"วันนี้เป็นวันดีนะ"
พ่อของผมได้เอ่ยปากในขณะที่พาผมออกเที่ยวแถวบริเวณภูเขา วันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ช่างเหมาะแก่การเที่ยวเล่นเสียเหลือเกิน
"ดูนั่นสิลูก ลูกเห็นอะไรที่บนยอดเขานั้นไหม ลูกเห็นเหล่าครอบครัวที่น่ารักนั้นไหม ครอบครัวที่อบอุ่น คุณพ่อแสนประเสริฐที่กำลังเลี้ยงดูลูกตัวน้อยๆ ในขณะที่แม่ของพวกเขาออกมาว่ายน้ำเล่น ลูกคิดว่าไงบ้างล่ะ บ่ายวันนี้มีหลายครอบครัวเลยนะ ที่มายืนออกันบนหน้าผา และปล่อยให้แม่ของพวกเขาลงเล่นน้ำแบบนี้..."
พ่อเอ่ยถามลูกชายตัวดีอีกครา ในขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับก้อนเมฆบนฟ้า จึงไม่ทันได้ยินคำถามจากพ่อ
"อะไรนะพ่อ พ่อว่าอะไรนะ?" พ่อได้ยินดังนั้น จึงส่ายหัวช้าๆ พร้อมบ่นงึมงำในลำคอ เฮ้อออ ใจลอยแบบนี้ ชาตินี้จะไปทันคนอื่นได้ไงว้าา
ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่พ่อพาผมเที่ยวไกลๆ เนื่องจากเมื่อก่อนผมยังเล็ก พ่อผมกลัวว่าจะเดินทางไม่ไหว แต่ตอนนี้ผมโตเป็นวัยรุ่นล่ะ พ่อจึงวางใจให้เดินทางมากับพ่อ มันก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะครับ ที่ได้ท่องเที่ยวอะไรแบบนี้ เลยมัวแต่สนใจทัศนียภาพรอบข้าง
แต่ทันใดนั้น พ่อบอกให้ผมอยู่นิ่งๆ และลดความตื่นเต้นลง พร้อมกับหันมาบอกผม จับตาดูพ่อกับเพื่อนๆของพ่อดีๆนะลูก นี่เป็นบทเรียนบทแรกของลูก ต้องตั้งใจดูดีๆ ห้ามเหม่ออีกล่ะ
ผมรับปากพ่ออย่างมั่นเหมาะ แน่หล่ะ ผมโตเป็นวัยรุ่นแล้วนี่ อีกไม่นานผมก็ต้องทำแบบพ่อเหมือนกัน ต้องตั้งใจเรียนรู้แล้วล่ะ ตื่นเต้นชะมัด
พ่อและผองเพื่อนนัดแนะและวางแผนอะไรบางอย่าง พร้อมทั้งมุ่งตรงไปยังกลุ่มคุณแม่กลุ่มนั้นอย่างช้าๆโดยที่พวกหล่อนไม่รู้ตัวแต่น้อยว่านี่อาจเป็นการลงเล่นน้ำครั้งสุดท้าย
เมื่อพ่อผมและผองเพื่อนอยู่ในระยะ ทันใดนั้นก็เกิดโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้น คุณแม่ยังสาวเหล่านั้นตกใจและว่ายน้ำหนีพวกคุณพ่อของผม บางคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บางคนอาจหนีพ้น แต่บางคนก็ไม่ เมื่อมัจจุจาชอย่างพ่อของผมได้กัดขย้ำเข้าที่ลำตัวของพวกหล่อนเข้าอย่างจัง
"กัด"
"ขย้ำ"
"ล่า"
"อาหาร"
จากท้องทะเลสีฟ้าคราม กลิ่นเกลือบางๆ ไม่นานก็ถูกย้อมให้เป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดที่หอมหวลราวกับกลิ่นสนิมจากเรือของพวกมนุษย์ที่อัปปางลงสู้ก้นท้องทะเล
นี่ไม่ใช่การเที่ยวเล่น นี่เป็นการออกล่าของเหล่าออร์ก้าเช่นผม นี่คือการดำรงชีวิตของพวกผม มิน่าล่ะ คุณพ่อถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามเหม่อลอย หากเกิดพลาดพลั้ง ชิวิตผมก็คงจบอยู่แค่นั้น
เสียงกรีดร้องจากบรรดาคุณพ่อเพนกวินที่อยู่บนฝั่ง ได้โหยหวนชวนหดหู่ยิ่งนัก แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตนี้เกิดมาใครจะเลือกได้ ถ้าพวกผมไม่ทำ ผมก็ตาย มันเป็นวัฐจักร มันเป็นกฏที่ใครซักคนกำหนดมาให้ผมใช้ชีวิตแบบนี้
โหดร้ายเนอะ แต่นี่แหละคือชีวิตล่ะ
"เรื่องของผมในวันที่ฟ้าใส"
พ่อของผมได้เอ่ยปากในขณะที่พาผมออกเที่ยวแถวบริเวณภูเขา วันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ช่างเหมาะแก่การเที่ยวเล่นเสียเหลือเกิน
"ดูนั่นสิลูก ลูกเห็นอะไรที่บนยอดเขานั้นไหม ลูกเห็นเหล่าครอบครัวที่น่ารักนั้นไหม ครอบครัวที่อบอุ่น คุณพ่อแสนประเสริฐที่กำลังเลี้ยงดูลูกตัวน้อยๆ ในขณะที่แม่ของพวกเขาออกมาว่ายน้ำเล่น ลูกคิดว่าไงบ้างล่ะ บ่ายวันนี้มีหลายครอบครัวเลยนะ ที่มายืนออกันบนหน้าผา และปล่อยให้แม่ของพวกเขาลงเล่นน้ำแบบนี้..."
