ความจริงที่สังคมควรรู้จากปากพี่ชายน้องแก้ม ก่อนสังคมจะพิพากษาอย่างเข้าใจผิด
เมื่อวานนี้ได้นั่งคุยกับพี่ชายน้องแก้มเหยื่อที่ถูกพนักงานรถไฟฆ่าข่มขืนครับ มีบางอย่างที่คุยกันนอกรอบ พี่ชายเขาไม่ได้คิดโกรธเจ้าหน้าที่การรถไฟ! เพราะมันเป็นความเลวเฉพาะบุคคล! แต่ที่เขาเจ็บที่สุดคือตำรวจ! บางประโยคขอถ่ายทอดให้ฟังตรงนี้
" น้องผมหายเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟดีมากช่วยกันตรวจเช็คทุกวัน ออกตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกสถานี แต่ตำรวจที่ยศใหญ่ๆกับห้ามพวกผมพูดอะไร พอโทรไปถามว่าค้นถึงไหนแล้ว ก็บอกว่าทำอยู่แล้วตะคอกก่อนวางหู ไม่เคยแม้แต่โทรมาถาม...พวกผมจะค้นหาน้องก็ไม่ร่วมมือ บอกเดี๋ยวเช้าตรวจให้!
น้องผมหายสองวัน มีแต่เจ้าที่รถไฟหัวหน้าสถานีพาผมช่วยหาน้องตลอด ที่เจ็บที่สุดคือ ตอนค้นหาร่างน้องแก้ม ตามทางรถไฟตอนดึกทั้งมืดและน่ากลัวมาก ตำรวจไม่มา!
มีแต่กู้ภัย และเจ้าที่รถไฟ ลุยป่าข้างทางมีแค่นั้น
ผมโทรหาตำรวจ ก็บอกว่าดูอยู่แล้วก็วางหูเหมือนเคย!
พวกผมต้องค้นหาศพน้องแต่...พวกคุณตำรวจมาออกข่าวว่ามีคนเห็นน้องผมไปกับผู้ชาย!
พี่ครับหัวอกคนเป็นญาติจะเจ็บขนาดไหน!
ตอนผมเจอศพน้อง ตำรวจทำอะไรรู้ไหมครับ!
เขามานั่งแถลงข่าว!
แต่กู้ภัยที่ช่วยผมมาตลอดและเจ้าหน้าที่รถไฟ กลายเป็นหมา!
"ผมไม่เกลียดตำรวจแต่ผมเจ็บ..."
นี่คือความจริงที่คิดว่าสังคมควรได้รู้ครับ
เบื้องหลังชีวิตน้องแก้ม คนทำผิดต้องรับโทษ
แต่คนทำดีไม่ควรถูกรุมประนาม
คนไม่ลงแรงไม่จริงใจ ไม่ควรกลายเป็นฮีโร่!
ที่มา: เพจ พุทธอภิวรรณ องค์พระบารมี
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=335507933270324&set=a.258696767618108.1073741827.258654784288973&type=1&theater 
"ผมไม่เกลียดตำรวจแต่ผมเจ็บ..." ความจริงที่สังคมควรรู้จากปากพี่ชายน้องแก้ม ก่อนสังคมจะพิพากษาอย่างเข้าใจผิด
เมื่อวานนี้ได้นั่งคุยกับพี่ชายน้องแก้มเหยื่อที่ถูกพนักงานรถไฟฆ่าข่มขืนครับ มีบางอย่างที่คุยกันนอกรอบ พี่ชายเขาไม่ได้คิดโกรธเจ้าหน้าที่การรถไฟ! เพราะมันเป็นความเลวเฉพาะบุคคล! แต่ที่เขาเจ็บที่สุดคือตำรวจ! บางประโยคขอถ่ายทอดให้ฟังตรงนี้
" น้องผมหายเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟดีมากช่วยกันตรวจเช็คทุกวัน ออกตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกสถานี แต่ตำรวจที่ยศใหญ่ๆกับห้ามพวกผมพูดอะไร พอโทรไปถามว่าค้นถึงไหนแล้ว ก็บอกว่าทำอยู่แล้วตะคอกก่อนวางหู ไม่เคยแม้แต่โทรมาถาม...พวกผมจะค้นหาน้องก็ไม่ร่วมมือ บอกเดี๋ยวเช้าตรวจให้!
น้องผมหายสองวัน มีแต่เจ้าที่รถไฟหัวหน้าสถานีพาผมช่วยหาน้องตลอด ที่เจ็บที่สุดคือ ตอนค้นหาร่างน้องแก้ม ตามทางรถไฟตอนดึกทั้งมืดและน่ากลัวมาก ตำรวจไม่มา!
มีแต่กู้ภัย และเจ้าที่รถไฟ ลุยป่าข้างทางมีแค่นั้น
ผมโทรหาตำรวจ ก็บอกว่าดูอยู่แล้วก็วางหูเหมือนเคย!
พวกผมต้องค้นหาศพน้องแต่...พวกคุณตำรวจมาออกข่าวว่ามีคนเห็นน้องผมไปกับผู้ชาย!
พี่ครับหัวอกคนเป็นญาติจะเจ็บขนาดไหน!
ตอนผมเจอศพน้อง ตำรวจทำอะไรรู้ไหมครับ!
เขามานั่งแถลงข่าว!
แต่กู้ภัยที่ช่วยผมมาตลอดและเจ้าหน้าที่รถไฟ กลายเป็นหมา!
"ผมไม่เกลียดตำรวจแต่ผมเจ็บ..."
นี่คือความจริงที่คิดว่าสังคมควรได้รู้ครับ
เบื้องหลังชีวิตน้องแก้ม คนทำผิดต้องรับโทษ
แต่คนทำดีไม่ควรถูกรุมประนาม
คนไม่ลงแรงไม่จริงใจ ไม่ควรกลายเป็นฮีโร่!
ที่มา: เพจ พุทธอภิวรรณ องค์พระบารมี
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=335507933270324&set=a.258696767618108.1073741827.258654784288973&type=1&theater