ผมกับแฟนคบกันมา 4ปี เรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมด นิสัยใจคอ ไม่ต้องพูดก็พอจะรู้ว่าต่างคนต่างคิดอะไรอยู่
สำหรับบ้านแฟน เรียกได้ว่าไว้ใจผมมาก ผมไปนั่งเล่นที่บ้านแฟนผมประจำ รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทางบ้านของแฟน รวมถึงเรื่องการเงิน ทุกอย่างจริงๆ
แม่แฟนผมเค้ายังบอกผมเสมอว่า รีบๆเอาให้จบแล้วทำงาน มาขอลูกสาวแม่นะลูก
ผมเรียนอยู่ ป.ตรี ปี4 ครับ จริงๆผมควรจะจบแล้วล่ะ แต่ติดวิชาโปรเจค ส่วนแฟนจบแล้วครับ
ส่วนทางบ้านผมนั้น อธิบายยากมากครับ คือเรื่องทางบ้าน แม่จะพยายามไม่ให้แฟนรู้เลย
มีครั้งนึงผมเอาคอมแฟนผมมาใช้ ตอนนั้นแม่อยากจะก๊อปรูปตอนไปเที่ยวกัน ลงคอม แม่เลยให้ผมจัดการให้ แล้วแม่ถามว่า นั่นคอมใครลูก
ผมเลยบอกว่า คอม....(ชื่อแฟนผม) แม่เลยบอกว่า ว๊าย ตายแล้ว อย่างงี้อย่าก๊อปเลยลูก เดี๋ยวรูปจะไปไหนถึงไหน
ผมเลยถามว่า เอ่า ก็คอมแฟนลูกอะ ไม่เห็นเป็นไรเลย
แม่บอกว่า ไม่ได้ลูก แล้วเวลาคืนคอม อย่าลืมลบข้อมูลทั้งหมดด้วยนะ เดี๋ยวเค้ารู้หมด
คือผมไม่สบายใจเลยครับ ทำไมพ่อแม่ผมถึงระแวงแฟนผมขนาดนี้กัน ทั้งที่ฝั่งนู้นเค้าไว้ใจผมมาก เหมือนไม่แฟร์เลย
จริงๆเรื่องทางบ้านของผม แฟนรู้หมดครับ เพราะผมกับแฟนระหว่างเรียนอยู่กินด้วยกัน เวลาคุยกันแฟนก็จะได้ยินหมด
แฟนผมเป็นเสมือนที่พักใจผมเลย เวลามีอะไรไม่สบายใจ จะคุยกันได้หมด เวลาผมไม่สบายใจอะไรจะหันหน้าคุยกับแฟนผม เพราะเค้าเข้าใจผมมากกว่า(อาจจะเพราะอายุเท่ากัน เข้าใจกันมากกว่าผู้ใหญ่มองเรา)
เวลามีปัญหาอะไร ผมคุยกับพ่อแม่ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ เค้าไม่ค่อยจะเข้าใจความรู้สึกผมเลย ผมเคยเครียดเรื่องโปรเจค เลยคุยกับแม่ แม่บอกว่า เป็นเด็กเป็นเล็กจะมีเรื่องอะไรให้เครียด อย่ามาสำออย ซึ่งเป็นแบบนี้มาตลอด
บางครั้งผมก็น้อยใจนะครับ เรื่องของตัวเอง แต่กับพูดกับพ่อแม่ไม่ได้
แต่พอแม่ผมรู้ว่าผมเอาความในใจไประบายกับแฟน แม่จะต่อว่าผมเสมอว่า อย่าให้เค้ารู้เรื่องของเรามากนัก เดี๋ยวเค้าจะหาช่องทางเอาเปรียบบ้านเรา มีอะไรมาพูดกับพ่อแม่นี่ ไม่ใช่พูดกับคนนอก ทำไมพ่อแม่จะไม่เข้าใจ
บางครั้งผมมาคิดๆดูแล้ว แอบอิจฉาบ้านแฟนเหมือนกัน แฟนผมกับแม่เค้า จะคุยกันได้ทุกเรื่อง เข้าใจเรื่องที่ผมกับแฟนรักกัน แม่ของแฟนยังสนับสนุนผมด้วยซ้ำไป เรื่องที่ผมกับแฟนอยู่กินกัน บ้านแฟนก็รู้ครับ เค้าบอกแค่ว่า แม่ไม่ห้ามหรอกนะลูกถ้าจะมีอะไรกัน แม่ก็เคยผ่านชีวิตวัยรุ่นมาก่อน แต่อย่าให้ถึงขั้นท้องนะ รู้จักป้องกัน มีสติ อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบทำให้เราพลาดพลั้ง
