สำหรับตัวเรา....เราเชื่อมาตลอดว่าความรักกับความต่างมันจะไปด้วยกันได้ เพราะความต่างที่มีมันจะช่วยเติมเต็มให้กับใจสองใจ แต่เมื่อได้เจอกับตัวเองกลับพบว่าความต่างที่เราเผชิญอยู่ทุกวันนี้...มันกลับไม่ได้สวยงามเหมือนอย่างที่คิดเลย....
เราขอแทนตัวเองว่าเมละกันนะ...เมคบกับแฟนมาได้สองปีกว่าแล้ว ในตอนแรกที่เมได้รู้ว่าเราสองคนต่างศาสนาเมก็ไม่ได้คิดอะไร เหมือนตอนนั้นความถูกใจในตัวพี่เค้ามันบังตา บังความจริงทุกอย่างไปหมดอ่ะค่ะ (เชื่อว่าใครที่เคยตกอยู่ในโลกของความรักจะเข้าใจ อิอิ ) แต่พอเมเอ่ยปากบอกพ่อแม่เท่านั้นแหละ โป๊ะเช๊ะ!!! พ่อยืนยันคำเดียวเลยค่ะว่าให้เมเลิกกับพี่เค้า ตอนนั้นเราสองคนยังคบกันได้ไม่ถึงปีเลย พ่อเลยคิดว่าคงไม่ยากที่จะตัดใจ เพราะพ่อไม่มีวันที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้ (พ่อเมเป็นคนที่ค่อนข้างซีเรียสเรื่องนี้) ตอนนั้นเมเองพอได้เห็นท่าทีจิงจังของพ่อก็เริ่มถอดใจแล้วตั้งใจว่าจะต้องบอกเลิกพี่เค้า แต่รู้มั้ย!!! พอเมได้ยินประโยคหนึ่งออกจากปากพี่เค้า เมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย "พี่ขอร้องนะ...ถ้าน้องจะเลิกกับพี่ ขอให้เลิกกันเพราะพี่เป็นคนไม่ดี ไม่ใช่เพราะพี่เป็นคนต่างศาสนา" แล้วพี่เค้าก็สันญากับเมว่าจะทำให้คนที่บ้านยอมรับในความต่างของเราให้ได้ หลังจากนั้นพี่เค้าก็จะพยายามเข้าหาครอบครัวของเมยุตลอด โทรไปคุยกับพ่อแม่ ทั้งๆที่บางครั้งก็โดนพ่อเมทำเย็นชาใส่ แต่พี่เค้าก็ไม่เคยละความพยายาม มีหลายครั้งที่พี่เค้าซื้อของฝากไปให้พ่อ แล้วพ่อไม่สนใจ จะมีก็แต่แม่กับน้องชายที่ยังพูดคุยดีๆกับพี่เค้า ญาติๆหรือแม้แต่เพื่อนๆมักจะพูดกับเมเสมอว่า "ถ้าพี่เค้าเป็นคนศาสนาเดียวกับเราคงจะดีไม่น้อย ทุกคนก็คงเต็มใจให้เราสองคนคบกัน" ตัวเมเองก็คิดแบบนี้มาตลอด และทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ก็จะพาลไปบอกเลิกพี่เค้าทุกครั้ง และทุกครั้งพี่เค้าเองนี่แหละที่ใจเย็นและพูดปลอบใจเราจนเราดีขึ้น มีคำถามนึงที่พี่เค้ามักจะถามเมเสมอว่า "พี่รักเมเพราะเมเป็นเม แล้วเมล่ะรักพี่เพราะพี่เป็นแบบไหน" แล้วทุกครั้งเมก็จะพูดไม่ออก มันรู้สึกจุกยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ มีอยู่วันนึงเมป่วยหนักมาก ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดก็คงประมาณ 2 หรือ 3 ทุ่มนี่แหละ ตั้งใจจะโทรหาเพื่อนให้ช่วยพาไปหาหมก ก็ไม่มีใครรับสาย จะโทรไปหาที่บ้านก็กลัวพ่อแม่เป็นห่วง