สวัสดีคร้า พอดีนี่เป็นกระทู้แรกในชีวิต เลยไม่รู้จะเริ่มไง.
คือเรื่องมีอยู่ว่า.......,.
เมื่อเดือนก่อนไปฝากท้องที่โรงพยาบาลนึง เนื่องจากสามารถใช้สิทธิรักษาจากคุณพ่อค่ะ
ไปตั้งแต่เช้าเลย เค้าห้องสูติ ตอนประมาณ 8โมงแหนะ แล้วอีกอย่างตัวเองไม่ได้นอนทั้งคืนเลย เพราะว่าแพ้มากอาเจียนตลอด พอมานั่งในห้องสูติ คนเยอะมักๆ เค้าให้ตรวจปัสสาวะ ชั่งน้ำหนัก วัดส่วนสูงทั่วไป จากนั้นก็ให้มานั่งรอค่ะ อยากจะบอกว่ารอนานมาก ระหว่างรอพี่สาว(ทำงานที่นี่)ก็เอานมมาให้กิน แต่ก็อาเจียนออกหมด นั่งรอนานบวกกับอาเจียนจนรู้สึกไม่ไหว ตอนนั้นเลยเดินไปถามพยาบาลฝึกค่ะว่าอีกนานไหม ก็เข้าใจค่ะว่าคนเยอะ แต่กนูไม่ไหวแล้ว เสร็จก็ขอแอมโมเนียเค้ามา สักพักก็โดนเรียนไปซักประวัติ
ที่เล่าทั้งหมดประเด็นอยู่ตรงนี้......
เข้าไปนั่งที่โต๊ะเค้าก็ถามออกมาเลย
"ไปทำผมสีนี่ทำไม" (ตอนนั้นกัดสีผมมาออกเหลืองอ่อนปนส้มค่ะ สีเดียวกับผมการ์ตูนfrozen)
เราก็บอกเค้าเราทำงานPRที่ข้าวสาร มันทำให้หน้าดูสว่างแล้วดีกับงานของเราด้วย
ต่อมาก็ถามอีก
"ทำงานนี้ได้วันละเท่าไหร่" งงเล็กน้อยว่าเกี่ยวรึเปล่า แต่ก็ไม่ว่าอะไร เราก็ตอบ
"700 ค่ะ แต่ก็มีtipด้วย วันนึงอย่างน้อยก็เกินพันค่ะ เพราะทำกะกลางคืน"
แล้วเค้าก็มองเราเหยียดๆ ก็เข้าใจค่ะ เพราะเค้าทำงานเป็นพยาบาลอาจจะไม่เข้าใจ พอเค้าเปิดดูที่ประวัติเรา เค้าก็พูดขึ้นมาอีก
"เพิ่ง 19 ทำงานพวกนี้ด้วยเหรอ แล้วตอนนี้ท้องอีก" ในใจเราก็อิ้งนิดนึงอะค่ะ เพราะเค้าใจว่าอาจจะอายุเรา แต่จรึงๆ เราทำงานด้วย เรียนไปด้วยนะค่ะ ตั้งแต่ตอนอายุ17แล้ว เพราะที่บ้านมีลูกหลานคน ตอนแรกก็ทำที่ข้าวสารเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วก็มีโอกาสทำPR เพราะพี่ที่รู้จักกัน แต่เค้าก็ผ่อนผันเรื่องอายุ เพราะเราไม่ได้เลิกดึกมาก
แล้วเราก็นั่งเงียบไม่ได้พูดอะไร เพราะเหนื่อยๆอะค่ะ
พอคำถามถัดมาทำเอาหงายเลยค่ะ
"ใช้สิทธิอะไร" เราตอบ "สิทธิพ่อค่ะ พ่อเป็นทหารเรือ" เค้าสวนกลับมาทันทีเลยค่ะ "ทำงานอย่างนี้พ่อไม่ว่าเหรอ" สะอึกค่ะ จริงๆ เพราะเราไม่คิดว่าเค้าจะถามแบบนี้ เราก็เลยตอบ
"ไม่ว่าค่ะ เพราะหนูหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่เด็ก" ตอนที่ตอบเค้าไปใจเราก็คิดนะ เราไม่ได้ไปขายตัวนะเว้ย ทำไมถามแบบนี้ละ อีกอย่างทางบ้านรู้ว่าหนูอยู่กับแฟนมาตั้ง2ปีแล้วค่ะ ช่วยกันทำงาน ทำมาหากินส่งทางบ้านได้มาตลอด ไม่เคยมีเรื่องให้เค้ากังวล เรียนก็ไม่ทิ้ง แล้วตอนท้องก็ไม่ได้ซีเรียส เพราะแฟนอายุเยอะแล้ว(ห่างกัน12ปี) เค้าอยากมีเหมือนกัน ใจเริ่มไม่อยากคุยกะยัยพยาบาลคนนี้แล้วอะค่ะ
