เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ขอชมตัวเองนะ ว่าหน้าตาดี(ขึ้น)หลังพอกด้วยเครื่องสำอางค์ แต่ปกติไม่ค่อยแต่งหน้าอยู่แล้ว เลยหน้าตาไม่ดีเท่าไหร่
เข้าเรื่องดีกว่า
อายุอานามเราก็ยี่สิบกลางๆ ได้รับมรดกธุรกิจหอพักจากแม่มา แม่เกษียณตัวเองด้วยอายุ 50 ปี ลั้ลลา สังสรรค์กับเพื่อนบ่อยๆ (ไม่ได้เที่ยวกลางคืนนะ แม่ไม่ดื่ม ไม่สูบ) แต่เป็นคน out going ทำนองนี้
เธอให้เราดูแลหอพัก 20 กว่าห้อง เป็นหอพักบ้านนอก ราคามีตั้งแต่ 1,000-2,500 บาท ราคาขึ้นอยู่กับขนาดห้อง ทำเลของห้อง และ ชักโครกในห้อง
หอเดือนละ 1,000 แทบจะไม่มีที่ไหนแล้วใช่ป่าว แต่ที่นี่มี และก็ยังมีคนอยู่ตรึม พวกเค้าเหล่านั้นอยู่กันมานาน เป็นรุ่นบุกเบิกหอพัก น่าจะรุ่นที่สอง เพราะรุ่นแรกออกไปกันหมดละ เค้าเหล่านั้นอยู่กันมาหลายปีแล้ว และตามที่คาดเดาก็คงไม่คิดจะไปที่อื่น
ระบบที่แม่ใช้ดูแลหอพัก คือ บางคนก็จ่ายวันที่ 15 แต่ส่วนใหญ่จะจ่ายวันที่ 1-10 ของต้นเดือน
แต่พอเราเข้ามาดูแล เราเปลี่ยนให้ทุกคน จ่ายทุกวันที่ 1-5 ของ ทุกต้นเดือน เพราะ เราจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น อีกอย่างจะได้สร้างวินัยให้หอพักด้วย
เราจะจดยอดแล้วแปะไปหน้าห้องแต่ละห้อง ทุกวันที่ 30-31 ของเดือน
ชนกลุ่มแรกที่มักจะมาจ่ายภายในวันที่ 30-31 จะเป็น ชาวไทใหญ่ ซึ่งก็ขอชื่นชม ณ ตรงนี้ว่า เป็นกลุ่มชนชาติที่มีความซื่อสัตย์และตรงต่อเวลามาก
ส่วนคนไทย ก็จะอยู่ในกลุ่มที่จ่ายภายในวันที่ 1-5 บางเดือนก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ ต้องมาต่อรองกันอีกว่าจะจ่ายวันนี้นะ วันนั้นนะ
แต่ก็มีตื่นตัว มาจ่ายให้ทันวันที่ 1-5 ของทุกเดือน
และแล้ว
มันก็จะมี ประเภทที่จ่ายเลท และ ไม่มีเงินจ่าย
OMG
เราไม่รู้เลยว่าแม่มีปัญหาแบบนี้มาก่อน ต้องไปทวง เจอหน้าก็ทวง เดินผ่าน ขับรถผ่านเป็นทวง
ณ บัดนี้ เราได้สวมวิญญาณเธอ ไปทวงเค้า ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ก็จะเป็นอันรู้กันว่าฉันมาทวงเงิน ทวงเสร็จถึงจะถามว่ากินข้าวรึยัง
หลังๆ มา เราเหมือนไม่มีตัวตน เวลาที่เดินผ่านเราเค้าก็จะก้มหน้า แล้วรีบเดินแบบไวๆ เห็นเรานั่งอยู่ก็จะเดินอ้อม ไปหลังตึก ทั้งๆที่ห้องมัน อยู๋ใกล้กับโต๊ะหินอ่อนที่เรานั่งอยู่มาก
มึวันหนึ่งที่เรากำลังฟันกิ่งราชพฤกษ์ของหลวงอยู่หน้าหอพัก ลูกหนี้ก็เดินผ่านมา หน้ากึ่มๆ เมานิดๆ ถือถุงกับข้าว กำลังจะเข้าหอ
เราตะโกนทัก พี่ ค่าหอยังไม่ได้เลย พี่เค้าบอกด้วยข้อความเดิมๆ ว่าเจ้านายยังไม่จ่ายเงินให้ และบอกอีกว่า เจ้านายยืมตังไปอีก เงินเดินยังไม่ได้จ่ายให้เล้ย พี่เห้นน้องทีไร พี่บอกตามตรง พี่ไม่กล้าเจอหน้า ... อ่าว !!
