เมื่อวานนี้ผมได้เรียกลูกสาวมาอบรมซึ่งแกเรียนอยู่ชั้นม๒เรื่องที่แกไม่ยอมไปขอสอบแก้ศูนย์ที่แกติดไว้ตอนม๑เทอมแรกผมไม่ติดใจลูกสาวในเรื่องไม่ยอมไปสอบแก้ แต่ผมติดใจที่แกโกหกว่าแก แก้ศูนย์ผ่านแล้วซึ่งเป็นข้อตกลงกับผมว่าการโกหกกันต้องถือเป็นเรื่องใหญ่ในระหว่างที่ถามตอบกันไปมาลูกสาวผมมีอาการหน้าซีดปากซีดเหมือนคนกำลังจะเป็นลมผมเห็นอาการูกไม่ดีเลยเข้าไปประคองให้แกนั่งแล้วลูกสาวผมก็พูดกับผมว่า พ่อหนูเป็นอะไรไม่รู้หูอื้อไม่ได้ยินมือชาเท้าชาตัวเริ่มหมดแรง ผมตกใจมากเห็นอาการลูกไม่คอยดีบอกให้แฟนเตรียมรถจะพาลูกไป รพ แต่เสี้ยวนาทีนั้นผมตัดสินใจไม่พาไป รพ เพราะคิดว่าน่าจะเกิดจากความเครียดผมหาถุงมาครอบปากลูกแล้วให้หายใจในถุงนั้นให้พองเข้าพองออกซักพักอาการเริ่มดีขึ้นหน้าเริ่มกลับมาเป็นปกติ ตั้งแต่ลูกเริ่มมีอาการแล้วบอกผมแกจะร้องๆไห้ตลอด ลูกสาวแกนั่งลงแล้วกราบที่เท้าผมบอกว่าพ่อหนูขอโทษ ในเวลานั้นหัวใจผมร้องไห้ผมทำร้ายคนที่ผมรักหมดหัวใจได้เพียงนี้เชียวหรือสงสารลูกจับจิตในใจอยากจะบอกลูกเหลือเกินว่าพ่อขอโทษขอโทษจริงๆแต่ก็พูดออกมาไม่ได้เพราะกลัวจะเสียระบบการสั่งสอนลูกได้แต่ดึงลุกขึ้นมาแล้วกอดแกหอมแกลูกสาวกอดผมแน่นในใจผมนั้นมีแต่การขอโทษแล้วก็โทษตัวเองอยู่ตลอดเวลาจนถึงตอนนี้  ผมไม่เคยตีลูกสาวตั้งแต่เด็กได้แต่ใช้การพูดคุยหาเหตุผลมาอธิบายไม่เคยเห็นแกเป็นแบบนี้  เวลานี้ผมกลับมานึกถึงตอนที่พ่อแม่เราเห็นเราเจ็บเห็นเราออ่นแอหัวใจท่านคงจะทรมานแบบที่ผมเป็นแบบนี้แน่ผมรู้แล้วว่าที่พ่อแม่บอกว่ารักลูกนะเป็นห่วงลูกนะมันเป็นคำพูดที่ออกมาจากหัวใจท่านจริงๆ