สวัสดีครับ ... ที่ได้เจอกันในเวลาไม่ปกติเช่นนี้อีกครั้ง ... คงไม่ต้องแปลกใจไป
แน่นอน ผมมาพร้อมอารมณ์ติสอีกครั้งครับผม ... พิมพืผิดพลาดไปบ้าง
โปรดอภัยด้วยนะครับ ... สติเริ่มไม่สมประกอบอีกแล้ว
ผมตั้งหัวกระทู้แบบนี้ ... คุณๆคงคิดว่าผมกำลังร้องไห้ล่ะสิ ? ... ป่าวเลยครับ
ผมไม่ได้กำลังร้องไห้หรอกฮะ ... และผมก็ไม่ได้ร้องไห้มานานแล้วด้วย ...
นานมากจนไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?
สำหรับผู้ชายคงไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่ว่าไม๊ฮะ ... เพราะถ้าใครๆมาเห็นผู้ชายขี้แย
ที่กำลังร้องได้อยู่ มันคงไม่น่ามองเท่าไหร่หรอก
เพราะฉะนั้นธรรมชาติคงรับไม่ค่อยได้แหละ ...
ก็เลยสร้างให้ผู้ชายเป็นพวกชอบเก็บกดความรู้สึกไว้ภายใต้จิตใจที่แสนอ่อนแอซะเลย
แต่ก็เป็นเรื่องแปลกครับ ... แปลกมากๆด้วย ... ซึ่งมาคิดทบทวนไปมาแล้ว
ยิ่งผมลืมวิธีการร้องไห้มากเท่าไหร่ ผลลัพย์ที่ตรงกันข้ามของมัน
กลับทำให้ผู้หญิงที่เค้าทุ่มเทให้ผม ... ร้องไห้มากเท่านั้น ...
เหมือนกับว่า ยิ่งใจผมด้านชาเท่าไหร่ ...
ก็ยิ่งไม่รู้สึกรู้สากับน้ำตาของผู้หญิงมากเท่านั้นเช่นกัน ...
จนผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า เรานี่มันช่างเข้มแข็งเสียนี่กระไร
แม้ว่าใครต้องร้องไห้เพราะเรา ก็ได้แคร์ไม่ ... ไม่ใช่เพราะอะไร แต่คงเพราะแค่
มองว่า แค่คนคนหนึ่งร้องไห้ ... ก็เท่านั้น ไม่เห็นตายสักหน่อย ...
ใช่ครับ คุณอ่านไม่ผิดหรอก ? ผมเป็นแบบนั้นจริงๆครับ ผมไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครๆเลย
รวมแม้กระทั่ง ... ตัวผมเอง ? ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน
หลายครั้งหลายหนที่ผมทิ้งขว้าง ไม่สนใจ และช้ำเติมความเจ็บปวดใจ อย่างไม่ใยดี
ทำให้เค้าต้องร้องไห้ ... และทำให้คนที่เค้ารักผมมากต้องเดินจากไป
ผมว่า หลายๆครั้งการที่ไม่ร้องไห้ ก็ทำให้ตัวเราเอง ไม่รู้จักความรู้สึกของการร้องไห้
ว่ามันคืออะไร ?... จนทำให้หลงลืมไปว่า ความเสียใจนั้นมันเป็นอย่างไร ?
และเมื่อไหร่ ที่เราเจอะเจอกับความเสียใจจริงๆ ที่เราคิดว่านี่แหละ มันใช่เลย มันใช่แน่
อารมณ์ อาการแบบนี้ เราต้องร้องไห้นะ ... แต่สุดท้าย ความชาชินที่สะสมมา
มันทำให้ผม ไม่รู้ว่า ... ผมจะร้องไห้ได้ยังไง ... มันร้องไม่ออก !!? หรือเพราะไม่อยากร้อง
หรืออาจจะเพราะ ... ผมร้องไห้ไม่เป็นไปแล้วก็เป็นได้ ...
พาลให้สมองคิดไปเรื่องอื่นต่อ ... ว่าที่ไม่ร้องเพราะอะไร ?
เพราะไม่ได้รัก ... เพราะไม่ใช่รักจริง ... หรือเพราะเธอไม่สำคัญพอ ?
เป็นการหาเหตุผลเพื่อเข้าข้างตัวเองชัดๆ ว่าเราไม่ผิด เธอคนนั้นก็ไม่ผิด
ไม่มีใครผิดทั้งนั้น ... แต่มันผิดที่เรา ไม่ได้เกิดมาเพื่อคู่กันเท่านั้นเอง
เหอะๆ เป็นการให้เหตุผลที่งี่เง่ามากๆว่าไม๊ครับ ...
จน ณ อารมณ์ตอนนี้ ผมอยากย้อนเวลากลับไปเพื่อร้องไห้ได้อีกครั้งนะ ...
แต่ไม่ใช่เพราะผมเจ็บช้ำใจหรืออกหักแต่อย่างใด ...
แต่เพียงเพราะ ผมอยากเข้าใจ รับรู้ในความรู้สึก เจ็บช้ำใจ ... และไม่ทำร้ายใจ
ของใคร ... ที่เค้าเคยร้องไห้เพราะผม ... เท่านั้นเอง ...
ขอบคุณที่เข้ามารับฟังคนเมาบ่นนะครับ ... ♥ ราตรีสวัสดิ์ฝันเปียกทุกท่านครับผม ☻
☼ ~ Cry ~ ♥
แน่นอน ผมมาพร้อมอารมณ์ติสอีกครั้งครับผม ... พิมพืผิดพลาดไปบ้าง
โปรดอภัยด้วยนะครับ ... สติเริ่มไม่สมประกอบอีกแล้ว
ผมตั้งหัวกระทู้แบบนี้ ... คุณๆคงคิดว่าผมกำลังร้องไห้ล่ะสิ ? ... ป่าวเลยครับ
ผมไม่ได้กำลังร้องไห้หรอกฮะ ... และผมก็ไม่ได้ร้องไห้มานานแล้วด้วย ...
นานมากจนไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?
สำหรับผู้ชายคงไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่ว่าไม๊ฮะ ... เพราะถ้าใครๆมาเห็นผู้ชายขี้แย
ที่กำลังร้องได้อยู่ มันคงไม่น่ามองเท่าไหร่หรอก
เพราะฉะนั้นธรรมชาติคงรับไม่ค่อยได้แหละ ...
ก็เลยสร้างให้ผู้ชายเป็นพวกชอบเก็บกดความรู้สึกไว้ภายใต้จิตใจที่แสนอ่อนแอซะเลย
แต่ก็เป็นเรื่องแปลกครับ ... แปลกมากๆด้วย ... ซึ่งมาคิดทบทวนไปมาแล้ว
ยิ่งผมลืมวิธีการร้องไห้มากเท่าไหร่ ผลลัพย์ที่ตรงกันข้ามของมัน
กลับทำให้ผู้หญิงที่เค้าทุ่มเทให้ผม ... ร้องไห้มากเท่านั้น ...
เหมือนกับว่า ยิ่งใจผมด้านชาเท่าไหร่ ...
ก็ยิ่งไม่รู้สึกรู้สากับน้ำตาของผู้หญิงมากเท่านั้นเช่นกัน ...
จนผมคิดเข้าข้างตัวเองว่า เรานี่มันช่างเข้มแข็งเสียนี่กระไร
แม้ว่าใครต้องร้องไห้เพราะเรา ก็ได้แคร์ไม่ ... ไม่ใช่เพราะอะไร แต่คงเพราะแค่
มองว่า แค่คนคนหนึ่งร้องไห้ ... ก็เท่านั้น ไม่เห็นตายสักหน่อย ...
ใช่ครับ คุณอ่านไม่ผิดหรอก ? ผมเป็นแบบนั้นจริงๆครับ ผมไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครๆเลย
รวมแม้กระทั่ง ... ตัวผมเอง ? ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน
หลายครั้งหลายหนที่ผมทิ้งขว้าง ไม่สนใจ และช้ำเติมความเจ็บปวดใจ อย่างไม่ใยดี
ทำให้เค้าต้องร้องไห้ ... และทำให้คนที่เค้ารักผมมากต้องเดินจากไป
ผมว่า หลายๆครั้งการที่ไม่ร้องไห้ ก็ทำให้ตัวเราเอง ไม่รู้จักความรู้สึกของการร้องไห้
ว่ามันคืออะไร ?... จนทำให้หลงลืมไปว่า ความเสียใจนั้นมันเป็นอย่างไร ?
และเมื่อไหร่ ที่เราเจอะเจอกับความเสียใจจริงๆ ที่เราคิดว่านี่แหละ มันใช่เลย มันใช่แน่
อารมณ์ อาการแบบนี้ เราต้องร้องไห้นะ ... แต่สุดท้าย ความชาชินที่สะสมมา
มันทำให้ผม ไม่รู้ว่า ... ผมจะร้องไห้ได้ยังไง ... มันร้องไม่ออก !!? หรือเพราะไม่อยากร้อง
หรืออาจจะเพราะ ... ผมร้องไห้ไม่เป็นไปแล้วก็เป็นได้ ...
พาลให้สมองคิดไปเรื่องอื่นต่อ ... ว่าที่ไม่ร้องเพราะอะไร ?
เพราะไม่ได้รัก ... เพราะไม่ใช่รักจริง ... หรือเพราะเธอไม่สำคัญพอ ?
เป็นการหาเหตุผลเพื่อเข้าข้างตัวเองชัดๆ ว่าเราไม่ผิด เธอคนนั้นก็ไม่ผิด
ไม่มีใครผิดทั้งนั้น ... แต่มันผิดที่เรา ไม่ได้เกิดมาเพื่อคู่กันเท่านั้นเอง
เหอะๆ เป็นการให้เหตุผลที่งี่เง่ามากๆว่าไม๊ครับ ...
จน ณ อารมณ์ตอนนี้ ผมอยากย้อนเวลากลับไปเพื่อร้องไห้ได้อีกครั้งนะ ...
แต่ไม่ใช่เพราะผมเจ็บช้ำใจหรืออกหักแต่อย่างใด ...
แต่เพียงเพราะ ผมอยากเข้าใจ รับรู้ในความรู้สึก เจ็บช้ำใจ ... และไม่ทำร้ายใจ
ของใคร ... ที่เค้าเคยร้องไห้เพราะผม ... เท่านั้นเอง ...
ขอบคุณที่เข้ามารับฟังคนเมาบ่นนะครับ ... ♥ ราตรีสวัสดิ์ฝันเปียกทุกท่านครับผม ☻