สวัสดีค่ะ เพิ่งรู้จักท่องในโลกพันทิปได้ไม่นานอยากเล่าเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในรั้วมหาลัยให้ทุกคนได้ฟัง ตัวเราเองก็ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้กับใครมาก่อน พยายามหาคำตอบก็ไม่แน่ใจว่ามันคือรักหรืออะไรกันแน่ เลยอยากมาแชร์ให้ทุกคนได้ฟังค่ะ
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปีก่อน สมัยที่เราเป็นเฟรชชี่หรือภาษาง่ายๆว่าเด็กปี1 เราอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งติดทะเล เราเรียนจบสายศิลป์มาเลยเลือกเรียนคณะและเอกนี้ ซึ่งเมื่อเรามาอยู่แล้วก็มีการจับสายรหัสเอกเราเรียกว่าสายเทคค่ะ เมื่อน้องปีหนึ่งมีสายเทคจะมีพี่ปีสองถึงปีสี่มาเทคของหรือพูดง่ายๆคือให้ขนมนมเนยอาจจะให้เองหรือฝากเพื่อนมาโดยจะไม่ให้น้องรู้เด็ดขาดจนกว่าจะถึงวันเปิดสาย ซึ่งนั่นอาจจะนับได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พบกับพี่เขา จริงๆแล้วเราเคยคุยกับพี่เขาตอนที่ปฐมนิเทศเอก ซึ่งมีการแบ่งกลุ่ม กลุ่มเราได้พี่เขาเป็นพี่เลี้ยงก็เลยได้คุยกันจนทำให้รู้ว่าเราชอบดูบอลเหมือนกัน ชอบอ่านนิยายนักเขียนคนเดียวกัน ซึ่งเราก็รู้สึกประทับใจ ย้อนกลับมาเรื่องเทคของค่ะ พี่คนนี้เขามาเทคของอยู่บ่อยๆ จนเปิดสายเทคปรากฎว่าพี่เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ในสายเรา งงมั้ยคะ?555 แล้วเราก็แอดเฟซบุ๊คไปคุยเรื่องบอลซะส่วนใหญ่ จนเริ่มสนิทกันในระดับหนึ่ง แล้วเราก็ขอพี่เค้าเป็นพี่บุญธรรมของเรา จนวันนึงพี่เขาก็วานให้เราทำงานชิ้นนึงให้เพราะเห็นว่าเราน่าจะทำได้ เราก็ตอบตกลงซึ่งมันเป็นงานที่ต้องอดหลับอดนอนมาก มานั่งพิมพ์ นั่งอ่าน นั่งย่อเรื่องจากหนังสือให้ แต่ก็เต็มใจทำ555แต่เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับเพราะพี่เขาอาจจะโดนว่าได้ว่าใช้ให้น้องทำงานให้ ซึ่งช่วงนั้นพี่เค้าก็มาหอเราบ่อยๆมาคุยเรื่องงาน ว่างๆก็ไปร้องเกะ ยิ่งนับวันเรายิ่งสนิทมากขึ้น มากขึ้น เราทำงานพิเศษก็ชวนพี่เขาไปทำ คือไม่คิดว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้ เราไปร้องเกะกันสี่ห้าชั่วโมง ทำงานพิเศษด้วยกัน ผ่านอะไรมาหลายอย่าง ออลืมบอกว่าพี่เขาอยู่ปีสี่ค่ะ จุดพีคที่ทำให้รู้สึกว่าเราคิดกับพี่เขามากกว่าพี่น้องนั่นคือ วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา พี่เขาได้ให้เราช่วยทำงานชิ้นหนึ่งให้(อีกละ) เราก็โอเคแต่คือเราทำไม่ไหวเลยโทรให้พี่เขามาช่วยเราจะได้ทำอีกอย่างงานจะได้เสร็จเร็วๆ พี่เขาก็มาห้องเปิดโน๊ตบุ๊คต่างคนต่างทำงาน จนเราทำเสร็จเราก็นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง ส่วนพี่เขาเล่นโน๊ตบุ๊คที่ปลายเตียง สักพักพี่เขาเปิดเดอะช็อคให้เราฟัง ซึ่งเราเป็นคนกลัวผีมากกกกก พี่เขาก็แซวเราว่าระวังคืนนี้มีคนมานอนด้วย แซวจนเราหน้าหดไปเลย คือเรากลัวจริงๆเลยพูดออกมาว่า"พูดให้น้องกลัวแล้วตัวเองก็กลับห้องไปนอนสบายใจ" พี่เขาก็หัวเราะ เราเลยพูดขึ้นมาว่า "นอนเป็นเพื่อนหน่อย กลัว" ซึ่งเราไม่ได้จะให้ท่าพี่เขานะ เรากลัวจริงๆ แต่อีกใจเราก็คิดว่าพี่เขาคงไม่นอนหรอก เพราะงานชิ้นก่อนพี่เขามาช่วยทำถึงตีสองตีสามเขาก็กลับไปนอนหอ แต่คือผิดคาด พี่เค้านอนค่ะ! เราก็ใจหวิวๆ เขินๆยังไงไม่รู้ พี่เขาก็หลับ มีแต่เรานี่แหละที่นอนไม่หลับ เราเลยแอบๆหันไปดูพี่เขาหลับสนิทเลย นอนใส่แจ็คเกท ไอ้เราก็เลยหวังดีถอดให้ พี่เค้าก็งัวเงียถอดแล้วหลับต่อ เราก็ลุกไปปิดไฟ แต่ภายในห้องก็ไม่ได้มืดนะ มีแสงจากด้านนอกส่องเข้ามา เราเลยหันตะแคงมองไปทางหน้าพี่เขา เราก็คิดทบทวน คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าตลอดเวลาทำไมเราถึงทำอะไรให้ผู้ชายคนนี้ มีอยู่ช่วนนึงที่พี่เขาไม่มีเงินเราก็ให้ยืม ซึ่งปกติเราเป็นคนงกนะ555 หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นเรารู้สึกว่าเราคิดกับพี่เขามากกว่าพี่น้อง ในใจตอนนั้นไม่รู้เราคิดอะไร เราเลยเอามือลูบหัวพี่เขาเบาๆ แล้วจับมือ หลับไป... จนเข้าพี่เขาก็กลับห้องไป หลังจากคืนนั้นเราสองคนก็ยังคงคุยกันเหมือนเดิม ยังสนิท ยังคุยกันทุกเรื่อง เราก็เริ่มแน่ใจกับตัวเองละว่าเราคิดเกินเลยจริงๆ จนเวลาของพี่เขาจะหมดนั่นคือพี่เขาจะจบปีสี่ละ ช่วงนั้นเราเป็นฝ่ายเย็นชากับพี่เขามากกกกกก ไม่คุย ไม่มองหน้า ไม่ตอบแชท ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ๆๆๆ ทุกอย่าง เพียงแค่เราคิดว่าถ้าเราไม่มีพี่เขาเราจะอยู่ได้ไหม คำตอบคือ "เราอยู่ได้ แต่อยู่แบบทรมาน" พี่เขาตั้งสถานะเฟซบุ๊คถึงเรา พยายามถามเพื่อนเรา ส่งข้อความ จนเราใจอ่อน เราเองไม่เคยคิดว่าพี่เขาจะมาตามง้อตามหาเรา เราคิดว่าเราคงไม่สำคัญพอสำหรับพี่เค้า แต่คือพี่เค้ากลับพยายามติดต่อ พยายามคุยกับเรา จนวันนึงเราใจอ่อนและกลับไปคุยกับพี่เขาอีกครั้ง และเราก็สารภาพเล่าทุกอย่างไปว่าเรารู้สึกยังไง ซึ่งเราอยากจะดูแลพี่เค้านะ อยากรับฟัง อยากเป็นคนที่พี่เค้านึกถึง เราลืมเล่าไปว่าพี่เค้าไม่เคยมีแฟนค่ะ จีบใครไม่เคยติด เป็นผู้ชายค่อนข้างอาภัพ มันยิ่งทำให้เราเห็นใจพี่เค้า หลังจากเราสารภาพไปพี่เค้าก็ตอบว่าเค้ารักเราไม่ได้ เพราะเราเป็นพี่น้องกัน ถามว่าเราเจ็บไหม เราไม่รู้สึกเจ็บเพราะเราคิดอยู่แล้วว่าพี่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราไปมากกว่าคำว่าพี่น้องเลย ซึ่งเรารับได้นะ และทุกวันนี้พี่เค้าก็จบละ ทำงานรอรับปริญญา เราก็ยังคงคุยและติดต่อกันเสมอ พี่เขายังเป็นความทรงจำ เป็นความรู้สึกดีๆสำหรับเราอยู่เสมอ แม้พี่เค้าจะไม่ได้รักเราแบบคนรักก็ตาม แต่เรากลับรู้สึกมีความสุขที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ ดูพี่เค้าห่างๆ คอยรับฟังเรื่องราวต่างๆที่พี่เค้าไม่สบายใจ เราเองก็อยากให้เรากับพี่เขาเป็นแบบนี้ตลอดไป เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะรู้สึกแบบนี้กับใครได้อีกมั้ย? ^^
เรียกว่าความรักหรืออะไรดี?
