สวัสดีค่ะ คือเราง้อแฟนเก่ามา3ปีแล้วค่ะ...
ขอเล่าคร่าวๆตั้งแต่แรกนะคะ (อาจจะยาวหน่อย) ไม่เข้าใจเหมือนกันมาทำไมต้องเล่าตั้งแต่แรก ***หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านนะ
...2011เราได้คุยกับคนๆนึง ซึ่งรู้จักจากเพื่อนสนิทเรา ที่เราสนใจเค้าเพราะว่าเค้าคุยกับเพื่อนเราอยุ่ แล้วเราเป็นห่วงเพื่อนเลยแอดไปคุยด้วย ครั้งแรกเราก็โกหกเค้าเลย โดยอ้างว่าเป็นอีกคน คือเราไม่ต้องการให้เค้ารุ้จักเรา เราแค่อยากรุ้เค้าเปนใคร เรียนที่ไหน คือเราเปนห่วงเพื่อนก็แค่นั้นแหละ แต่เค้าจับได้ เราเลยบอกไปว่าเราเปนเพื่อนกับ พีท(เพื่อนสนิทเรา) ที่เค้าคุยอยุ่ด้วย มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นจิงๆ เพราะเราเองไม่พร้อมจะคุยกับใครหรือมีแฟนในตอนนี้ แต่เค้าไม่เหมือนคนๆอื่น เค้าเป็นผู้ชายที่เย็นชามาก เรารู้สึกปวดใจทุกครั้งที่เค้าทำตัวเย็นชาไม่รู้สึกอะไร แต่เรารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากเค้า เราเลยเริ่มสนใจเค้า เราไม่อยากให้เค้าเจ็บปวด จากนั้นเรา2คนก็คุยกัน เราเริ่มชอบเค้าขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว เราดีใจที่เค้ายิ้มได้ ไม่เย็นชาเหมือนตอนที่รู้จักกันครั้งแรก เราเคยมีคนเข้ามาคุยเข้ามาจีบเยอะนะ แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกชอบใคร ไม่ได้รู้สึกกับใครแบบนี้
...3เดือนผ่านไป เราตัดสินใจสารภาพรักกับเอฟไปค่ะ เอฟก็รุ้สึกแปลกๆกับเราเหมือนกัน แต่เค้าเคยอกหักจากรักครั้งแรก เค้าสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เปิดใจให้ใครอีก จนกว่าจะถึงเวลาอันสมควรคือ เรียนจบมีงานทำ เรื่องนี้เราก็รู้ แต่เราก็ยังอยากบอกความรู้สึกที่เรามีต่อเค้า แต่แล้วเอฟก็ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง เอฟตัดสินใจขอเราเป็นแฟน เรา2คนตกลงเปนแฟนกันค่ะ ถึงแม้วันแรกจะเกิดปัญหาจนเกือบเลิกกัน แต่เราก็ผ่านมันมาได้ค่ะ เอฟเป็นแฟนคนแรกของเราเลย
เราเปรียบเสมือนคนที่ทำให้นาฬิกาที่ตายกลับมาเดินอีกครั้ง ทุกอย่างมันลงตัวอย่างกับว่าเราเกิดมาเพื่อกัน เอฟรักและเอาใจใส่เราดีมาก เค้าจะชอบเรียกเราว่า “คุณเจ้าสาว” เค้าพูดถึงเรื่องอนาคตว่าจะให้เราเป็นเจ้าสาวเค้า เราเองก็รักเอฟมากและคิดว่าคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้ว คบกัน ทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง ไปเจอไปดูหนังกันบ้างนานๆครั้ง เรากับเอฟอยู่จังหวัดเดียวกันแต่คนละโรงเรียน เอฟบอกกับครอบครัวว่าคบอยู่กับเรา พ่อแม่เค้ารู้ แต่เราก็ยังไม่เคยไปเจอพ่อแม่เค้านะ ส่วนเราไม่ได้บอกพ่อกับแม่ว่าเรามีแฟน เราแอบคบกับเอฟ เพราะพ่อกับแม่สั่งห้ามมีแฟน ทุกครั้งที่ไปเจอกับเอฟเราจะโกหกพ่อกับแม่ตลอดว่าไปกับเพื่อน มีแต่เพื่อนผู้หญิงทั้งนั้น เรารู้ว่าเอฟก็แอบน้อยใจกับเรื่องนี้ แต่เค้าก็เข้าใจ
