อยากจะรบกวนสอบถามเพื่อนๆนค่ะ
เมื่อวันที่ 7พ.ย.2547 ฉันได้รู้จักผู้ชายอยู่สองคน ขอสมมุติชื่อว่าเคนกับชื่อหนุ่มละกันนะค่ะ
เรื่องเกิดจากฉันไม่แข่งกีฬาเชื่อความสัมพันธ์ของหมู่บ้าน ตอนเย็นเจ้าภาพเขาก็จัดงานเลี้ยง ทำให้เราได้เจอสองคนนี้แหละค่ะ
เคนเป็นเพื่อนรุ่นน้องของหนุ่ม รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ในเย็นวันนั้นเคนเข้ามาขอเบอร์เราบอกว่ามีพี่คนนึงใช้ให้มาขอเบอร์ เราก็ถามไปว่าใคร คนไหน ชื่ออะไร เคนก็ได้ชี้ไปทางโต๊ะที่มีผู้ชายวัยรุ่นของอีกหมู่บ้าน (ที่เราไปแข่งด้วย) ระหว่างที่เคนชี้ไปโต๊ะนั้นเราไม่รู้หรอกว่าคนไหนที่ขอเบอร์ เพราะคนเยอะมาก เคนบอกว่าเราพี่คนนั้นชื่อเข้ม คนที่ขอเบอร์เรา
เราไม่มีโทรศัพท์นะค่ะ เราเลยบอกไปว่าเอาเบอร์พี่คนนั้นมมาละกัน (เข้ม) เด๋วเราโทรหา ที่เราขอเบอร์พี่คนนั้นไม่ใช่ไรหรอกนะค่ะ เคนมาบอกเราว่าถ้าไม่ให้เบอร์จะโทรไปหาผู้ใหญ่บ้านเรา ขอเบอร์เรา เพราะเขารู้จักผู้ใหญ่บ้านเรา เรากลัวมีปัญหาเลยขอเบอร์พี่เขาไว้แล้วเราจะโทรหาเช้าอีกวัน
พอเช้ามาเราก็ไม่ผิดสัญญานะค่ะ เราโทรไปจริงๆ เพราะกลัวเขาทำแบบที่เขาว่า เราโทรไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร หน้าตายังไง แล้วก็เลยถามว่าคนไหน สรุปเขาบอกว่าคนที่มาขอเบอร์เรานั้นแหละ โกหกชื่อเฉยๆ เราก็ไม่ได้คิดไรมาก คิดแค่ว่าเขาคงอายเลยไม่กล้าบอกตั้งแต่แรก
หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันเรื่อยๆจนตัดสินใจคบกันเป็นแฟน เริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน เริ่มรู้จักเพื่อนของเคน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือพี่หนุ่มนั้นแหละค่ะ
ในเพื่อนของเคนมีไม่กี่คนที่เราสนิทด้วย แล้วคนที่สนิทมากก็คือพี่หนุ่ม เวลาที่เรามีปัญหากับเคน เราก็จะโทรไปหาพี่เขาตลอด ปรึกษาเขาตลอด เอาเป็นว่าเรื่องของเรากับเคนเขารู้เกือบจะทุกเรื่อง เขาคอยปลอบเวลาที่เราร้องไห้ จนวันนึงเรากับเคนมีปัญหากันรุนแรงมากคือถึงขั้นเราบอกเลิก แล้วก็เป็นอีกเช่นเดิมค่ะ เราก็ไปโทรปรึกษาพี่หนุ่มอย่างทุกๆครั้ง
แต่ครั้งนี้พี่หนุ่มก็พูดประโยคนึงขึ้นมาว่า รู้ไหมพี่ชอบเราตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันละนะ แล้วรู้ไหมคนที่ใช้ให้เคนไปขอเบอร์เราก็คือพี่เขานั้นเอง เราก็ตกใจเพราะเราไม่รู้มาก่อน พี่เขาบอกว่าเคนไม่เคยบอกว่าให้เบอร์เรามา พี่เขามารู้อีกทีตอนเห็นเราไปเที่ยวกับเคน