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อปีก่อน สมัยที่เราเป็นเฟรชชี่หรือภาษาง่ายๆว่าเด็กปี1 เราอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งติดทะเล เราเรียนจบสายศิลป์มาเลยเลือกเรียนคณะและเอกนี้ ซึ่งเมื่อเรามาอยู่แล้วก็มีการจับสายรหัสเอกเราเรียกว่าสายเทคค่ะ เมื่อน้องปีหนึ่งมีสายเทคจะมีพี่ปีสองถึงปีสี่มาเทคของหรือพูดง่ายๆคือให้ขนมนมเนยอาจจะให้เองหรือฝากเพื่อนมาโดยจะไม่ให้น้องรู้เด็ดขาดจนกว่าจะถึงวันเปิดสาย ซึ่งนั่นอาจจะนับได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พบกับพี่เขา จริงๆแล้วเราเคยคุยกับพี่เขาตอนที่ปฐมนิเทศเอก ซึ่งมีการแบ่งกลุ่ม กลุ่มเราได้พี่เขาเป็นพี่เลี้ยงก็เลยได้คุยกันจนทำให้รู้ว่าเราชอบดูบอลเหมือนกัน ชอบอ่านนิยายนักเขียนคนเดียวกัน ซึ่งเราก็รู้สึกประทับใจ ย้อนกลับมาเรื่องเทคของค่ะ พี่คนนี้เขามาเทคของอยู่บ่อยๆ จนเปิดสายเทคปรากฎว่าพี่เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ในสายเรา งงมั้ยคะ?555 แล้วเราก็แอดเฟซบุ๊คไปคุยเรื่องบอลซะส่วนใหญ่ จนเริ่มสนิทกันในระดับหนึ่ง แล้วเราก็ขอพี่เค้าเป็นพี่บุญธรรมของเรา จนวันนึงพี่เขาก็วานให้เราทำงานชิ้นนึงให้เพราะเห็นว่าเราน่าจะทำได้ เราก็ตอบตกลงซึ่งมันเป็นงานที่ต้องอดหลับอดนอนมาก มานั่งพิมพ์ นั่งอ่าน นั่งย่อเรื่องจากหนังสือให้ แต่ก็เต็มใจทำ555แต่เรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับเพราะพี่เขาอาจจะโดนว่าได้ว่าใช้ให้น้องทำงานให้ ซึ่งช่วงนั้นพี่เค้าก็มาหอเราบ่อยๆมาคุยเรื่องงาน ว่างๆก็ไปร้องเกะ ยิ่งนับวันเรายิ่งสนิทมากขึ้น มากขึ้น เราทำงานพิเศษก็ชวนพี่เขาไปทำ คือไม่คิดว่าจะสนิทกันได้ขนาดนี้ เราไปร้องเกะกันสี่ห้าชั่วโมง ทำงานพิเศษด้วยกัน ผ่านอะไรมาหลายอย่าง ออลืมบอกว่าพี่เขาอยู่ปีสี่ค่ะ จุดพีคที่ทำให้รู้สึกว่าเราคิดกับพี่เขามากกว่าพี่น้องนั่นคือ วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา พี่เขาได้ให้เราช่วยทำงานชิ้นหนึ่งให้(อีกละ) เราก็โอเคแต่คือเราทำไม่ไหวเลยโทรให้พี่เขามาช่วยเราจะได้ทำอีกอย่างงานจะได้เสร็จเร็วๆ พี่เขาก็มาห้องเปิดโน๊ตบุ๊คต่างคนต่างทำงาน จนเราทำเสร็จเราก็นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง ส่วนพี่เขาเล่นโน๊ตบุ๊คที่ปลายเตียง สักพักพี่เขาเปิดเดอะช็อคให้เราฟัง ซึ่งเราเป็นคนกลัวผีมากกกกก พี่เขาก็แซวเราว่าระวังคืนนี้มีคนมานอนด้วย แซวจนเราหน้าหดไปเลย คือเรากลัวจริงๆเลยพูดออกมาว่า"พูดให้น้องกลัวแล้วตัวเองก็กลับห้องไปนอนสบายใจ" พี่เขาก็หัวเราะ เราเลยพูดขึ้นมาว่า "นอนเป็นเพื่อนหน่อย กลัว" ซึ่งเราไม่ได้จะให้ท่าพี่เขานะ เรากลัวจริงๆ แต่อีกใจเราก็คิดว่าพี่เขาคงไม่นอนหรอก