พี่เค้าพูดต่ออีก พี่ถึงหลบหน้าน้องอยู่แบบนี้ไง แล้วก็ไหว้เรา ถ้าพี่มี พี่จะเอาให้หมดเลย ... เออ เห้อออ
ตอนนี้ เราเหมือนเป็นบุคคลไร้ซึ่งตัวตน แม้จะเมคอัพหน้าให้ดูดีแค่ไหน ก็ไร้ลูกหนี้สนใจ กลุ่มนี้ใช้การเมคอัพเครื่องสำอางค์เข้าไม่ถึงตัว
ทั้งๆที่เกิดมา เราไม่เคยคิดจะเป็นศัตรู หรือเป็นอริใคร แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็น เราเหมือนตัวน่ารังเกียจมากๆ ไม่แม้แต่จะอยากเดินใกล้
หน้าก็แทบจะไม่อยากจะมอง เราทำอะไรผิดเหรอ !!?? เรารู้สึกว่า มันไม่ใช่เรามากๆ ที่แบบ มีคนที่ไม่อยากจะคุย ไม่อยากจะเจอหน้าเรา ทั้งชีวิตนี้ แทบไม่มี แต่ตอนนี้มันมี !!
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มั่ง และมีวิธีจัดการกับพวกที่ไม่จ่ายยังไงคะ ถ้าเกิดมีค่าปรับ ก็คงจะไม่มีจ่ายอยู่ดีอะ TT
(ขออนุญาตแท็กห้อง สุขภาพจิตด้วยนะคะ เผื่อมีคำแนะนำดีดี ให้สบายใจขึ้น หรือวิธีพูดให้เค้าสบายใจ เพราะเราก็ใช้ประโยค คำพูดอื่นบ้างกลับไปกลับมา เวลาทวงเงินอะค่ะ เค้าก็คงจะอึดอัดแบบ แม ่ ง เอ้ย ทำไมไม่ ทักอย่างอื่น นอกจากเรื่องเงินบ้าง ไรงี้ เอ๊ะ หรือนั่นต้องใช้จิตวิทยา )
ทำยังไงดีคะ จากผู้หญิงใสๆไม่เคยสร้างศัตรู กลับกลายเป็นคนที่ถูกกระทำเหมือนคนน่ารังเกียจ
เข้าเรื่องดีกว่า
อายุอานามเราก็ยี่สิบกลางๆ ได้รับมรดกธุรกิจหอพักจากแม่มา แม่เกษียณตัวเองด้วยอายุ 50 ปี ลั้ลลา สังสรรค์กับเพื่อนบ่อยๆ (ไม่ได้เที่ยวกลางคืนนะ แม่ไม่ดื่ม ไม่สูบ) แต่เป็นคน out going ทำนองนี้
เธอให้เราดูแลหอพัก 20 กว่าห้อง เป็นหอพักบ้านนอก ราคามีตั้งแต่ 1,000-2,500 บาท ราคาขึ้นอยู่กับขนาดห้อง ทำเลของห้อง และ ชักโครกในห้อง
หอเดือนละ 1,000 แทบจะไม่มีที่ไหนแล้วใช่ป่าว แต่ที่นี่มี และก็ยังมีคนอยู่ตรึม พวกเค้าเหล่านั้นอยู่กันมานาน เป็นรุ่นบุกเบิกหอพัก น่าจะรุ่นที่สอง เพราะรุ่นแรกออกไปกันหมดละ เค้าเหล่านั้นอยู่กันมาหลายปีแล้ว และตามที่คาดเดาก็คงไม่คิดจะไปที่อื่น
ระบบที่แม่ใช้ดูแลหอพัก คือ บางคนก็จ่ายวันที่ 15 แต่ส่วนใหญ่จะจ่ายวันที่ 1-10 ของต้นเดือน
แต่พอเราเข้ามาดูแล เราเปลี่ยนให้ทุกคน จ่ายทุกวันที่ 1-5 ของ ทุกต้นเดือน เพราะ เราจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น อีกอย่างจะได้สร้างวินัยให้หอพักด้วย
เราจะจดยอดแล้วแปะไปหน้าห้องแต่ละห้อง ทุกวันที่ 30-31 ของเดือน
ชนกลุ่มแรกที่มักจะมาจ่ายภายในวันที่ 30-31 จะเป็น ชาวไทใหญ่ ซึ่งก็ขอชื่นชม ณ ตรงนี้ว่า เป็นกลุ่มชนชาติที่มีความซื่อสัตย์และตรงต่อเวลามาก