พี่หนุ่มบอกว่า วันนั้นเคนบอกพี่หนุ่มว่า เราไม่มีเบอร์โทรศัพท์ พี่หนุ่มเลยคิดว่าเราคงไม่อยากคุยกะเขา แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้ละ เราก็เป็นพี่น้องกันแบบนี้ เขาบอกว่ารักเราเหมือนน้องสาว
หลังจากนั้นพี่หนุ่มก็ได้ทำงานในเมือง ทำให้เคนกะพี่หนุ่มไม่ได้เจอกัน เรากับพี่หนุ่มก็เลยห่างๆกันไป ไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนก่อน อีกอย่างพี่เขาก็มีแฟนแล้วด้วยค่ะ เลยไม่อยากรบกวน
เวลาล่วงเลยมาหลายปี แต่ไม่ได้หมายความว่าเรากะพี่หนุ่มขาดการติดต่อกันนะค่ะ เจอกันก็ทัก เรากับเคนก็ยังคบกันอยู่
จนมาวันนึง(ปี 2553) พี่หนุ่มโดนจับค่ะ ข้อหามียาเสพติดไว้ในครอบครอง เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะค่ะว่าพี่เขาจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ตอนพี่เขาอยู่ในเรื่อนจำเราไม่มีโอกาสไปเยี่ยมพี่เขาเลยนะค่ะ เราเรียนเลยไม่ได้ไป แต่ก็ถามตลอดจากคนที่ไปเยี่ยม และในปีเดียวกันนี้เราก็เคนก็เลิกกันค่ะ เคนก็ไปเยี่ยมหาพี่หนุ่มในเรือนจำ พี่หนุ่มก็ยังคงถามหาเราเสมอ
ในวันที่เราตัดสินใจไปเยี่ยมพี่เขาที่เรือนจำเชียงใหม่ครั้งแรก วันนั้นโทษพี่เขาเหลือ 1 ปี กับ 6 เดือน เราไปเยี่ยมซื้อขนมไปฝาก พี่เขาบอกว่าจำเราเกือบไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่บังเอิญมากที่พอเราไปเยี่ยมพี่เขาที่เรือนจำเชียงใหม่วันนี้ พรุ่งนี้เขาจะได้ย้ายไปอยู่เรือนจำลำพูน เขาบอกว่าให้เราโทรไปหาบอกทางบ้านเขาด้วยว่าเขาจะได้ย้าย
เขาถามเราว่าเราจะมาเยี่ยมเขาไหม เราทำงานที่ลำพูนค่ะ พี่หนุ่มบอกเราว่ารังเกียจคนอยู่คุกแบบเค้าไหม ถ้าเรารังเกียจไม่ต้องมาเยี่ยมเขาต่อไปก็ได้
ตั้งแต่วันที่เขาย้ายมาอยู่เรือนจำลำพูน 1 ปี 6 เดือน เราไปเยี่ยมพี่เขาทุกอาทิตย์ บางอาทิตย์ก็ 1 วัน บางอาทิตย์ก็ 2 วัน แล้วแต่เวลาอีกที ที่เราไปได้เพราะว่าเราทำงานช่วงบ่ายตลอดค่ะ แล้วเราถือว่าไปเยี่ยมไปให้กำลังใจพี่เขา ไม่อยากให้เขาคิดว่าเรารังเกียจ เพราะที่ผ่านมาเข้าก็ให้กำลังใจเรามาตลอด แล้วก็ช่วยเป็นธุระให้พ่อแม่พี่เขาด้วย
เรากับพ่อแม่พี่เขาเริ่มสนิทกัน สนิทมากจนถึงขั้นพ่อแม่เขารักเราเหมือนลูก โทรหาเรา ซื้อขนมมาฝากให้ตลอด
