ผมเองไม่ได้ตั้งเคยได้ตั้งกระทู้แล้วนี่คือครั้งแรกของผม
ผมคิดว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งทางออก ที่สามารถช่วยให้ผมหลุดพ้นได้
เริ่มเรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมเองพึ่งได้เข้าสังคมใหม่ หรือ พึ่งได้เข้ารั้วมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าผมก็ได้เจอกับเพื่อนใหม่ ซึ่งนิสัยผมเองคือ มีอะไรดีๆแจกจ่าย มีเวลาว่างสละเอามาติวให้เพื่อน หวังไว้ว่าช่วยกันเรียนให้ได้เกรดดีดี แลกเปลี่ยนความรู้
แต่สิ่งที่ได้รับคือ "ไม่" "ว่างเปล่า" เพื่อนได้เกรดดีกว่าเราแล้วก็ไม่ได้สนใจเราอย่างเดิม ประมาณว่า เป็นผู้รับอย่างเดียว คุณอยากได้ก็หาเอง ทำเอง
คนอื่นอาจจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้ เพราะเจอมาเยอะ เจอมาบ่อย แต่สำหรับผมนี่มันคือครั้งแรกเลยในชีวิต ที่เอาอกเอาใจเพื่อน แต่กลับไม่ได้รับอะไรกลับมาเลย จนทำให้เราเริ่มรู้สึกไปเองว่า "เรามันไม่ดีตรงไหน เรามีอะไรเราก็ให้ตลอด" แต่ด้วยที่ผมคิดว่า แก้ที่ตัวเอง โดยการ "ปล่อยวางซะ" คำง่ายๆ ที่ใครๆก็พูดกัน แต่ผมไม่รู้จะทำอย่างไร เลยไปรวมกลุ่มคุยใน facebook
สุดท้ายคุยไปคุยมา เราผิดอีก ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน เพื่อนในกลุ่มยอมรับกันได้ กลายเป็นว่ามีแต่ผมที่ไม่ยอมรับ สรุปคือ เขายอมรับที่จะให้เพียงฝ่ายเดียว ทุกคนในกลุ่มคือสามัคคีที่บอกว่า ผมมันแตกต่าง คนอื่นไม่คิดอะไรมาก มีแต่ผมคนเดียว
ผมเลยบอกกลับไปว่างั้นออกจากกลุ่มจะจบปัญหาพวกนี้ใช่ไหม
คำตอบคือ เพื่อนกันมีคำว่าจบด้วยหรือ แล้วนี่ก็ไม่ต่างจากหนีปัญหา แล้วยังต้องทำให้กลุ่มเพื่อน ต้องมาเสียความรู้สึก มาคอยเดือดร้อน เพราะผมอีก แค่ปล่อยวาง ไม่ใส่ใจกับมันก็เพียงพอแล้ว
ณ จุดนี้ ผมไม่สนคำว่าปล่อยวางแล้ว ในหัวมีแต่ ทำคนอื่นเดือดร้อน ผมมันแตกต่างจากคนอื่น ผมมันพวกหนีปัญหา ผมไม่รู้ควรจะวางตัวยังไงแล้ว เพราะแค่ขอคำปรึกษาจากเพื่อน ยังเดือดร้อนกัน อยากจะปล่อยวาง แล้วลืมมันไป แล้วความรู้สึกที่ผมเองเสียไปหละ อยากอยู่ต่อก็สร้างความเดือดร้อน จะออกมาก็หนีปัญหา
ปัญหาพวกนี้มันทำให้ผมคิดมากไปหมดแล้ว เชื่อหรือไม่ปัญหาแค่ขี้เล็บก็ทำให้ผมไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ต่อ มันเป็นปัญหาที่ผมให้ความสำคัญกับมันมาก ไม่เท่ากับเกรดตกแล้วทำไงให้เกรดขึ้น ไม่เท่ากับหางานยาก
ผมจึงคิดว่านี่คงเป็นทางออกสุดท้ายที่ผมจะสามารถหาข้อสรุปและทางแก้อย่างชัดเจนได้ เพราะตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้ว แม้แต่ทางที่บ้านก็ไม่สนใจผมเลย
//ขอขอบคุณทุกๆคำตอบ ขอบคุณทุกๆแรงกำลังใจครับ