ผมกับแฟนคิดเสมอว่าหลังจากพอสร้างฐานะได้หน่อยๆแล้วจะรีบแต่งงานกัน เพราะผมก็อยากแต่งมาก เคยคุยกับแม่ผมนะว่าอยากแต่งงาน แต่แม่จะบอกว่าอายุแค่นี้หัดคิดเรื่องแบบนี้แล้วหรอรอให้อายุ 30 ค่อยแต่งก็ยังไม่สาย
(ที่เล่ามาทั้งหมด ไม่ใช่จะบอกว่าผมไม่รักพ่อแม่นะครับ ผมรักพ่อแม่มากกว่าแฟนด้วยซ้ำ และผมรู้ว่าพ่อแม่ผมก็รักผมมาก แต่ด้วยความที่ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ต้องขยันทำมาหากิน จึงไม่ค่อยมีเวลาให้ผมมาตั้งแต่เด็ก ความรักกับความเข้าใจมันต่างกัน พ่อแม่เขียนชื่อผมผิดๆถูกๆอยู่เลย)
--- เพิ่มเติม ---
เคยมีครั้งนึงครับ ไปข้างนอกกับแม่ เพื่อนแม่ถามว่า มีแฟนแล้วยัง ผมก็บอก มีแล้วครับ
แม่บอก ว๊าย ตายแล้ว ไม่เอานะลูก ให้บอกว่าไม่มี
หลังจากกลับมาบ้าน แม่ก็บอกว่า คราวหน้าใครถามให้บอกว่าไม่มีนะลูก อย่าอะไรมาก ให้คิดแค่เพื่อนกันก็พอ เข้าใจมั๊ยลูก จำไว้นะคราวหน้าใครถามให้บอกว่าไม่มี
บางครั้งแอบอัดอั้นในใจ ทำไมเรื่องพวกนี้ ต้องบังคับกันถึงขั้นความคิดด้วยหรอ T_T
ขอระบายหน่อยครับ ทางบ้านผมเค้าคอยระแวงแฟนตลอด T_T
สำหรับบ้านแฟน เรียกได้ว่าไว้ใจผมมาก ผมไปนั่งเล่นที่บ้านแฟนผมประจำ รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทางบ้านของแฟน รวมถึงเรื่องการเงิน ทุกอย่างจริงๆ
แม่แฟนผมเค้ายังบอกผมเสมอว่า รีบๆเอาให้จบแล้วทำงาน มาขอลูกสาวแม่นะลูก
ผมเรียนอยู่ ป.ตรี ปี4 ครับ จริงๆผมควรจะจบแล้วล่ะ แต่ติดวิชาโปรเจค ส่วนแฟนจบแล้วครับ
ส่วนทางบ้านผมนั้น อธิบายยากมากครับ คือเรื่องทางบ้าน แม่จะพยายามไม่ให้แฟนรู้เลย
มีครั้งนึงผมเอาคอมแฟนผมมาใช้ ตอนนั้นแม่อยากจะก๊อปรูปตอนไปเที่ยวกัน ลงคอม แม่เลยให้ผมจัดการให้ แล้วแม่ถามว่า นั่นคอมใครลูก
ผมเลยบอกว่า คอม....(ชื่อแฟนผม) แม่เลยบอกว่า ว๊าย ตายแล้ว อย่างงี้อย่าก๊อปเลยลูก เดี๋ยวรูปจะไปไหนถึงไหน
ผมเลยถามว่า เอ่า ก็คอมแฟนลูกอะ ไม่เห็นเป็นไรเลย
แม่บอกว่า ไม่ได้ลูก แล้วเวลาคืนคอม อย่าลืมลบข้อมูลทั้งหมดด้วยนะ เดี๋ยวเค้ารู้หมด
คือผมไม่สบายใจเลยครับ ทำไมพ่อแม่ผมถึงระแวงแฟนผมขนาดนี้กัน ทั้งที่ฝั่งนู้นเค้าไว้ใจผมมาก เหมือนไม่แฟร์เลย
