สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาว pantip คือเราอยากขอพื้นที่ระบายนิดนึงอะค่ะ
เพิ่งตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ถ้าผิดห้องหรือทำอะไรผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะ มือใหม่หัดเล่นซิงๆเลยค่ะ
เริ่มเลยละกันเนอะ...คือเราขอย้อนเวลาไปเมื่อเกือบสองปีที่แล้วก่อนนะ ตอนนั้นเราอยู่ปี 2 เราก็ได้คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเรากับเขาเป็นเพื่อนร่วมภาควิชา
เดียวกันค่ะ คือตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะชอบคนคนนี้หรอกนะคะ เพราะดูแล้วไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่ออกแนว bad boy นิดๆค่ะ แต่ด้วยสาเหตุอะไรหลายๆอย่าง
ทำให้เรามีโอกาสใกล้ชิดกันทั้งการจับกลุ่มทำงานก็โดนมาอยู่ด้วยกันแบบบังเอิญ เราจึงได้คุยกันมากขึ้น เริ่มสนิทกันไปเที่ยวด้วยกัน คอยช่วยเหลือ คอย
เป็นที่ปรึกษาให้กันมาตลอด เวลาไม่สบายไม่ว่าจะไม่สบายกายหรือไม่สบายใจนอกจากเพื่อนสนิทแล้วก็จะมีเขานี่แหละค่ะที่คอยอยู่ใกล้ๆมากกว่าใครๆ
คอยดูแลเอาใจใส่มาตลอด แล้วเราก็คุยกันมากขึ้นทุกวันจนดึกดื่น
มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากนะ กับการที่มีคนคอยหวง คอยห่วง
บอกคิดถึงเราทุกวัน พาไปนู่นไปนี่ ไปส่งบ้านหลังเลิกเรียน
คุยกันมากแบบที่ไลน์นี่เด้งทั้งวันเลยค่ะ 5555 แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจคนรอบข้างนะ (ร้อนตัวไว้ก่อน)
บางทีเราก็ไปหาเขาที่หอ ไปนอนเล่นไปนั่งคุย นอนกอดกันบ้าง หอมแก้มบ้าง (แต่!! เราไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันนะ) แต่ก็ยอมรับว่าไม่ควรยอมให้เขากอด
เขาหอมแบบนั้นใช้มั้ยยย ?? >>บางทีก็คิดย้อนไปแล้วเราไม่น่ายอมเลย ปกติเราก็ไม่เคยยอมทำแบบนี้กับใคร เสียใจตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรแล้ว<<
เราคุยกันมาหลายเดือน จนเพื่อนๆคิดว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว เราก็ได้แค่บอกไปว่ายังยังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย
ก็เขาไม่ขอเราเป็นแฟนนินาาาา ที่จริงเขาก็เคยพูดเป็นนัยๆเหมือนหยั่งเชิงเรื่องสถานะแฟนนะ แต่เราบอกเขาว่าดูกันอีกซักหน่อยมั้ย
แต่เอาเถอะ เหมือนเราสองคนรู้กันในใจก็พอแล้วไม่ใช่หรอว่าเรารู้สึกต่อกันยังไง (จริงๆเขินต่างหาก ไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่า)
และแล้ววันนึงเพื่อนเราคณะอื่นก็มาถามถึงเขา ว่าเป็นคนยังไง เพื่อนเราบอกว่ามีคนแอบชอบเขาอยู่ (เอาน่า เงียบไว้ คิดฝ่ายเดียว ไม่มีไรหรอก)
จากนั้นไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็แอดไลน์ แอดเฟสบุ๊คมาคุยกับเขาค่ะ เราเป็นคนที่ไม่ตามทวงตามถาม อะไรจะเกิดก็เกิด เก็บความเสียใจไว้คนเดียวดีกว่า
แล้วสุดท้ายเค้าสองคนก็คุยกันค่ะ เรานี่แบบความรู้สึกมันชาไปหมด
แต่เหตผลที่เขาขอเลิกคุยกับเราเลิกชอบเราคือ ที่บ้านค่ะเขาบอกว่าที่บ้านเราต้องไม่ชอบเขาค่ะ เพราะเค้าคงเป็นแบบที่ผู้ใหญ่ทางบ้านเราหวังไม่ได้
แต่คือเราอยากจะบอกว่า เขาคิดทั้งๆที่เขากับทางบ้านเราไม่เคยเจอกันเนี่ยนะ!! เราเสียใจมากนั่งร้องไห้มันที่ป้ายรถเมล์แบบไม่อายผู้คนแล้ว
ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ เราทำอะไรด้วยกันมาเยอะจริงๆ แต่!!!! ยังไม่จบแค่นี้นะคะ ความเศร้ากว่านี้ยังมีค่ะ
ทำกับเราเหมือนคนเป็นแฟนกันทุกอย่างสุดท้ายกลับบอกว่า "ไม่ได้รัก"
เพิ่งตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ถ้าผิดห้องหรือทำอะไรผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะ มือใหม่หัดเล่นซิงๆเลยค่ะ
เริ่มเลยละกันเนอะ...คือเราขอย้อนเวลาไปเมื่อเกือบสองปีที่แล้วก่อนนะ ตอนนั้นเราอยู่ปี 2 เราก็ได้คุยกับผู้ชายคนนึงซึ่งเรากับเขาเป็นเพื่อนร่วมภาควิชา
เดียวกันค่ะ คือตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะชอบคนคนนี้หรอกนะคะ เพราะดูแล้วไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่ออกแนว bad boy นิดๆค่ะ แต่ด้วยสาเหตุอะไรหลายๆอย่าง
ทำให้เรามีโอกาสใกล้ชิดกันทั้งการจับกลุ่มทำงานก็โดนมาอยู่ด้วยกันแบบบังเอิญ เราจึงได้คุยกันมากขึ้น เริ่มสนิทกันไปเที่ยวด้วยกัน คอยช่วยเหลือ คอย
เป็นที่ปรึกษาให้กันมาตลอด เวลาไม่สบายไม่ว่าจะไม่สบายกายหรือไม่สบายใจนอกจากเพื่อนสนิทแล้วก็จะมีเขานี่แหละค่ะที่คอยอยู่ใกล้ๆมากกว่าใครๆ
คอยดูแลเอาใจใส่มาตลอด แล้วเราก็คุยกันมากขึ้นทุกวันจนดึกดื่น
บอกคิดถึงเราทุกวัน พาไปนู่นไปนี่ ไปส่งบ้านหลังเลิกเรียน
คุยกันมากแบบที่ไลน์นี่เด้งทั้งวันเลยค่ะ 5555 แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจคนรอบข้างนะ (ร้อนตัวไว้ก่อน)
บางทีเราก็ไปหาเขาที่หอ ไปนอนเล่นไปนั่งคุย นอนกอดกันบ้าง หอมแก้มบ้าง (แต่!! เราไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันนะ) แต่ก็ยอมรับว่าไม่ควรยอมให้เขากอด
เขาหอมแบบนั้นใช้มั้ยยย ?? >>บางทีก็คิดย้อนไปแล้วเราไม่น่ายอมเลย ปกติเราก็ไม่เคยยอมทำแบบนี้กับใคร เสียใจตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรแล้ว<<
เราคุยกันมาหลายเดือน จนเพื่อนๆคิดว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว เราก็ได้แค่บอกไปว่ายังยังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย
ก็เขาไม่ขอเราเป็นแฟนนินาาาา ที่จริงเขาก็เคยพูดเป็นนัยๆเหมือนหยั่งเชิงเรื่องสถานะแฟนนะ แต่เราบอกเขาว่าดูกันอีกซักหน่อยมั้ย
แต่เอาเถอะ เหมือนเราสองคนรู้กันในใจก็พอแล้วไม่ใช่หรอว่าเรารู้สึกต่อกันยังไง (จริงๆเขินต่างหาก ไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่า)
และแล้ววันนึงเพื่อนเราคณะอื่นก็มาถามถึงเขา ว่าเป็นคนยังไง เพื่อนเราบอกว่ามีคนแอบชอบเขาอยู่ (เอาน่า เงียบไว้ คิดฝ่ายเดียว ไม่มีไรหรอก)
จากนั้นไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็แอดไลน์ แอดเฟสบุ๊คมาคุยกับเขาค่ะ เราเป็นคนที่ไม่ตามทวงตามถาม อะไรจะเกิดก็เกิด เก็บความเสียใจไว้คนเดียวดีกว่า
แล้วสุดท้ายเค้าสองคนก็คุยกันค่ะ เรานี่แบบความรู้สึกมันชาไปหมด
แต่เหตผลที่เขาขอเลิกคุยกับเราเลิกชอบเราคือ ที่บ้านค่ะเขาบอกว่าที่บ้านเราต้องไม่ชอบเขาค่ะ เพราะเค้าคงเป็นแบบที่ผู้ใหญ่ทางบ้านเราหวังไม่ได้
แต่คือเราอยากจะบอกว่า เขาคิดทั้งๆที่เขากับทางบ้านเราไม่เคยเจอกันเนี่ยนะ!! เราเสียใจมากนั่งร้องไห้มันที่ป้ายรถเมล์แบบไม่อายผู้คนแล้ว
ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกเลยค่ะ เราทำอะไรด้วยกันมาเยอะจริงๆ แต่!!!! ยังไม่จบแค่นี้นะคะ ความเศร้ากว่านี้ยังมีค่ะ