***คบกัน...เข้าเดือนที่8 แล้วครั้งนี้เราก็นัดกับเอฟว่าจะไปดูหนังรอบดึกกัน พอดีว่าวันนั้นมีงานของจังหวัด พ่อแม่เราพามานอนบ้านในเมือง แล้วเราขอพ่อกับแม่ไปดูคอนเสิร์ตโดยบอกว่าไปกับเพื่อนผู้หญิง เป็นเพื่อนสนิท พ่อแม่เรารู้จัก ก็เลยโอเค แต่เราให้เพื่อนส่งไปดูหนังกับเอฟ เพราะบ้านเอฟก็อยู่ในเมือง ดูหนังเสร็จ เอฟก็ไปส่งเราหน้าซอยเข้าบ้าน แม่ก็แบบเป็นห่วงเรา เพราะเห็นว่าดึก แล้วเราก็กลับคนเดียว แม่ถามว่าทำไมไม่โทให้แม่ไปรับแล้วนี่กลับยังไง เพื่อนล่ะ แม่ดูเป็นห่วงและตกใจมาก เพราะเราไม่เคยออกไปไหนกับเพื่อนตอนดึกๆ แบบนี้ เราก็บอกแม่ว่าเดินกลับคนเดียว(ระยะทางจากคอนไปบ้านประมาน1กิโลเมตร) แพ้ฝุ่นเลยกลับก่อน คือเรามองหน้าแม่แล้วพูดไม่ออกเลย แล้วไม่นึกว่าแม่จะเป็นห่วงขนาดนี้ ที่สำคัญคือเราโกหกแม่อีกแล้ว เราอยากบอกแม่ว่าเรามีแฟนแล้ว แต่เรารู้ว่าแม่ไม่เข้าใจแน่ เราไม่กล้าทำให้แม่เสียใจ แม่จะบอกเสมอว่าขอเรื่องเดียวนะ คือ ห้ามมีแฟน!!! เรารู้สึกผิดที่โกหกแม่ เรากลัวว่าแม่จะรู้ความจริงว่าเราไปดูหนังกับผู้ชาย แม่ต้องรับไม่ได้แน่ ๆ เราคิดเรื่องนี้ทั้งคืน สำหรับเราเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย อย่าว่าแต่แฟนเลยค่ะ เพื่อนผู้ชายเรายังไม่มีเลย เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราและครอบครัวเรา
...จนวันรุ่งขึ้นเราเลยตัดสินใจครั้งใหญ่ เราบอกเลิกเอฟ เอฟก็งงว่าเราเป็นอะไร ทั้งๆที่เมื่อคืนเราก็เพิ่งไปดูหนังด้วยกันมา มันดูไม่มีเหตุผลเลยเค้าง้อเราทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เค้าก็ไม่รั้งเรานะ เค้าไม่โกรธหรือโทษเรานะ เค้าเคยบอกว่าถ้างอนก็จะง้อให้ถึงที่สุด จะทำทุกอย่างเพื่อเรา แต่ถ้าวันนึงเราจะไปเค้าจะไม่รั้ง ถ้าเราอยากไป เค้าจะปล่อยให้เราไป เค้าทำทุกอย่างได้เพื่อเรา ถ้าเป็นความสุขของเรา เค้าพร้อมจะทำให้ ต่อให้เค้าต้องเหนื่อย ต้องเสียใจ เค้าบอกว่ายังไงก็ยังรักเราเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน จะเปลี่ยนแค่จุดยืน แต่เราเสียใจที่เราไม่ได้บอกเหตุผลที่เราบอกเลิกเค้า เราไม่อยากเอาเรื่องแม่มาเป็นเหตุผล เพราะถ้าทำแบบนั้น เราเองก็คงรู้สึกผิดต่อแม่เหมือนกัน แต่เราบอกเลิกเค้าทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด เราเองก็เสียใจ แต่เราคิดว่าวันนึงถ้าเรากลับไปขอคืนดีเค้า เค้าคงจะให้อภัยกัน แล้วเราก็จะกลับมาคบกันได้อีกครั้ง ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักมากตลอดเวลา3เดือน...