ก็เลยตัดสินใจโทรไปหาพี่เค้าซึ่งจริงๆแล้วบ้านพี่เค้าอยู่คนละอำเภอกับอพาทเมนที่เมเช่าอยู่ ใจจริงก็ไม่ได้หวังให้เค้ามาหานะคะ เพราะทางมันค่อนข้างไกลและก็ดึกมากแล้ว แต่เชื่อมั้ยคะ!!! แค่ได้ยินว่าเมไม่สบายพี่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนวางสายบอกว่าให้เตรียมตัวให้พร้อมเดียวพี่จะพาไปหาหมอ แค่นั้นแหละค่ะ น้ำตาไหลเป็นทางเลย ไม่คิดว่าเค้าจะเห็นความสำคัญของเรามากมายขนาดนี้ หลังจากเหตุกาณในวันนั้นเมก็บอกตัวเองเลยว่าจะไม่สนใจความต่างของเราอีก แต่เชื่อมั้ยคะ!!! ไอ้ความต่างนี่มันก็คอยหลอกหลอนความรักของเรามาตลอดจนถึงทุกวันนี้ จะพูดหรือจะไประบายให้ใครฟังเค้าก็ไม่เข้าใจเรา ส่วนมากคำพูดที่เมมักจะได้รับกลับมาก็เป็นไปในทำนองเดียวกัน "ถ้าคบคนศาสนาเดียวกัน อะไรๆมันคงดีกว่านี้" (แล้วตอนนี้มันไม่ดีตรงไหนเหรอ??) "ถ้าเป็นฉัน พอรู้ว่าต่างศาสนาฉันก็ขอบายละ" "ยังไงคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ไม่มีทางรับได้หรอก" "ถ้าแต่งงานกันไปยังไงเราก็ต้องเป็นฝ่ายเปลี่ยนแปลง แล้วคิดเหรอว่าจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ" สุดท้าย "ถึงจะดีมากแค่ไหน ถ้าต่างศาสนาก็คงไม่เอาอ่ะ".......เฮ่อ!!! แล้วอย่างนี้ความรักของเมมันจะไปรอดมั้ยล่ะค่ะ??????????????????????????????????????????????????????
ความรักต่างศาสนาจะไปด้วยกันได้มั้ย????
เราขอแทนตัวเองว่าเมละกันนะ...เมคบกับแฟนมาได้สองปีกว่าแล้ว ในตอนแรกที่เมได้รู้ว่าเราสองคนต่างศาสนาเมก็ไม่ได้คิดอะไร เหมือนตอนนั้นความถูกใจในตัวพี่เค้ามันบังตา บังความจริงทุกอย่างไปหมดอ่ะค่ะ (เชื่อว่าใครที่เคยตกอยู่ในโลกของความรักจะเข้าใจ อิอิ ) แต่พอเมเอ่ยปากบอกพ่อแม่เท่านั้นแหละ โป๊ะเช๊ะ!!! พ่อยืนยันคำเดียวเลยค่ะว่าให้เมเลิกกับพี่เค้า ตอนนั้นเราสองคนยังคบกันได้ไม่ถึงปีเลย พ่อเลยคิดว่าคงไม่ยากที่จะตัดใจ เพราะพ่อไม่มีวันที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้ (พ่อเมเป็นคนที่ค่อนข้างซีเรียสเรื่องนี้) ตอนนั้นเมเองพอได้เห็นท่าทีจิงจังของพ่อก็เริ่มถอดใจแล้วตั้งใจว่าจะต้องบอกเลิกพี่เค้า แต่รู้มั้ย!!! พอเมได้ยินประโยคหนึ่งออกจากปากพี่เค้า เมถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย "พี่ขอร้องนะ...