และช่วงเวลานี้เอง เวลาที่เราคอยไปเยี่ยมเขา พี่เขาก็จะถามเราตลอดว่าเราคิดยังไงกับพี่เขา เราก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไร คิดเป็นพี่เป็นน้อง เขาบอกเราว่าใช่สิ เขามันก็แค่นักโทษใครเขาจะมาคบ เขาหาว่าเรารังเกียจเขา ตั้งแต่วันนั้นมาเวลาที่พี่เขาถามคำถามนี้กับเรา เราเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเราปรึกษาเรื่องนี้กับพี่เขาละว่าเรานะกำลังมีคนมาจีบ เรากำลังจะมีแฟน เราควรบอกพี่เขาไหม เพราะถ้าไม่บอกก็เหมือนการให้ความหวัง
เพื่อนสนิทพี่เขาบอกว่า เราไม่ต้องบอกพี่เขาหรอก เด๋วพี่เขาอยู่ในนั้นจะคิดมาก ให้เราให้กำลังใจพี่เขาต่อไป เราก็เลยเลือกที่จะไม่บอก เพราะเพื่อนพี่เขารับปากเราแล้วว่าถ้าพี่เขาออกมา เขาจะบอกเพื่อนเขาเอง
ลืมบอกไปค่ะเราเขียนจดหมายต่อกันตลอดค่ะ แล้วในจดหมายเกือบทุกๆฉบับพี่เขาก็จะถามคำถามเดิม ซึ่งเราก็ไม่เคยตอบ จะเน้นถามทั่วไป แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าพี่เขาเขียนจดหมายไปบอกแม่เขาว่า ถ้าเขาออกมาเขาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว เขาจะคบเรา ซึ่งแม่เขาก็เห็นด้วย ซึ่งเราไม่เคยรู้เลยว่าที่เขาดีกับเราเพราะอยากได้เราเป็นลูกสะใภ้ (เราไม่ได้หลงตัวเองนะค่ะ อันนี้น้องของพี่หนุ่มบอกเราอีกที)
เรื่องราวก็เป็นแบบนี้เรื่อยๆจนถึงวันที่พี่เขาออกจากเรือนจำ เราก็ไปรับกับครอบครัวพี่เขา ความจริงก็ไม่อยากไปนะค่ะ แต่แม่เขามารับถึงห้อง ตอนนี้เรามีแฟนแล้วนะค่ะ พอพี่เขาออกมาเขาขอคบกับเรา เราก็ปฏิเสธพี่เขา เราบอกพี่เขาว่าเรามีแฟนแล้ว
พี่เขาโมโหมากเลยค่ะ แล้วถามเราว่า
1.ที่ผ่านมาเราให้ความหวังเขาทำไม ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับเขาเราะทำไมต้องไปเยี่ยมเขาทุกอาทิตย์ ซื้อของไปเยี่ยมตลอด
2.เราไปหลอกพ่อกับแม่เขาทำไม ถ้าไม่ได้คิดไรกับเขามาหลอกให้พ่อแม่เขารักเราทำไม
3.เขาบอกว่าเขารักเรา เพราะในวันที่เจอจุดที่ต่ำที่สุดในชีวิต มีแค่เราเท่านั้นที่ไม่ทิ้งเขาไปไหน
เราก็รู้นะค่ะว่าเราผิด ผิดที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก เราคิดว่าถ้าเรารู้ว่าพี่เขาจะเสียใจขนาดนี้ เราจะเลือก เลือกที่จะไปเยี่ยมพี่เขา เพราะมันทำให้เขาคิดไปไกล
เราอยากรู้ว่าเราผิดไหม เราต้องทำยังไง เพื่อให้ความสัมพันธ์เราสองคนกลับมาเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่ทางชู้สาว
เราผิดมากไหมที่เราไม่ได้บอกคนในเรือนจำว่าเราไม่ได้คิดอะไรด้วย ??