ง้อแฟน(เก่า)มา3ปี
ขอเล่าคร่าวๆตั้งแต่แรกนะคะ (อาจจะยาวหน่อย) ไม่เข้าใจเหมือนกันมาทำไมต้องเล่าตั้งแต่แรก ***หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านนะ
...2011เราได้คุยกับคนๆนึง ซึ่งรู้จักจากเพื่อนสนิทเรา ที่เราสนใจเค้าเพราะว่าเค้าคุยกับเพื่อนเราอยุ่ แล้วเราเป็นห่วงเพื่อนเลยแอดไปคุยด้วย ครั้งแรกเราก็โกหกเค้าเลย โดยอ้างว่าเป็นอีกคน คือเราไม่ต้องการให้เค้ารุ้จักเรา เราแค่อยากรุ้เค้าเปนใคร เรียนที่ไหน คือเราเปนห่วงเพื่อนก็แค่นั้นแหละ แต่เค้าจับได้ เราเลยบอกไปว่าเราเปนเพื่อนกับ พีท(เพื่อนสนิทเรา) ที่เค้าคุยอยุ่ด้วย มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นจิงๆ เพราะเราเองไม่พร้อมจะคุยกับใครหรือมีแฟนในตอนนี้ แต่เค้าไม่เหมือนคนๆอื่น เค้าเป็นผู้ชายที่เย็นชามาก เรารู้สึกปวดใจทุกครั้งที่เค้าทำตัวเย็นชาไม่รู้สึกอะไร แต่เรารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากเค้า เราเลยเริ่มสนใจเค้า เราไม่อยากให้เค้าเจ็บปวด จากนั้นเรา2คนก็คุยกัน เราเริ่มชอบเค้าขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว เราดีใจที่เค้ายิ้มได้ ไม่เย็นชาเหมือนตอนที่รู้จักกันครั้งแรก เราเคยมีคนเข้ามาคุยเข้ามาจีบเยอะนะ แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกชอบใคร ไม่ได้รู้สึกกับใครแบบนี้
...3เดือนผ่านไป เราตัดสินใจสารภาพรักกับเอฟไปค่ะ เอฟก็รุ้สึกแปลกๆกับเราเหมือนกัน แต่เค้าเคยอกหักจากรักครั้งแรก เค้าสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เปิดใจให้ใครอีก จนกว่าจะถึงเวลาอันสมควรคือ เรียนจบมีงานทำ เรื่องนี้เราก็รู้ แต่เราก็ยังอยากบอกความรู้สึกที่เรามีต่อเค้า แต่แล้วเอฟก็ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง เอฟตัดสินใจขอเราเป็นแฟน เรา2คนตกลงเปนแฟนกันค่ะ ถึงแม้วันแรกจะเกิดปัญหาจนเกือบเลิกกัน แต่เราก็ผ่านมันมาได้ค่ะ เอฟเป็นแฟนคนแรกของเราเลย
เราเปรียบเสมือนคนที่ทำให้นาฬิกาที่ตายกลับมาเดินอีกครั้ง ทุกอย่างมันลงตัวอย่างกับว่าเราเกิดมาเพื่อกัน เอฟรักและเอาใจใส่เราดีมาก เค้าจะชอบเรียกเราว่า “คุณเจ้าสาว” เค้าพูดถึงเรื่องอนาคตว่าจะให้เราเป็นเจ้าสาวเค้า เราเองก็รักเอฟมากและคิดว่าคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้ว คบกัน ทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง ไปเจอไปดูหนังกันบ้างนานๆครั้ง เรากับเอฟอยู่จังหวัดเดียวกันแต่คนละโรงเรียน เอฟบอกกับครอบครัวว่าคบอยู่กับเรา พ่อแม่เค้ารู้ แต่เราก็ยังไม่เคยไปเจอพ่อแม่เค้านะ ส่วนเราไม่ได้บอกพ่อกับแม่ว่าเรามีแฟน เราแอบคบกับเอฟ เพราะพ่อกับแม่สั่งห้ามมีแฟน ทุกครั้งที่ไปเจอกับเอฟเราจะโกหกพ่อกับแม่ตลอดว่าไปกับเพื่อน มีแต่เพื่อนผู้หญิงทั้งนั้น เรารู้ว่าเอฟก็แอบน้อยใจกับเรื่องนี้ แต่เค้าก็เข้าใจ
