ไม่มีองค์กรไหน สังคมไหน ยั่งยืนได้ด้วยฮีโร่หรอก
คุณจะหวังอะไร กับคนเก่งคนดี คนเพอร์เฟ็ค ที่ต้องรอร้อยปีจึงจะโผล่เข้ามาบริหารประเทศได้สักครึ่งคน
ไม่ใช่หาไม่ได้นะ มีเยอะ แต่มีจำนวนน้อยที่โผล่จะมานั่งเก้าอี้บริหารประเทศอย่างถูกจังหวะ
ถูกที่ ถูกเวลา ถูกคน
สลิ่มหวังคนดีคนเก่ง เพ้อเจ้อชัดๆ หาคำจำกัดความไม่ลงตัว
อ้อง่ายกว่านั้น คนดีคือพรรคพวกของสลิ่มด้วยกันนั่นเอง
สลิ่มทนอ่านหน่อยนะ.....
องค์กรที่ยั่งยืน เขาต้องการคนบริหารที่รู้สถานการณ์ รู้สภาพแวดล้อม
รู้ว่าเราหรือเขา ต่างมีอะไร ขาดอะไร จะเติมเต็มกันอย่างไร
รู้ว่า จะต้องทำอะไร หรือไม่ทำอะไร ที่จุดไหน เป้าหมายทำไปเท่าไร หนักเบาเร็วช้าแค่ไหน
ถ้าทำได้หรือทำไม่ได้ จะได้อะไรเสียอะไร มีตัวแปรสำคัญตรงไหนบ้าง มีทางเลือกอื่นไหม
เพื่อจะวางทิศทาง วางกลยุทธ์การแข่งขัน การพัฒนา การแก้ปัญหา ให้ทันกับโอกาสที่ผ่านไปเรื่อยๆ
ซึ่งแน่นอนว่า คนที่มองสถานการณ์ออก
เอาใจใส่งานภาพรวมได้แบบนั้น ต้องมีประสบการณ์เยอะ เจอมาเยอะ
คนทำงานย่อมมีเรื่องด่างพร้อยบ้างเป็นธรรมดา จะเปิดตัวใหม่เอี่ยมใร้ที่ติมันหวังไม่ได้
ระหว่างคนดีคนเก่งเลอเลิศที่อธิบายที่มาที่ไปไม่ได้.......
กับคนทำงานธรรมดาๆ ที่เข้าใจโลก เข้าใจประเทศ เข้าใจงาน
องค์กรที่ยั่งยืน เขาพัฒนากันไปได้ด้วยคนแบบหลังกันแทบทั้งนั้นนะ
ส่วนของฮีโร่รอให้พังของจริงก่อนค่อยออกตัวเหอะ
ไอ้ที่ทุบให้พัง ทำให้คนเบื่อ แล้วมาบอกจะช่วยสร้างให้นี่ไม่เอานะ
ที่เห็นๆ... มีแต่ฮีโร่ทำพังแล้วรัฐบาลพลเรือนจากการเลือกตั้งต้องเป็นฝ่ายมากู้สถานการณ์ทุกที
คราวนี้ก็ลุ้นเอาเหอะ
ถ้าเจอฮีโร่ตัวจริง ทำงานได้ดีจริงก็ดีใจด้วย
แต่ถ้าเจอแก๊งฮีโร่ที่ตั้งใจจริง แต่เก่งไม่จริง ดีไม่จริง
เข้ามางานแล้วกลายเป็นเครื่องมือให้คนเบื้องหลังบางกลุ่มรวบอำนาจให้กลุ่มอภิสิทธิ์ชน ...จะหนาวนะ
ตัวอย่างมันมี
สลิ่ม.... จับคนดีคนเก่งฮีโร่ มามั่วกับความสามารถในงานบริหารเฉยเลย
คุณจะหวังอะไร กับคนเก่งคนดี คนเพอร์เฟ็ค ที่ต้องรอร้อยปีจึงจะโผล่เข้ามาบริหารประเทศได้สักครึ่งคน
ไม่ใช่หาไม่ได้นะ มีเยอะ แต่มีจำนวนน้อยที่โผล่จะมานั่งเก้าอี้บริหารประเทศอย่างถูกจังหวะ
ถูกที่ ถูกเวลา ถูกคน
สลิ่มหวังคนดีคนเก่ง เพ้อเจ้อชัดๆ หาคำจำกัดความไม่ลงตัว
อ้อง่ายกว่านั้น คนดีคือพรรคพวกของสลิ่มด้วยกันนั่นเอง
สลิ่มทนอ่านหน่อยนะ.....
องค์กรที่ยั่งยืน เขาต้องการคนบริหารที่รู้สถานการณ์ รู้สภาพแวดล้อม
รู้ว่าเราหรือเขา ต่างมีอะไร ขาดอะไร จะเติมเต็มกันอย่างไร
รู้ว่า จะต้องทำอะไร หรือไม่ทำอะไร ที่จุดไหน เป้าหมายทำไปเท่าไร หนักเบาเร็วช้าแค่ไหน
ถ้าทำได้หรือทำไม่ได้ จะได้อะไรเสียอะไร มีตัวแปรสำคัญตรงไหนบ้าง มีทางเลือกอื่นไหม
เพื่อจะวางทิศทาง วางกลยุทธ์การแข่งขัน การพัฒนา การแก้ปัญหา ให้ทันกับโอกาสที่ผ่านไปเรื่อยๆ
ซึ่งแน่นอนว่า คนที่มองสถานการณ์ออก
เอาใจใส่งานภาพรวมได้แบบนั้น ต้องมีประสบการณ์เยอะ เจอมาเยอะ
คนทำงานย่อมมีเรื่องด่างพร้อยบ้างเป็นธรรมดา จะเปิดตัวใหม่เอี่ยมใร้ที่ติมันหวังไม่ได้
ระหว่างคนดีคนเก่งเลอเลิศที่อธิบายที่มาที่ไปไม่ได้.......
กับคนทำงานธรรมดาๆ ที่เข้าใจโลก เข้าใจประเทศ เข้าใจงาน
องค์กรที่ยั่งยืน เขาพัฒนากันไปได้ด้วยคนแบบหลังกันแทบทั้งนั้นนะ
ส่วนของฮีโร่รอให้พังของจริงก่อนค่อยออกตัวเหอะ
ไอ้ที่ทุบให้พัง ทำให้คนเบื่อ แล้วมาบอกจะช่วยสร้างให้นี่ไม่เอานะ
ที่เห็นๆ... มีแต่ฮีโร่ทำพังแล้วรัฐบาลพลเรือนจากการเลือกตั้งต้องเป็นฝ่ายมากู้สถานการณ์ทุกที
คราวนี้ก็ลุ้นเอาเหอะ
ถ้าเจอฮีโร่ตัวจริง ทำงานได้ดีจริงก็ดีใจด้วย
แต่ถ้าเจอแก๊งฮีโร่ที่ตั้งใจจริง แต่เก่งไม่จริง ดีไม่จริง
เข้ามางานแล้วกลายเป็นเครื่องมือให้คนเบื้องหลังบางกลุ่มรวบอำนาจให้กลุ่มอภิสิทธิ์ชน ...จะหนาวนะ
ตัวอย่างมันมี