เมื่อวันที่ 7พ.ย.2547 ฉันได้รู้จักผู้ชายอยู่สองคน ขอสมมุติชื่อว่าเคนกับชื่อหนุ่มละกันนะค่ะ
เรื่องเกิดจากฉันไม่แข่งกีฬาเชื่อความสัมพันธ์ของหมู่บ้าน ตอนเย็นเจ้าภาพเขาก็จัดงานเลี้ยง ทำให้เราได้เจอสองคนนี้แหละค่ะ
เคนเป็นเพื่อนรุ่นน้องของหนุ่ม รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ในเย็นวันนั้นเคนเข้ามาขอเบอร์เราบอกว่ามีพี่คนนึงใช้ให้มาขอเบอร์ เราก็ถามไปว่าใคร คนไหน ชื่ออะไร เคนก็ได้ชี้ไปทางโต๊ะที่มีผู้ชายวัยรุ่นของอีกหมู่บ้าน (ที่เราไปแข่งด้วย) ระหว่างที่เคนชี้ไปโต๊ะนั้นเราไม่รู้หรอกว่าคนไหนที่ขอเบอร์ เพราะคนเยอะมาก เคนบอกว่าเราพี่คนนั้นชื่อเข้ม คนที่ขอเบอร์เรา
เราไม่มีโทรศัพท์นะค่ะ เราเลยบอกไปว่าเอาเบอร์พี่คนนั้นมมาละกัน (เข้ม) เด๋วเราโทรหา ที่เราขอเบอร์พี่คนนั้นไม่ใช่ไรหรอกนะค่ะ เคนมาบอกเราว่าถ้าไม่ให้เบอร์จะโทรไปหาผู้ใหญ่บ้านเรา ขอเบอร์เรา เพราะเขารู้จักผู้ใหญ่บ้านเรา เรากลัวมีปัญหาเลยขอเบอร์พี่เขาไว้แล้วเราจะโทรหาเช้าอีกวัน
พอเช้ามาเราก็ไม่ผิดสัญญานะค่ะ เราโทรไปจริงๆ เพราะกลัวเขาทำแบบที่เขาว่า เราโทรไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร หน้าตายังไง แล้วก็เลยถามว่าคนไหน สรุปเขาบอกว่าคนที่มาขอเบอร์เรานั้นแหละ โกหกชื่อเฉยๆ เราก็ไม่ได้คิดไรมาก คิดแค่ว่าเขาคงอายเลยไม่กล้าบอกตั้งแต่แรก
หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันเรื่อยๆจนตัดสินใจคบกันเป็นแฟน เริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน เริ่มรู้จักเพื่อนของเคน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือพี่หนุ่มนั้นแหละค่ะ
ในเพื่อนของเคนมีไม่กี่คนที่เราสนิทด้วย แล้วคนที่สนิทมากก็คือพี่หนุ่ม เวลาที่เรามีปัญหากับเคน เราก็จะโทรไปหาพี่เขาตลอด ปรึกษาเขาตลอด เอาเป็นว่าเรื่องของเรากับเคนเขารู้เกือบจะทุกเรื่อง เขาคอยปลอบเวลาที่เราร้องไห้ จนวันนึงเรากับเคนมีปัญหากันรุนแรงมากคือถึงขั้นเราบอกเลิก แล้วก็เป็นอีกเช่นเดิมค่ะ เราก็ไปโทรปรึกษาพี่หนุ่มอย่างทุกๆครั้ง
แต่ครั้งนี้พี่หนุ่มก็พูดประโยคนึงขึ้นมาว่า รู้ไหมพี่ชอบเราตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันละนะ แล้วรู้ไหมคนที่ใช้ให้เคนไปขอเบอร์เราก็คือพี่เขานั้นเอง เราก็ตกใจเพราะเราไม่รู้มาก่อน พี่เขาบอกว่าเคนไม่เคยบอกว่าให้เบอร์เรามา พี่เขามารู้อีกทีตอนเห็นเราไปเที่ยวกับเคน