ถ้าน้องจะเลิกกับพี่ ขอให้เลิกกันเพราะพี่เป็นคนไม่ดี ไม่ใช่เพราะพี่เป็นคนต่างศาสนา" แล้วพี่เค้าก็สันญากับเมว่าจะทำให้คนที่บ้านยอมรับในความต่างของเราให้ได้ หลังจากนั้นพี่เค้าก็จะพยายามเข้าหาครอบครัวของเมยุตลอด โทรไปคุยกับพ่อแม่ ทั้งๆที่บางครั้งก็โดนพ่อเมทำเย็นชาใส่ แต่พี่เค้าก็ไม่เคยละความพยายาม มีหลายครั้งที่พี่เค้าซื้อของฝากไปให้พ่อ แล้วพ่อไม่สนใจ จะมีก็แต่แม่กับน้องชายที่ยังพูดคุยดีๆกับพี่เค้า ญาติๆหรือแม้แต่เพื่อนๆมักจะพูดกับเมเสมอว่า "ถ้าพี่เค้าเป็นคนศาสนาเดียวกับเราคงจะดีไม่น้อย ทุกคนก็คงเต็มใจให้เราสองคนคบกัน" ตัวเมเองก็คิดแบบนี้มาตลอด และทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ก็จะพาลไปบอกเลิกพี่เค้าทุกครั้ง และทุกครั้งพี่เค้าเองนี่แหละที่ใจเย็นและพูดปลอบใจเราจนเราดีขึ้น มีคำถามนึงที่พี่เค้ามักจะถามเมเสมอว่า "พี่รักเมเพราะเมเป็นเม แล้วเมล่ะรักพี่เพราะพี่เป็นแบบไหน" แล้วทุกครั้งเมก็จะพูดไม่ออก มันรู้สึกจุกยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ มีอยู่วันนึงเมป่วยหนักมาก ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดก็คงประมาณ 2 หรือ 3 ทุ่มนี่แหละ ตั้งใจจะโทรหาเพื่อนให้ช่วยพาไปหาหมก ก็ไม่มีใครรับสาย จะโทรไปหาที่บ้านก็กลัวพ่อแม่เป็นห่วง ก็เลยตัดสินใจโทรไปหาพี่เค้าซึ่งจริงๆแล้วบ้านพี่เค้าอยู่คนละอำเภอกับอพาทเมนที่เมเช่าอยู่ ใจจริงก็ไม่ได้หวังให้เค้ามาหานะคะ เพราะทางมันค่อนข้างไกลและก็ดึกมากแล้ว แต่เชื่อมั้ยคะ!!! แค่ได้ยินว่าเมไม่สบายพี่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ก่อนวางสายบอกว่าให้เตรียมตัวให้พร้อมเดียวพี่จะพาไปหาหมอ แค่นั้นแหละค่ะ น้ำตาไหลเป็นทางเลย ไม่คิดว่าเค้าจะเห็นความสำคัญของเรามากมายขนาดนี้ หลังจากเหตุกาณในวันนั้นเมก็บอกตัวเองเลยว่าจะไม่สนใจความต่างของเราอีก แต่เชื่อมั้ยคะ!!! ไอ้ความต่างนี่มันก็คอยหลอกหลอนความรักของเรามาตลอดจนถึงทุกวันนี้ จะพูดหรือจะไประบายให้ใครฟังเค้าก็ไม่เข้าใจเรา ส่วนมากคำพูดที่เมมักจะได้รับกลับมาก็เป็นไปในทำนองเดียวกัน "ถ้าคบคนศาสนาเดียวกัน อะไรๆมันคงดีกว่านี้" (แล้วตอนนี้มันไม่ดีตรงไหนเหรอ??) "ถ้าเป็นฉัน พอรู้ว่าต่างศาสนาฉันก็ขอบายละ" "ยังไงคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ไม่มีทางรับได้หรอก" "ถ้าแต่งงานกันไปยังไงเราก็ต้องเป็นฝ่ายเปลี่ยนแปลง แล้วคิดเหรอว่าจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ" สุดท้าย "ถึงจะดีมากแค่ไหน ถ้าต่างศาสนาก็คงไม่เอาอ่ะ".......เฮ่อ!!! แล้วอย่างนี้ความรักของเมมันจะไปรอดมั้ยล่ะค่ะ??????????????????????????????????????????????????????