แล้วคุณพยาบาลก็เขียนไรไม่รู้สักพัก ก็ถามเรื่องแฟน "แฟนอายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร" เราก็ตอบ "31ค่ะ ทำงานเป็นผู้จัดการร้านอาหารที่ข้าวสาร" เค้าหันมามองหน้าเราแบบแปลกๆเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แล้วเค้าก็เอาแฟ้มที่เขียนไล่ให้ไปฉีดยา แล้วก็เดินไปคุยกะพยาบาลคนอื่นๆ
ที่เล่าให้ฟังไม่ได้อะไรนะ แค่แปลกใจว่าเค้ามีสิทธิยุ่งเรื่องส่วนตัวเราขนาดนั้นเลยหรือ หรือเพราะเราทำงานกลางคืน อายุน้อย ลักษณะภายนอกที่เค้ามองกัน มันทำให้รู้สึกแย่นะ แต่พอมาเล่าให้แม่ฟัง เค้าก็บอกว่าอย่าไปสนใจคำพูดคนอื่น เรารู้ว่าเราไม่เป็นอย่างที่เค้าคิด เราทำงานกลางคืนแต่เรามีปัญญาส่งทางบ้าน เลี้ยงดูตัวเองได้ ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน แล้วที่สำคัญบางทีเงินเดือนพวกเราอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ อันนี้เทียบกับพี่สาวที่ทำที่นี่นะค่ะ ทุกวันนี้เงินไม่พอใช้ เพราะค่าวิกออกไม่ตรงเลย อาจจะดูดีกว่าเราตรงที่ใส่เครื่องแบบ กับหน้าตาในสังคม แต่ที่เราคิดเราว่า ถ้าทำงานแล้วเงินไม่พอเลี้ยงครอบครัว เราว่าเราทำงานอย่างที่ทำตอนนี้ดีกว่า ถึงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ได้ขายตัวหรือทำอะไรน่ารังเกียจนะค่ะ อยากให้เข้าใจกันหน่อย
ฝากไว้เท่านี้ละค่ะ. By. น้องp...
เมื่อไปฝากท้องที่รพ.ย่านบุคคโล
คือเรื่องมีอยู่ว่า.......,.
เมื่อเดือนก่อนไปฝากท้องที่โรงพยาบาลนึง เนื่องจากสามารถใช้สิทธิรักษาจากคุณพ่อค่ะ
ไปตั้งแต่เช้าเลย เค้าห้องสูติ ตอนประมาณ 8โมงแหนะ แล้วอีกอย่างตัวเองไม่ได้นอนทั้งคืนเลย เพราะว่าแพ้มากอาเจียนตลอด พอมานั่งในห้องสูติ คนเยอะมักๆ เค้าให้ตรวจปัสสาวะ ชั่งน้ำหนัก วัดส่วนสูงทั่วไป จากนั้นก็ให้มานั่งรอค่ะ อยากจะบอกว่ารอนานมาก ระหว่างรอพี่สาว(ทำงานที่นี่)ก็เอานมมาให้กิน แต่ก็อาเจียนออกหมด นั่งรอนานบวกกับอาเจียนจนรู้สึกไม่ไหว ตอนนั้นเลยเดินไปถามพยาบาลฝึกค่ะว่าอีกนานไหม ก็เข้าใจค่ะว่าคนเยอะ แต่กนูไม่ไหวแล้ว เสร็จก็ขอแอมโมเนียเค้ามา สักพักก็โดนเรียนไปซักประวัติ
ที่เล่าทั้งหมดประเด็นอยู่ตรงนี้......