พี่หนุ่มบอกว่า วันนั้นเคนบอกพี่หนุ่มว่า เราไม่มีเบอร์โทรศัพท์ พี่หนุ่มเลยคิดว่าเราคงไม่อยากคุยกะเขา แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้ละ เราก็เป็นพี่น้องกันแบบนี้ เขาบอกว่ารักเราเหมือนน้องสาว
หลังจากนั้นพี่หนุ่มก็ได้ทำงานในเมือง ทำให้เคนกะพี่หนุ่มไม่ได้เจอกัน เรากับพี่หนุ่มก็เลยห่างๆกันไป ไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนก่อน อีกอย่างพี่เขาก็มีแฟนแล้วด้วยค่ะ เลยไม่อยากรบกวน
เวลาล่วงเลยมาหลายปี แต่ไม่ได้หมายความว่าเรากะพี่หนุ่มขาดการติดต่อกันนะค่ะ เจอกันก็ทัก เรากับเคนก็ยังคบกันอยู่
จนมาวันนึง(ปี 2553) พี่หนุ่มโดนจับค่ะ ข้อหามียาเสพติดไว้ในครอบครอง เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะค่ะว่าพี่เขาจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ตอนพี่เขาอยู่ในเรื่อนจำเราไม่มีโอกาสไปเยี่ยมพี่เขาเลยนะค่ะ เราเรียนเลยไม่ได้ไป แต่ก็ถามตลอดจากคนที่ไปเยี่ยม และในปีเดียวกันนี้เราก็เคนก็เลิกกันค่ะ เคนก็ไปเยี่ยมหาพี่หนุ่มในเรือนจำ พี่หนุ่มก็ยังคงถามหาเราเสมอ
ในวันที่เราตัดสินใจไปเยี่ยมพี่เขาที่เรือนจำเชียงใหม่ครั้งแรก วันนั้นโทษพี่เขาเหลือ 1 ปี กับ 6 เดือน เราไปเยี่ยมซื้อขนมไปฝาก พี่เขาบอกว่าจำเราเกือบไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่บังเอิญมากที่พอเราไปเยี่ยมพี่เขาที่เรือนจำเชียงใหม่วันนี้ พรุ่งนี้เขาจะได้ย้ายไปอยู่เรือนจำลำพูน เขาบอกว่าให้เราโทรไปหาบอกทางบ้านเขาด้วยว่าเขาจะได้ย้าย
เขาถามเราว่าเราจะมาเยี่ยมเขาไหม เราทำงานที่ลำพูนค่ะ พี่หนุ่มบอกเราว่ารังเกียจคนอยู่คุกแบบเค้าไหม ถ้าเรารังเกียจไม่ต้องมาเยี่ยมเขาต่อไปก็ได้
ตั้งแต่วันที่เขาย้ายมาอยู่เรือนจำลำพูน 1 ปี 6 เดือน เราไปเยี่ยมพี่เขาทุกอาทิตย์ บางอาทิตย์ก็ 1 วัน บางอาทิตย์ก็ 2 วัน แล้วแต่เวลาอีกที ที่เราไปได้เพราะว่าเราทำงานช่วงบ่ายตลอดค่ะ แล้วเราถือว่าไปเยี่ยมไปให้กำลังใจพี่เขา ไม่อยากให้เขาคิดว่าเรารังเกียจ เพราะที่ผ่านมาเข้าก็ให้กำลังใจเรามาตลอด แล้วก็ช่วยเป็นธุระให้พ่อแม่พี่เขาด้วย
เรากับพ่อแม่พี่เขาเริ่มสนิทกัน สนิทมากจนถึงขั้นพ่อแม่เขารักเราเหมือนลูก โทรหาเรา ซื้อขนมมาฝากให้ตลอด
