ปัจจุบันผมกำลังเรียนอยู่ครับ และมีเพื่อนอยู่กลุ่มนึงที่จะอยู่ด้วยกันตลอด เราตั้งเป็นกลุ่มเฉพาะใน Facebook ..แต่สิ่งที่ผมแปลกกว่าเพื่อนคนอื่นอีก 6 คนในกลุ่มคือ 'ไม่ได้เรียนสาย วิทย์-คณิต' ที่เราคบกันได้เพราะคบกันมานานตั้งแต่ช่วง ม.ต้น ครับ >> เข้าเรื่องเลยนะ
ก่อนที่จะตั้งกลุ่มรวม ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงครับ เป็นผู้ชาย เขาเป็นคนเงียบๆแต่ไม่ถึงกับเก็บตัว ก็มีเฮฮาบ้างแต่ไม่ได้รั่วนะครับ เราเริ่มรู้ตัวว่าสนิทกันตอนประมาณ ม.2 ซึ่งกว่าผมจะรู้ตัวว่าเขาเรียกผมว่าเพื่อนสนิทก็ตอนเล่นเฟซบุ๊ก เพราะผมแอบสังเกตว่าเขากดติดดาวผม เลยทำให้ผมรู้สึกดีครับ เป็นคนแรกและคนเดียวเลยนะตอนนั้นที่ทำให้รู้ว่ามีเพื่อนสนิทเป็นตัวเป็นตนกับเขาด้วย
และเรื่องที่ผมอยากจะถามก็เกี่ยวกับเขานี่ล่ะ .... ตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย พอเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ผมว่าตัวผมไม่เหมือนเดิมแล้วครับ จากที่ไม่เคยคิดถึงเพื่อนเลย ผมก็คิดถึงเขาอ่ะ คิดถึงในที่นี้คือไปไหนก็อยากจะชวนไปด้วย เวลามีเรื่องอะไรก็อยากระบายให้เขาฟังอ่ะครับ แต่เวลาผมอยู่กับเขาแล้วไม่ค่อยกล้าพูดอ่ะ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับความที่เขาเป็นคนเงียบๆหรือเปล่า
แล้วตั้งแต่แยกห้องเขาก็มีงานการบ้านที่เขาต้องทำซึ่งแตกต่างจากผมที่เรียนศิลป์ภาษานะครับ เราเลยได้แค่ไปกินข้าวกัน (รวมกลุ่ม) กับคุยกันในเฟซบุ๊คนิดหน่อยแค่นั้นเอง
อีกอย่าง อันนี้ผมแปลกใจตัวเองมากที่สุดครับ ว่าเป็นอะไร คือเวลาเขาอยู่กับเพื่อนคนอื่นที่ผมไม่สนิท ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจอ่ะ เหมือนว่าเพื่อนคนนี้ของเรานะ แกเป็นใครมาตีสนิทด้วย !
แปลกมากครับ กับเพื่อนคนอื่นในกลุ่มผมไม่เป็นขนาดนี้นะ กับคนนี้นี่ทั้งห่วง ทั้งแคร์ทั้งอะไรสารพัด จนอดคิดไม่ได้ว่า 'เฮ้ย! เราเป็นเกย์ป่าววะ' แต่ว่าก็ไม่น่าใช่อ่ะ ผมยังชอบเพื่อนผู้หญิงในชั้นเดียวกันอยู่เลย
อาการแบบนี้คืออะไรครับ ? ผมไม่เข้าใจตัวเองจริงๆนะ
::: อาการแบบนี้กับเพื่อนหมายความว่ายังไงครับ :::
ก่อนที่จะตั้งกลุ่มรวม ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงครับ เป็นผู้ชาย เขาเป็นคนเงียบๆแต่ไม่ถึงกับเก็บตัว ก็มีเฮฮาบ้างแต่ไม่ได้รั่วนะครับ เราเริ่มรู้ตัวว่าสนิทกันตอนประมาณ ม.2 ซึ่งกว่าผมจะรู้ตัวว่าเขาเรียกผมว่าเพื่อนสนิทก็ตอนเล่นเฟซบุ๊ก เพราะผมแอบสังเกตว่าเขากดติดดาวผม เลยทำให้ผมรู้สึกดีครับ เป็นคนแรกและคนเดียวเลยนะตอนนั้นที่ทำให้รู้ว่ามีเพื่อนสนิทเป็นตัวเป็นตนกับเขาด้วย
และเรื่องที่ผมอยากจะถามก็เกี่ยวกับเขานี่ล่ะ .... ตั้งแต่ขึ้น ม.ปลาย พอเราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ผมว่าตัวผมไม่เหมือนเดิมแล้วครับ จากที่ไม่เคยคิดถึงเพื่อนเลย ผมก็คิดถึงเขาอ่ะ คิดถึงในที่นี้คือไปไหนก็อยากจะชวนไปด้วย เวลามีเรื่องอะไรก็อยากระบายให้เขาฟังอ่ะครับ แต่เวลาผมอยู่กับเขาแล้วไม่ค่อยกล้าพูดอ่ะ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับความที่เขาเป็นคนเงียบๆหรือเปล่า
แล้วตั้งแต่แยกห้องเขาก็มีงานการบ้านที่เขาต้องทำซึ่งแตกต่างจากผมที่เรียนศิลป์ภาษานะครับ เราเลยได้แค่ไปกินข้าวกัน (รวมกลุ่ม) กับคุยกันในเฟซบุ๊คนิดหน่อยแค่นั้นเอง
อีกอย่าง อันนี้ผมแปลกใจตัวเองมากที่สุดครับ ว่าเป็นอะไร คือเวลาเขาอยู่กับเพื่อนคนอื่นที่ผมไม่สนิท ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจอ่ะ เหมือนว่าเพื่อนคนนี้ของเรานะ แกเป็นใครมาตีสนิทด้วย !
แปลกมากครับ กับเพื่อนคนอื่นในกลุ่มผมไม่เป็นขนาดนี้นะ กับคนนี้นี่ทั้งห่วง ทั้งแคร์ทั้งอะไรสารพัด จนอดคิดไม่ได้ว่า 'เฮ้ย! เราเป็นเกย์ป่าววะ' แต่ว่าก็ไม่น่าใช่อ่ะ ผมยังชอบเพื่อนผู้หญิงในชั้นเดียวกันอยู่เลย
อาการแบบนี้คืออะไรครับ ? ผมไม่เข้าใจตัวเองจริงๆนะ