ความคิดนั้นก็คือผมคิดว่าผมจะคุยกับคนอื่นเผื่อไปด้วยละกัน เพราะถ้าวันนึงเขาลืมเราได้วันนั้นเราจะได้ไม่เสียใจมาก ผมก็เริ่มหาคนคุยไปเรื่อยตามความคิดโง่ๆของผม แต่ในตอนที่ผมคุยกันคนอื่นผมไม่เคยลืมเลยว่าผมรักเธอ ไม่ลืมเลยว่าผมใช้ชีวิตอยู่กับใคร ผมต้องดูแลใคร ต้องแคร์ใคร ผมจำมันได้แม่น แล้วเวลาก็ผ่านไปประมานอาทิตย์นึง ผมกับเธอก็นัดเจอกันตามปกติ กินข้าวกัน เดินเล่นหยอกล้อกันปกติ แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นแบบที่ผมไม่ได้ตั้งตัวซักนิดก็เกิดขึ้น ตอนเราจะกลับกันแล้วฝนดันตกแล้วซึ่งผมขับมอเตอร์ไซด์มันลุยฝนไม่ได้อยู่แล้ว เธอก็เลยบอกว่าเดี๋ยวค่อยกลับไปเดินในห้างรอฝนหยุดก่อน ผมก็โอเคตกลง ดีๆได้อยู่ด้วยกันต่ออีกหน่อย เธอก็ชวนผมไปถ่ายรูป แต่ผมก็หน้ามึนไม่ยอมถ่าย แต่เลยขอยืมโทรศัพท์ผมไปถ่ายรูปในห้องน้ำ ผมก็ยืนให้โดนไม่คิดอะไรเพราะผมอยู่กับเธอผมก็ลืมความเลวที่ตัวเองก่อไว้สนิท แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์จากมือผมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เธอหายไปประมาน 10 นาที ก็เดินออกมาหน้าตาดูบอกเลยว่าไม่โอเค เธอเดินมาที่ผมและหยิบสัมภาระแล้ววิ่งหนีผมลงบันไดเลื่อนไป ผมก็งงว่าเกิดอะไรขึ้นตอนแรกนึกว่าวิ่งหนีใคร ผมก็วิ่งตามเธอลงไป จนทันเธอ ก่อนที่ผมจะจับแขนเธอเพื่อจะถามเธอว่าเป็นอะไร ผมยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เธอสวนมาว่า อย่ามาแตะ ตอนนั้นผมก็พอจะเริ่มรู้แล้วว่าเกิดไรขึ้น แต่ก็ยังหน้ามึนถามไปว่าเป็นไร เธอบอกผมว่าอยากรู้ใช่มั้ย? เปิดข้อควาในเฟสดูดิ เท่านั้นแหละผมถึงกับขาอ่อน ทำไรไม่ถูกรู้ว่าตัวเอง ผิดแต่ตอนนั้นผมคิดไรไม่ออกเลยบอกเธอไปว่า "เค้าไม่ได้คิดไร" เธอไม่ฟังผมทำท่าจะกลับบ้าน ผมเลยบอกว่าเดินไปส่งเธอบอกไม่ เธอกลับรถเมเองได้ ผมก็เดินตามเธอไปพยามพูดกับเธอแต่เธอก็ตอบมาคำเดียวว่า "พอ" ผมก็ยังยืนยันกันเธอว่าผมไม่ได้คิดอะไร เธอก็ตอบผมกลับมาว่า "หรอ ไม่ได้คิดอะไรหรอในแชทก็เห็นอยู่ว่าพิมพ์ไรไปบ้าง เค้าไม่รู้หรอกว่าคิดอะไรหรือไม่คิดอะ แต่นี่มันไม่ถูกสำหรับคนมีเมียแล้ว!!!!" หัวใจผมแตกสลายแต่ผมรู้ว่าหัวใจเธอนั้นแย่กว่าผมเป็นล้านเท่า ผมคิดว่ามันแก้ไขไรไม่ได้อีกแล้ว ผมเดินตามเธอมาถึงป้ายรถเม ก่อนจะตัดสินใจลบแอคเคาท์ Line ของผมไป ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าสิ่งเดียวที่ผมทำได้คือปล่อยเธอไป ผมขาอ่อนจนลงไปนั่งกลางป้ายรถเม เธอบอกให้ผมยืนขึ้นอายเขา ผมก็ลุกไม่ได้ลุกไม่ไหวเลยนั่งอยู่ตรงนั้น และเงยหน้ามาอีกทีเธอก็ขึ้นรถเมไปแล้ว ทำไรไม่ถูกเพราะรถเมจะออกแล้ว จะวิ่งตามขึ้นรถเมไปก็ไม่ได้เพราะมีมอเตอร์ไซด์จอดอยู่ในห้างต้องขับกลับ ผมเลยตัดสินใจวิ่ง 4x100 จากอีกฝั่งนึงของห้างไปที่ลานจอดรถ ผมคิดแค่ว่าตามไปที่บ้านเธอก่อน ระหว่างที่ผมขับรถนั้นผมก็คิดว่าไปถึงจะทำอะไร ขับไปเรื่อยผมก็เจอรถเมที่เธอนั่งอยู่ผมมองเธอที่นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง แต่ไม่รู้ว่าเธอเห็นผมมั้ย และผมก็คิดขึ้นว่าได้ว่าผมได้ทำลายความเชื่อใจที่เธอมีให้ผมไปแล้วมันต่อกลับคืนไม่ได้แล้ว ยังไงเธอก็ไม่ยอมดีแน่ๆ ผมเลยนึกถึงวันที่ไปพัทยา แล้วก็นึกถึงชุดว่ายน้ำที่ผมซื้อให้ว่าผมยังไม่เคยเห็นเธอใส่เลย ผมเลยกะว่าถ้าผมเจอเธอที่หน้าบ้านผมจะขอชุดว่ายน้ำคืนเพื่อไม่ให้เธอเอาชุดว่ายน้ำที่ผมซื้อให้ไปใส่เล่นน้ำให้คนอื่นดู พอผมเจอเธอหน้าบ้านผมขอชุดว่ายน้ำเธอคืนแต่เธอยืนยันว่าไม่ให้ ตอนนั้นผมคิดว่าผมปวดใจตายแน่ถ้าเธอเอาไปใส่เล่นน้ำให้คนอื่นดู ผมยืนร้องไห้ยกมือไหว้ขอเธออยู่นานเธอก็ไปเอาชุดว่ายน้ำมาคืนผม