และช่วงเวลานี้เอง เวลาที่เราคอยไปเยี่ยมเขา พี่เขาก็จะถามเราตลอดว่าเราคิดยังไงกับพี่เขา เราก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไร คิดเป็นพี่เป็นน้อง เขาบอกเราว่าใช่สิ เขามันก็แค่นักโทษใครเขาจะมาคบ เขาหาว่าเรารังเกียจเขา ตั้งแต่วันนั้นมาเวลาที่พี่เขาถามคำถามนี้กับเรา เราเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเราปรึกษาเรื่องนี้กับพี่เขาละว่าเรานะกำลังมีคนมาจีบ เรากำลังจะมีแฟน เราควรบอกพี่เขาไหม เพราะถ้าไม่บอกก็เหมือนการให้ความหวัง
เพื่อนสนิทพี่เขาบอกว่า เราไม่ต้องบอกพี่เขาหรอก เด๋วพี่เขาอยู่ในนั้นจะคิดมาก ให้เราให้กำลังใจพี่เขาต่อไป เราก็เลยเลือกที่จะไม่บอก เพราะเพื่อนพี่เขารับปากเราแล้วว่าถ้าพี่เขาออกมา เขาจะบอกเพื่อนเขาเอง
ลืมบอกไปค่ะเราเขียนจดหมายต่อกันตลอดค่ะ แล้วในจดหมายเกือบทุกๆฉบับพี่เขาก็จะถามคำถามเดิม ซึ่งเราก็ไม่เคยตอบ จะเน้นถามทั่วไป แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าพี่เขาเขียนจดหมายไปบอกแม่เขาว่า ถ้าเขาออกมาเขาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว เขาจะคบเรา ซึ่งแม่เขาก็เห็นด้วย ซึ่งเราไม่เคยรู้เลยว่าที่เขาดีกับเราเพราะอยากได้เราเป็นลูกสะใภ้ (เราไม่ได้หลงตัวเองนะค่ะ อันนี้น้องของพี่หนุ่มบอกเราอีกที)
เรื่องราวก็เป็นแบบนี้เรื่อยๆจนถึงวันที่พี่เขาออกจากเรือนจำ เราก็ไปรับกับครอบครัวพี่เขา ความจริงก็ไม่อยากไปนะค่ะ แต่แม่เขามารับถึงห้อง ตอนนี้เรามีแฟนแล้วนะค่ะ พอพี่เขาออกมาเขาขอคบกับเรา เราก็ปฏิเสธพี่เขา เราบอกพี่เขาว่าเรามีแฟนแล้ว
พี่เขาโมโหมากเลยค่ะ แล้วถามเราว่า
1.ที่ผ่านมาเราให้ความหวังเขาทำไม ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับเขาเราะทำไมต้องไปเยี่ยมเขาทุกอาทิตย์ ซื้อของไปเยี่ยมตลอด
2.เราไปหลอกพ่อกับแม่เขาทำไม ถ้าไม่ได้คิดไรกับเขามาหลอกให้พ่อแม่เขารักเราทำไม
3.เขาบอกว่าเขารักเรา เพราะในวันที่เจอจุดที่ต่ำที่สุดในชีวิต มีแค่เราเท่านั้นที่ไม่ทิ้งเขาไปไหน
เราก็รู้นะค่ะว่าเราผิด ผิดที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก เราคิดว่าถ้าเรารู้ว่าพี่เขาจะเสียใจขนาดนี้ เราจะเลือก เลือกที่จะไปเยี่ยมพี่เขา เพราะมันทำให้เขาคิดไปไกล
เราอยากรู้ว่าเราผิดไหม เราต้องทำยังไง เพื่อให้ความสัมพันธ์เราสองคนกลับมาเหมือนเดิม แต่ไม่ใช่ทางชู้สาว