***คบกัน...เข้าเดือนที่8 แล้วครั้งนี้เราก็นัดกับเอฟว่าจะไปดูหนังรอบดึกกัน พอดีว่าวันนั้นมีงานของจังหวัด พ่อแม่เราพามานอนบ้านในเมือง แล้วเราขอพ่อกับแม่ไปดูคอนเสิร์ตโดยบอกว่าไปกับเพื่อนผู้หญิง เป็นเพื่อนสนิท พ่อแม่เรารู้จัก ก็เลยโอเค แต่เราให้เพื่อนส่งไปดูหนังกับเอฟ เพราะบ้านเอฟก็อยู่ในเมือง ดูหนังเสร็จ เอฟก็ไปส่งเราหน้าซอยเข้าบ้าน แม่ก็แบบเป็นห่วงเรา เพราะเห็นว่าดึก แล้วเราก็กลับคนเดียว แม่ถามว่าทำไมไม่โทให้แม่ไปรับแล้วนี่กลับยังไง เพื่อนล่ะ แม่ดูเป็นห่วงและตกใจมาก เพราะเราไม่เคยออกไปไหนกับเพื่อนตอนดึกๆ แบบนี้ เราก็บอกแม่ว่าเดินกลับคนเดียว(ระยะทางจากคอนไปบ้านประมาน1กิโลเมตร) แพ้ฝุ่นเลยกลับก่อน คือเรามองหน้าแม่แล้วพูดไม่ออกเลย แล้วไม่นึกว่าแม่จะเป็นห่วงขนาดนี้ ที่สำคัญคือเราโกหกแม่อีกแล้ว เราอยากบอกแม่ว่าเรามีแฟนแล้ว แต่เรารู้ว่าแม่ไม่เข้าใจแน่ เราไม่กล้าทำให้แม่เสียใจ แม่จะบอกเสมอว่าขอเรื่องเดียวนะ คือ ห้ามมีแฟน!!! เรารู้สึกผิดที่โกหกแม่ เรากลัวว่าแม่จะรู้ความจริงว่าเราไปดูหนังกับผู้ชาย แม่ต้องรับไม่ได้แน่ ๆ เราคิดเรื่องนี้ทั้งคืน สำหรับเราเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย อย่าว่าแต่แฟนเลยค่ะ เพื่อนผู้ชายเรายังไม่มีเลย เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราและครอบครัวเรา
...จนวันรุ่งขึ้นเราเลยตัดสินใจครั้งใหญ่ เราบอกเลิกเอฟ เอฟก็งงว่าเราเป็นอะไร ทั้งๆที่เมื่อคืนเราก็เพิ่งไปดูหนังด้วยกันมา มันดูไม่มีเหตุผลเลยเค้าง้อเราทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เค้าก็ไม่รั้งเรานะ เค้าไม่โกรธหรือโทษเรานะ เค้าเคยบอกว่าถ้างอนก็จะง้อให้ถึงที่สุด จะทำทุกอย่างเพื่อเรา แต่ถ้าวันนึงเราจะไปเค้าจะไม่รั้ง ถ้าเราอยากไป เค้าจะปล่อยให้เราไป เค้าทำทุกอย่างได้เพื่อเรา ถ้าเป็นความสุขของเรา เค้าพร้อมจะทำให้ ต่อให้เค้าต้องเหนื่อย ต้องเสียใจ เค้าบอกว่ายังไงก็ยังรักเราเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยน จะเปลี่ยนแค่จุดยืน แต่เราเสียใจที่เราไม่ได้บอกเหตุผลที่เราบอกเลิกเค้า เราไม่อยากเอาเรื่องแม่มาเป็นเหตุผล เพราะถ้าทำแบบนั้น เราเองก็คงรู้สึกผิดต่อแม่เหมือนกัน แต่เราบอกเลิกเค้าทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด เราเองก็เสียใจ แต่เราคิดว่าวันนึงถ้าเรากลับไปขอคืนดีเค้า เค้าคงจะให้อภัยกัน แล้วเราก็จะกลับมาคบกันได้อีกครั้ง ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักมากตลอดเวลา3เดือน...