เพราะงานชิ้นก่อนพี่เขามาช่วยทำถึงตีสองตีสามเขาก็กลับไปนอนหอ แต่คือผิดคาด พี่เค้านอนค่ะ! เราก็ใจหวิวๆ เขินๆยังไงไม่รู้ พี่เขาก็หลับ มีแต่เรานี่แหละที่นอนไม่หลับ เราเลยแอบๆหันไปดูพี่เขาหลับสนิทเลย นอนใส่แจ็คเกท ไอ้เราก็เลยหวังดีถอดให้ พี่เค้าก็งัวเงียถอดแล้วหลับต่อ เราก็ลุกไปปิดไฟ แต่ภายในห้องก็ไม่ได้มืดนะ มีแสงจากด้านนอกส่องเข้ามา เราเลยหันตะแคงมองไปทางหน้าพี่เขา เราก็คิดทบทวน คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าตลอดเวลาทำไมเราถึงทำอะไรให้ผู้ชายคนนี้ มีอยู่ช่วนนึงที่พี่เขาไม่มีเงินเราก็ให้ยืม ซึ่งปกติเราเป็นคนงกนะ555 หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นเรารู้สึกว่าเราคิดกับพี่เขามากกว่าพี่น้อง ในใจตอนนั้นไม่รู้เราคิดอะไร เราเลยเอามือลูบหัวพี่เขาเบาๆ แล้วจับมือ หลับไป... จนเข้าพี่เขาก็กลับห้องไป หลังจากคืนนั้นเราสองคนก็ยังคงคุยกันเหมือนเดิม ยังสนิท ยังคุยกันทุกเรื่อง เราก็เริ่มแน่ใจกับตัวเองละว่าเราคิดเกินเลยจริงๆ จนเวลาของพี่เขาจะหมดนั่นคือพี่เขาจะจบปีสี่ละ ช่วงนั้นเราเป็นฝ่ายเย็นชากับพี่เขามากกกกกก ไม่คุย ไม่มองหน้า ไม่ตอบแชท ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ๆๆๆ ทุกอย่าง เพียงแค่เราคิดว่าถ้าเราไม่มีพี่เขาเราจะอยู่ได้ไหม คำตอบคือ "เราอยู่ได้ แต่อยู่แบบทรมาน" พี่เขาตั้งสถานะเฟซบุ๊คถึงเรา พยายามถามเพื่อนเรา ส่งข้อความ จนเราใจอ่อน เราเองไม่เคยคิดว่าพี่เขาจะมาตามง้อตามหาเรา เราคิดว่าเราคงไม่สำคัญพอสำหรับพี่เค้า แต่คือพี่เค้ากลับพยายามติดต่อ พยายามคุยกับเรา จนวันนึงเราใจอ่อนและกลับไปคุยกับพี่เขาอีกครั้ง และเราก็สารภาพเล่าทุกอย่างไปว่าเรารู้สึกยังไง ซึ่งเราอยากจะดูแลพี่เค้านะ อยากรับฟัง อยากเป็นคนที่พี่เค้านึกถึง เราลืมเล่าไปว่าพี่เค้าไม่เคยมีแฟนค่ะ จีบใครไม่เคยติด เป็นผู้ชายค่อนข้างอาภัพ มันยิ่งทำให้เราเห็นใจพี่เค้า หลังจากเราสารภาพไปพี่เค้าก็ตอบว่าเค้ารักเราไม่ได้ เพราะเราเป็นพี่น้องกัน ถามว่าเราเจ็บไหม เราไม่รู้สึกเจ็บเพราะเราคิดอยู่แล้วว่าพี่เค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราไปมากกว่าคำว่าพี่น้องเลย ซึ่งเรารับได้นะ และทุกวันนี้พี่เค้าก็จบละ ทำงานรอรับปริญญา เราก็ยังคงคุยและติดต่อกันเสมอ พี่เขายังเป็นความทรงจำ เป็นความรู้สึกดีๆสำหรับเราอยู่เสมอ แม้พี่เค้าจะไม่ได้รักเราแบบคนรักก็ตาม แต่เรากลับรู้สึกมีความสุขที่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ ดูพี่เค้าห่างๆ คอยรับฟังเรื่องราวต่างๆที่พี่เค้าไม่สบายใจ เราเองก็อยากให้เรากับพี่เขาเป็นแบบนี้ตลอดไป เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะรู้สึกแบบนี้กับใครได้อีกมั้ย? ^^