เข้าไปนั่งที่โต๊ะเค้าก็ถามออกมาเลย
"ไปทำผมสีนี่ทำไม" (ตอนนั้นกัดสีผมมาออกเหลืองอ่อนปนส้มค่ะ สีเดียวกับผมการ์ตูนfrozen)
เราก็บอกเค้าเราทำงานPRที่ข้าวสาร มันทำให้หน้าดูสว่างแล้วดีกับงานของเราด้วย
ต่อมาก็ถามอีก
"ทำงานนี้ได้วันละเท่าไหร่" งงเล็กน้อยว่าเกี่ยวรึเปล่า แต่ก็ไม่ว่าอะไร เราก็ตอบ
"700 ค่ะ แต่ก็มีtipด้วย วันนึงอย่างน้อยก็เกินพันค่ะ เพราะทำกะกลางคืน"
แล้วเค้าก็มองเราเหยียดๆ ก็เข้าใจค่ะ เพราะเค้าทำงานเป็นพยาบาลอาจจะไม่เข้าใจ พอเค้าเปิดดูที่ประวัติเรา เค้าก็พูดขึ้นมาอีก
"เพิ่ง 19 ทำงานพวกนี้ด้วยเหรอ แล้วตอนนี้ท้องอีก" ในใจเราก็อิ้งนิดนึงอะค่ะ เพราะเค้าใจว่าอาจจะอายุเรา แต่จรึงๆ เราทำงานด้วย เรียนไปด้วยนะค่ะ ตั้งแต่ตอนอายุ17แล้ว เพราะที่บ้านมีลูกหลานคน ตอนแรกก็ทำที่ข้าวสารเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วก็มีโอกาสทำPR เพราะพี่ที่รู้จักกัน แต่เค้าก็ผ่อนผันเรื่องอายุ เพราะเราไม่ได้เลิกดึกมาก
แล้วเราก็นั่งเงียบไม่ได้พูดอะไร เพราะเหนื่อยๆอะค่ะ
พอคำถามถัดมาทำเอาหงายเลยค่ะ
"ใช้สิทธิอะไร" เราตอบ "สิทธิพ่อค่ะ พ่อเป็นทหารเรือ" เค้าสวนกลับมาทันทีเลยค่ะ "ทำงานอย่างนี้พ่อไม่ว่าเหรอ" สะอึกค่ะ จริงๆ เพราะเราไม่คิดว่าเค้าจะถามแบบนี้ เราก็เลยตอบ
"ไม่ว่าค่ะ เพราะหนูหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่เด็ก" ตอนที่ตอบเค้าไปใจเราก็คิดนะ เราไม่ได้ไปขายตัวนะเว้ย ทำไมถามแบบนี้ละ อีกอย่างทางบ้านรู้ว่าหนูอยู่กับแฟนมาตั้ง2ปีแล้วค่ะ ช่วยกันทำงาน ทำมาหากินส่งทางบ้านได้มาตลอด ไม่เคยมีเรื่องให้เค้ากังวล เรียนก็ไม่ทิ้ง แล้วตอนท้องก็ไม่ได้ซีเรียส เพราะแฟนอายุเยอะแล้ว(ห่างกัน12ปี) เค้าอยากมีเหมือนกัน ใจเริ่มไม่อยากคุยกะยัยพยาบาลคนนี้แล้วอะค่ะ
แล้วคุณพยาบาลก็เขียนไรไม่รู้สักพัก ก็ถามเรื่องแฟน "แฟนอายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร" เราก็ตอบ "31ค่ะ ทำงานเป็นผู้จัดการร้านอาหารที่ข้าวสาร" เค้าหันมามองหน้าเราแบบแปลกๆเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แล้วเค้าก็เอาแฟ้มที่เขียนไล่ให้ไปฉีดยา แล้วก็เดินไปคุยกะพยาบาลคนอื่นๆ
ที่เล่าให้ฟังไม่ได้อะไรนะ แค่แปลกใจว่าเค้ามีสิทธิยุ่งเรื่องส่วนตัวเราขนาดนั้นเลยหรือ หรือเพราะเราทำงานกลางคืน อายุน้อย ลักษณะภายนอกที่เค้ามองกัน มันทำให้รู้สึกแย่นะ แต่พอมาเล่าให้แม่ฟัง เค้าก็บอกว่าอย่าไปสนใจคำพูดคนอื่น เรารู้ว่าเราไม่เป็นอย่างที่เค้าคิด เราทำงานกลางคืนแต่เรามีปัญญาส่งทางบ้าน เลี้ยงดูตัวเองได้ ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน แล้วที่สำคัญบางทีเงินเดือนพวกเราอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ อันนี้เทียบกับพี่สาวที่ทำที่นี่นะค่ะ ทุกวันนี้เงินไม่พอใช้ เพราะค่าวิกออกไม่ตรงเลย อาจจะดูดีกว่าเราตรงที่ใส่เครื่องแบบ กับหน้าตาในสังคม แต่ที่เราคิดเราว่า ถ้าทำงานแล้วเงินไม่พอเลี้ยงครอบครัว เราว่าเราทำงานอย่างที่ทำตอนนี้ดีกว่า ถึงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ได้ขายตัวหรือทำอะไรน่ารังเกียจนะค่ะ อยากให้เข้าใจกันหน่อย
ฝากไว้เท่านี้ละค่ะ. By. น้องp...