พ่อเอ่ยถามลูกชายตัวดีอีกครา ในขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับก้อนเมฆบนฟ้า จึงไม่ทันได้ยินคำถามจากพ่อ
"อะไรนะพ่อ พ่อว่าอะไรนะ?" พ่อได้ยินดังนั้น จึงส่ายหัวช้าๆ พร้อมบ่นงึมงำในลำคอ เฮ้อออ ใจลอยแบบนี้ ชาตินี้จะไปทันคนอื่นได้ไงว้าา
ครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่พ่อพาผมเที่ยวไกลๆ เนื่องจากเมื่อก่อนผมยังเล็ก พ่อผมกลัวว่าจะเดินทางไม่ไหว แต่ตอนนี้ผมโตเป็นวัยรุ่นล่ะ พ่อจึงวางใจให้เดินทางมากับพ่อ มันก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะครับ ที่ได้ท่องเที่ยวอะไรแบบนี้ เลยมัวแต่สนใจทัศนียภาพรอบข้าง
แต่ทันใดนั้น พ่อบอกให้ผมอยู่นิ่งๆ และลดความตื่นเต้นลง พร้อมกับหันมาบอกผม จับตาดูพ่อกับเพื่อนๆของพ่อดีๆนะลูก นี่เป็นบทเรียนบทแรกของลูก ต้องตั้งใจดูดีๆ ห้ามเหม่ออีกล่ะ
ผมรับปากพ่ออย่างมั่นเหมาะ แน่หล่ะ ผมโตเป็นวัยรุ่นแล้วนี่ อีกไม่นานผมก็ต้องทำแบบพ่อเหมือนกัน ต้องตั้งใจเรียนรู้แล้วล่ะ ตื่นเต้นชะมัด
พ่อและผองเพื่อนนัดแนะและวางแผนอะไรบางอย่าง พร้อมทั้งมุ่งตรงไปยังกลุ่มคุณแม่กลุ่มนั้นอย่างช้าๆโดยที่พวกหล่อนไม่รู้ตัวแต่น้อยว่านี่อาจเป็นการลงเล่นน้ำครั้งสุดท้าย
เมื่อพ่อผมและผองเพื่อนอยู่ในระยะ ทันใดนั้นก็เกิดโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้น คุณแม่ยังสาวเหล่านั้นตกใจและว่ายน้ำหนีพวกคุณพ่อของผม บางคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง บางคนอาจหนีพ้น แต่บางคนก็ไม่ เมื่อมัจจุจาชอย่างพ่อของผมได้กัดขย้ำเข้าที่ลำตัวของพวกหล่อนเข้าอย่างจัง
"กัด"
"ขย้ำ"
"ล่า"
"อาหาร"
จากท้องทะเลสีฟ้าคราม กลิ่นเกลือบางๆ ไม่นานก็ถูกย้อมให้เป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดที่หอมหวลราวกับกลิ่นสนิมจากเรือของพวกมนุษย์ที่อัปปางลงสู้ก้นท้องทะเล
นี่ไม่ใช่การเที่ยวเล่น นี่เป็นการออกล่าของเหล่าออร์ก้าเช่นผม นี่คือการดำรงชีวิตของพวกผม มิน่าล่ะ คุณพ่อถึงได้ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามเหม่อลอย หากเกิดพลาดพลั้ง ชิวิตผมก็คงจบอยู่แค่นั้น
เสียงกรีดร้องจากบรรดาคุณพ่อเพนกวินที่อยู่บนฝั่ง ได้โหยหวนชวนหดหู่ยิ่งนัก แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตนี้เกิดมาใครจะเลือกได้ ถ้าพวกผมไม่ทำ ผมก็ตาย มันเป็นวัฐจักร มันเป็นกฏที่ใครซักคนกำหนดมาให้ผมใช้ชีวิตแบบนี้
โหดร้ายเนอะ แต่นี่แหละคือชีวิตล่ะ