เราเคยอ่านเจอใครๆมาแชร์ประสบการณ์ว่าเป็นเกย์ และพ่อแม่พี่น้องรับได้ อยู่กันอย่างมีความสุขในทุกวันนี้ แต่วันนี้เราอยากมาแชร์ประสบการณ์อีกด้านหนึ่งที่เราเป็นผู้ประสบมากับตนเอง เราเป็นผู้หญิงที่รักเพศเดียวกัน ถ้าดูจากเวลาที่ผ่านมา เราว่ามันก็สิบกว่าปีแล้ว ในตอนนั้นเราอายุประมาณสิบแปด มีแฟนคนแรก และเป็นเพศเดียวกับเรา ในตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรมากหรอก และไม่ได้คิดว่าจะคบกันยืดยาว เราคิดว่าชีวิตยังอีกไกล ยังต้องเจออะไรอีกมากนัก สุดท้ายเรากับเค้าก็เลิกกัน แต่ก็จบกันด้วยดี หลังจากนั้นมาเราก็คบคนนู้นคนนี้ คบแล้วก็เลิก คบแล้วก็เลิก แต่ทุกคนล้วนเป็นผู้หญิง หลังจากที่เราคบคนแล้วคนเล่า เราก็มีความมั่นใจมากขึ้นว่าเราเป็นเกย์แน่ เพราะเราไม่เคยมีความรู้สึกกับผู้ชายเลย แม้ช่วงนึงจะพยายามเปลี่ยนตัวเองแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไป เพราะมันไม่ใช่ตัวเรา กลับกัน เรามีความรู้สึกในเชิงชู้สาวกับผู้หญิง มีรัก มีหลง มีหึงหวงอย่างที่คู่รักทั่วไปเขาเป็นกัน และทุกครั้งที่เราคบกับใคร เราไม่เคยปริปากบอกพ่อแม่เราเลย จนมาวันนึง เป็นวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่ เราทำงาน หาเงิน และเลี้ยงครอบครัวในบางส่วนตามกำลังเงินที่หามาได้ ในวันนั้นเราเจอผู้หญิงคนนึง ซึ่งเราคิดว่าเขาคือคนคนนั้น เราลองคบเขามาซักพัก เพื่อดูว่าเขาใช่อย่างที่เราคิดหรือไม่ แล้วก็ได้คำตอบว่าเขาคือคนที่เราอยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้น เรารวบรวมความกล้า เดินไปหาพ่อกับแม่และเปิดใจพูดทุกอย่าง บอกพวกเขาว่าเราเป็นอะไร และกำลังคบกับใคร แต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นคำปฏิเสธ เขาไม่ยอมรับในสิ่งที่เราเป็นเลยซักนิด ไม่ยอมรับแม้กระทั่งว่าเราเป็นและเราชอบเพศเดียวกัน เรารู้นะว่าเขาเสียใจมาก เราเห็นน้ำตาคลออยู่ที่เบ้าตาของเขาทั้งสองคน และของเราด้วย เขาขอให้เราเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนี้ และเราต้องชอบผู้ชาย ไปแต่งงาน มีลูกมีครอบครัว เรากลุ้มใจมาก แฟนเรา เราก็รัก พ่อแม่เรา เราก็รัก เราควรจะต้องทำยังไง ในตอนนั้นมันเหมือนเรามืดไปหมด ร้องไห้คนเดียวอยู่นานจนหลับไป หลังจากวันนั้น เขารู้ว่าเราไม่ยอมเลิก เราคุยกับเขาอยู่หลายครั้ง เขาบอกเหตุผลร้อยแปดพันเก้า เพื่อให้เราเห็นด้วยกับเขา แล้วยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่เราอยากจะให้เขาเข้าใจจริงๆว่า ลูกคนนี้ ถ้าพ่อแม่ขอ และลูกสามารถทำได้ ลูกยอมทำให้ทุกอย่าง แต่เรื่องนี้เราให้เขาไม่ได้จริงๆ เวลาผ่านไป เขาจะเข้ามาคุยกับเราเรื่องนี้ตลอด จนเราอึดอัดและไม่อยากที่จะอยู่ใกล้ๆเขาเลย จนวันนึงเขาสังเกตุได้ถึงพฤติกรรมเราที่เปลี่ยนไป เราพยายามหลบหน้าเขา ทำตัวห่างเหินกับเขา พอมีเวลาที่เราอยู่กับเขา เขาเลยเข้ามาคุยกับเราอีกครั้งและยื่นคำขาดว่าเราจะต้องหยุดความสัมพันธ์กับแฟนเรา ไม่อย่างนั้นเขาจะเข้าไปต่อว่าพ่อแม่แฟนเราถึงที่บ้านเลย เราคิดว่ามันไม่ถูกต้องเลย ทำไมเขาจะต้องบังคับเราให้เป็นในสิ่งที่เขาต้องการ ถึงเขาจะเป็นห่วงเราอย่างที่เขาบอกกับเราก็เถอะ แต่เราก็รู้ว่าการที่เราเป็นแบบนี้ ผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง เรารู้และเข้าใจในความหวังดีของเขา แต่เราก็ทำให้เขาไม่ได้จริงๆ เราจะบังคับใจตัวเองให้รักคนที่เราไม่ได้รักได้ยังไงกัน ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เราได้แต่คิดวนไปเวียนมาว่าสิ่งที่เราต้องทำคือย้ายออกจากบ้านให้เร็วที่สุด เราจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่ นี่มันก็สี่ปีเข้าไปแล้วที่เรากับเขาต้องมาคุยกันแบบนี้ สุดท้ายเราจะต้องไม่เป็นตัวของตัวเองไปตลอดจนถึงวันที่เขาจากเราไปอย่างนั้นหรอ เราอยากรู้ว่าเราจะกลายเป็นลูกอกตัญญูมั้ย ถ้าเราย้ายออกจากบ้านมาอยู่เอง เราคิดไม่ตกเสียที เรากลัวเขาเสียใจ แต่ความอดทนมันก็น้อยลงไปทุกวัน