ส่วนคนไทย ก็จะอยู่ในกลุ่มที่จ่ายภายในวันที่ 1-5 บางเดือนก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ ต้องมาต่อรองกันอีกว่าจะจ่ายวันนี้นะ วันนั้นนะ
แต่ก็มีตื่นตัว มาจ่ายให้ทันวันที่ 1-5 ของทุกเดือน
และแล้ว
มันก็จะมี ประเภทที่จ่ายเลท และ ไม่มีเงินจ่าย
OMG
เราไม่รู้เลยว่าแม่มีปัญหาแบบนี้มาก่อน ต้องไปทวง เจอหน้าก็ทวง เดินผ่าน ขับรถผ่านเป็นทวง
ณ บัดนี้ เราได้สวมวิญญาณเธอ ไปทวงเค้า ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ก็จะเป็นอันรู้กันว่าฉันมาทวงเงิน ทวงเสร็จถึงจะถามว่ากินข้าวรึยัง
หลังๆ มา เราเหมือนไม่มีตัวตน เวลาที่เดินผ่านเราเค้าก็จะก้มหน้า แล้วรีบเดินแบบไวๆ เห็นเรานั่งอยู่ก็จะเดินอ้อม ไปหลังตึก ทั้งๆที่ห้องมัน อยู๋ใกล้กับโต๊ะหินอ่อนที่เรานั่งอยู่มาก
มึวันหนึ่งที่เรากำลังฟันกิ่งราชพฤกษ์ของหลวงอยู่หน้าหอพัก ลูกหนี้ก็เดินผ่านมา หน้ากึ่มๆ เมานิดๆ ถือถุงกับข้าว กำลังจะเข้าหอ
เราตะโกนทัก พี่ ค่าหอยังไม่ได้เลย พี่เค้าบอกด้วยข้อความเดิมๆ ว่าเจ้านายยังไม่จ่ายเงินให้ และบอกอีกว่า เจ้านายยืมตังไปอีก เงินเดินยังไม่ได้จ่ายให้เล้ย พี่เห้นน้องทีไร พี่บอกตามตรง พี่ไม่กล้าเจอหน้า ... อ่าว !!
พี่เค้าพูดต่ออีก พี่ถึงหลบหน้าน้องอยู่แบบนี้ไง แล้วก็ไหว้เรา ถ้าพี่มี พี่จะเอาให้หมดเลย ... เออ เห้อออ
ตอนนี้ เราเหมือนเป็นบุคคลไร้ซึ่งตัวตน แม้จะเมคอัพหน้าให้ดูดีแค่ไหน ก็ไร้ลูกหนี้สนใจ กลุ่มนี้ใช้การเมคอัพเครื่องสำอางค์เข้าไม่ถึงตัว
ทั้งๆที่เกิดมา เราไม่เคยคิดจะเป็นศัตรู หรือเป็นอริใคร แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็น เราเหมือนตัวน่ารังเกียจมากๆ ไม่แม้แต่จะอยากเดินใกล้
หน้าก็แทบจะไม่อยากจะมอง เราทำอะไรผิดเหรอ !!?? เรารู้สึกว่า มันไม่ใช่เรามากๆ ที่แบบ มีคนที่ไม่อยากจะคุย ไม่อยากจะเจอหน้าเรา ทั้งชีวิตนี้ แทบไม่มี แต่ตอนนี้มันมี !!
ใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มั่ง และมีวิธีจัดการกับพวกที่ไม่จ่ายยังไงคะ ถ้าเกิดมีค่าปรับ ก็คงจะไม่มีจ่ายอยู่ดีอะ TT
(ขออนุญาตแท็กห้อง สุขภาพจิตด้วยนะคะ เผื่อมีคำแนะนำดีดี ให้สบายใจขึ้น หรือวิธีพูดให้เค้าสบายใจ เพราะเราก็ใช้ประโยค คำพูดอื่นบ้างกลับไปกลับมา เวลาทวงเงินอะค่ะ เค้าก็คงจะอึดอัดแบบ แม ่ ง เอ้ย ทำไมไม่ ทักอย่างอื่น นอกจากเรื่องเงินบ้าง ไรงี้ เอ๊ะ หรือนั่นต้องใช้จิตวิทยา )