จริงๆเรื่องทางบ้านของผม แฟนรู้หมดครับ เพราะผมกับแฟนระหว่างเรียนอยู่กินด้วยกัน เวลาคุยกันแฟนก็จะได้ยินหมด
แฟนผมเป็นเสมือนที่พักใจผมเลย เวลามีอะไรไม่สบายใจ จะคุยกันได้หมด เวลาผมไม่สบายใจอะไรจะหันหน้าคุยกับแฟนผม เพราะเค้าเข้าใจผมมากกว่า(อาจจะเพราะอายุเท่ากัน เข้าใจกันมากกว่าผู้ใหญ่มองเรา)
เวลามีปัญหาอะไร ผมคุยกับพ่อแม่ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ เค้าไม่ค่อยจะเข้าใจความรู้สึกผมเลย ผมเคยเครียดเรื่องโปรเจค เลยคุยกับแม่ แม่บอกว่า เป็นเด็กเป็นเล็กจะมีเรื่องอะไรให้เครียด อย่ามาสำออย ซึ่งเป็นแบบนี้มาตลอด
บางครั้งผมก็น้อยใจนะครับ เรื่องของตัวเอง แต่กับพูดกับพ่อแม่ไม่ได้
แต่พอแม่ผมรู้ว่าผมเอาความในใจไประบายกับแฟน แม่จะต่อว่าผมเสมอว่า อย่าให้เค้ารู้เรื่องของเรามากนัก เดี๋ยวเค้าจะหาช่องทางเอาเปรียบบ้านเรา มีอะไรมาพูดกับพ่อแม่นี่ ไม่ใช่พูดกับคนนอก ทำไมพ่อแม่จะไม่เข้าใจ
บางครั้งผมมาคิดๆดูแล้ว แอบอิจฉาบ้านแฟนเหมือนกัน แฟนผมกับแม่เค้า จะคุยกันได้ทุกเรื่อง เข้าใจเรื่องที่ผมกับแฟนรักกัน แม่ของแฟนยังสนับสนุนผมด้วยซ้ำไป เรื่องที่ผมกับแฟนอยู่กินกัน บ้านแฟนก็รู้ครับ เค้าบอกแค่ว่า แม่ไม่ห้ามหรอกนะลูกถ้าจะมีอะไรกัน แม่ก็เคยผ่านชีวิตวัยรุ่นมาก่อน แต่อย่าให้ถึงขั้นท้องนะ รู้จักป้องกัน มีสติ อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบทำให้เราพลาดพลั้ง
ผมกับแฟนคิดเสมอว่าหลังจากพอสร้างฐานะได้หน่อยๆแล้วจะรีบแต่งงานกัน เพราะผมก็อยากแต่งมาก เคยคุยกับแม่ผมนะว่าอยากแต่งงาน แต่แม่จะบอกว่าอายุแค่นี้หัดคิดเรื่องแบบนี้แล้วหรอรอให้อายุ 30 ค่อยแต่งก็ยังไม่สาย
(ที่เล่ามาทั้งหมด ไม่ใช่จะบอกว่าผมไม่รักพ่อแม่นะครับ ผมรักพ่อแม่มากกว่าแฟนด้วยซ้ำ และผมรู้ว่าพ่อแม่ผมก็รักผมมาก แต่ด้วยความที่ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ต้องขยันทำมาหากิน จึงไม่ค่อยมีเวลาให้ผมมาตั้งแต่เด็ก ความรักกับความเข้าใจมันต่างกัน พ่อแม่เขียนชื่อผมผิดๆถูกๆอยู่เลย)
--- เพิ่มเติม ---
เคยมีครั้งนึงครับ ไปข้างนอกกับแม่ เพื่อนแม่ถามว่า มีแฟนแล้วยัง ผมก็บอก มีแล้วครับ
แม่บอก ว๊าย ตายแล้ว ไม่เอานะลูก ให้บอกว่าไม่มี
หลังจากกลับมาบ้าน แม่ก็บอกว่า คราวหน้าใครถามให้บอกว่าไม่มีนะลูก อย่าอะไรมาก ให้คิดแค่เพื่อนกันก็พอ เข้าใจมั๊ยลูก จำไว้นะคราวหน้าใครถามให้บอกว่าไม่มี
บางครั้งแอบอัดอั้นในใจ ทำไมเรื่องพวกนี้ ต้องบังคับกันถึงขั้นความคิดด้วยหรอ T_T