มีปัญหากับเพื่อน จนเสียใจ เสียความรู้สึกทำอย่างไร
ผมคิดว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งทางออก ที่สามารถช่วยให้ผมหลุดพ้นได้
เริ่มเรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมเองพึ่งได้เข้าสังคมใหม่ หรือ พึ่งได้เข้ารั้วมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าผมก็ได้เจอกับเพื่อนใหม่ ซึ่งนิสัยผมเองคือ มีอะไรดีๆแจกจ่าย มีเวลาว่างสละเอามาติวให้เพื่อน หวังไว้ว่าช่วยกันเรียนให้ได้เกรดดีดี แลกเปลี่ยนความรู้
แต่สิ่งที่ได้รับคือ "ไม่" "ว่างเปล่า" เพื่อนได้เกรดดีกว่าเราแล้วก็ไม่ได้สนใจเราอย่างเดิม ประมาณว่า เป็นผู้รับอย่างเดียว คุณอยากได้ก็หาเอง ทำเอง
คนอื่นอาจจะไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้ เพราะเจอมาเยอะ เจอมาบ่อย แต่สำหรับผมนี่มันคือครั้งแรกเลยในชีวิต ที่เอาอกเอาใจเพื่อน แต่กลับไม่ได้รับอะไรกลับมาเลย จนทำให้เราเริ่มรู้สึกไปเองว่า "เรามันไม่ดีตรงไหน เรามีอะไรเราก็ให้ตลอด" แต่ด้วยที่ผมคิดว่า แก้ที่ตัวเอง โดยการ "ปล่อยวางซะ" คำง่ายๆ ที่ใครๆก็พูดกัน แต่ผมไม่รู้จะทำอย่างไร เลยไปรวมกลุ่มคุยใน facebook
สุดท้ายคุยไปคุยมา เราผิดอีก ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน เพื่อนในกลุ่มยอมรับกันได้ กลายเป็นว่ามีแต่ผมที่ไม่ยอมรับ สรุปคือ เขายอมรับที่จะให้เพียงฝ่ายเดียว ทุกคนในกลุ่มคือสามัคคีที่บอกว่า ผมมันแตกต่าง คนอื่นไม่คิดอะไรมาก มีแต่ผมคนเดียว
ผมเลยบอกกลับไปว่างั้นออกจากกลุ่มจะจบปัญหาพวกนี้ใช่ไหม
คำตอบคือ เพื่อนกันมีคำว่าจบด้วยหรือ แล้วนี่ก็ไม่ต่างจากหนีปัญหา แล้วยังต้องทำให้กลุ่มเพื่อน ต้องมาเสียความรู้สึก มาคอยเดือดร้อน เพราะผมอีก แค่ปล่อยวาง ไม่ใส่ใจกับมันก็เพียงพอแล้ว
ณ จุดนี้ ผมไม่สนคำว่าปล่อยวางแล้ว ในหัวมีแต่ ทำคนอื่นเดือดร้อน ผมมันแตกต่างจากคนอื่น ผมมันพวกหนีปัญหา ผมไม่รู้ควรจะวางตัวยังไงแล้ว เพราะแค่ขอคำปรึกษาจากเพื่อน ยังเดือดร้อนกัน อยากจะปล่อยวาง แล้วลืมมันไป แล้วความรู้สึกที่ผมเองเสียไปหละ อยากอยู่ต่อก็สร้างความเดือดร้อน จะออกมาก็หนีปัญหา
ปัญหาพวกนี้มันทำให้ผมคิดมากไปหมดแล้ว เชื่อหรือไม่ปัญหาแค่ขี้เล็บก็ทำให้ผมไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ต่อ มันเป็นปัญหาที่ผมให้ความสำคัญกับมันมาก ไม่เท่ากับเกรดตกแล้วทำไงให้เกรดขึ้น ไม่เท่ากับหางานยาก
ผมจึงคิดว่านี่คงเป็นทางออกสุดท้ายที่ผมจะสามารถหาข้อสรุปและทางแก้อย่างชัดเจนได้ เพราะตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้ว แม้แต่ทางที่บ้านก็ไม่สนใจผมเลย
//ขอขอบคุณทุกๆคำตอบ ขอบคุณทุกๆแรงกำลังใจครับ