อยากให้คนแค่คนเดียวได้รับรู้ช่วยทีครับว่าทำยังไงได้บ้าง

มีเรื่องที่อึดอัดใจมากๆเป็นมา 2 - 3 ปีแล้ว เลยอยากระบายลงพันทิปซักหน่อย
รู้สึกต้องการทางออกหรือกำลังใจมากเลย

เรื่องมีอยู่ว่าผมเคยชอบผู้หญิงคนนึงอยู่ เรารู้จักกันมานานแล้วแต่เราคุยกันอย่างจริงๆจังครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ.2554 เราเจอกันทางเฟสบุ๊ค ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ต่างจังหวัดเนื่องจากใกล้ปีใหม่แล้วและพอได้เริ่มคุยกับเธอคนนี้ ทราบมาว่าชื่อ เฟีย บ้านอยุ่แถวบางนา (ข้อมูลมีเพียงเท่านี้) เราคุยกันทุกวัน เช่น กินข้าวยัง ทำไรอยู่ ฟังเพลงป่ะ มีอะไรจะระบายให้ฟังช่วยฟังหน่อยดิ วันนี้ไปนั้นไปนู้นไปนี้มา บลาๆๆๆ คุยกันเป็นเรื่องปกติผมรู้สึกสบายใจมากเมื่อได้คุยกับเธอ เธอเป็นคนไม่สวยมากแต่สำหรับในสายตาผมเธอเป็นคนที่น่ารักมากคนนึง หลังจากนั้นเราก็ย้ายไปคุยในเอ็มเอสเอ็น ทุกอย่างก็ยังปกติจนอยู่มาวันนึงมีความคิดเข้ามาในหัวผมอย่างนึงคือ "ยังไงผมก็ต้องจีบเธอให้ติดให้ได้" ด้วยความที่ว่าตอนนั้นยังเป็นเด็กวัยรุ่น จะรักจะชอบใครอะไรก็ไวไปหมด ตอนนั้นเองผมจำได้แม่นยำเลย เธอพึ่งพิมมาว่า
เดี๋ยวจะออกไปเซเว่นหาไรกินหน่อย หิว ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เย็น แต่ประโยคที่ผมพิมตอบกลับไปดันพิมว่า "เฟีย เราชอบเธออ่ะ ขอจีบได้ไหม"
เธอไม่ได้ตอบอะไรนอกจาก อื้อก็แล้วแต่ ตอนนั้นผมคิดว่า ผมโง่ ถ้าเค้าเกิดไม่ได้ชอบเราแล้วจะทำให้เค้าทิ้งระยะจากเราหรือเปล่าแล้วเราจะไม่ได้คุยกับเค้าเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่กลับไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น เธอคุยกับผมเหมือนเดิม ทุกวันเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

จนอยู่มาวันนึง
ผมกลับกรุงเทพเนื่องจากมีปัญหาที่ต่างจังหวัด เมื่อได้ลงมากรุงเทพผมก็ยังคงคุยกับเทอเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนและที่กำลังสนทนากันอยู่นั้นผมได้พิมไปว่า "นี้นี้ เฟียเราเป็นแฟนกันดีไหม ?" เธอตอบกลับมาว่า "โห้ยยยยย เขินเลอ 5555555555 ว่าแต่จะขอกันง่ายๆแบบนี้หน่ะหรอ ทำไมไม่มาขอต่อหน้าหล่ะอยู่กรุงเทพแล้วนิ" และผมก็ถามเธอไปว่าเธอรักผมหรือเปล่า เธอกลับตอบแค่ว่า "แล้วอยากให้เป็นแบบไหนละ" ตามด้วยคำว่าล้อเล่นที่เธอชอบพูดและหลังจากนั้นก็คุยกันได้ซักพักเธอก็บอกว่า วันพรุ่งนี้จะต้องไปเรียนดรออิ้งที่อาร์ทเฮ้าพญาไท ผมจึงคิดไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปหาเธอที่นั้นและพูดความในใจออกไป(แต่เธอไม่ได้คิดว่าผมจะไปเพราะเธอคิดว่าผมล้อเล่น) จนคืนวันนั้นเพื่อนผมที่สนิดกันได้ชวนไปห้องเพื่อนของมันแถว ราชปรารภซึ่งมันใกล้ๆกับพญาไท ผมจึงได้ไปที่ห้องเพื่อนของเพื่อนผมที่รู้จักมาอีกทีนึง เพื่อนของเพื่อนผมในตอนนั้นทำอะไรเกี่ยวกับสิ่งผิดกฎหมายอยู่และด้วยที่ว่าตอนนั้นผมไม่มีที่นอนกลับบ้านไม่ได้แล้วจึงไปอาศัยอยู่ที่นั้น แล้วก็หลวมตัวไปเสพยาเสพติดเข้าอีกรอบจนได้ และก็ถึงเวลาที่ผมคิดเอาไว้ผมบอกกับเพื่อนผมว่าเดี๋ยวออกไปข้างนอกแปปนึง เดี๋ยวกลับมาละจะโทรบอก ผมกำลังออกไปปากซอยเพื่อเดินทางไปอาร์ทเฮ้า พอผมกำลังจะเดินถึงปากซอยนั้นเองมี มอเตอร์ไซคันนึงมีคนซ้อนคนนึงจอดด้านข้างผมและจับแขนผมไว้และถามผมว่าไปไหน มาจากไหนในตอนนั้นผมก็พอดูออกแล้วว่าเป็นตำรวจและก็ได้ทำการค้นตัวผม ในตอนนั้นเค้าตรวจดูกระเป๋าตังค์และพบถุงบรรจุยาเสพติดอยู่ในกระเป๋าตังค์ผม ซึ่งผมจำได้ว่าผมไม่ได้เอาใส่ไว้ และในใจผมก็ฉุกคิดได้ว่า ไอ่เพื่อนบ้าของผมเนี้ยแหละที่เอาใส่ไว้เพราะมันกลัวหาย บัดสบเอ๊ยแล้วกูจะทำไงวะเนี้ย ในตอนนั้นลนไปหมดและสุดท้ายเค้าก็ได้จับผมไปที่ สน.ดินแดง "เธอเลิกเรียน 6 โมงเย็น แล้วนี้ก็จะ 6 โมงแล้วจะทำยังไงดี"ในตอนนั้นความคิดนี้อยู๋เต็มหัวผมไปหมด และผมก็ได้แกะมือถือแล้วดึงซิมออกเพื่อไม่ให้ไอ่เพื่อนบ้าของผมมันโทรมาเดี๋ยวตำรวจจะไปรวบมันต่อ หญิงก็ต้องคิดเพื่อนก็ต้องห่วง สุดท้ายผมไม่ได้ติดต่อใครและผมถูกส่งเข้าสถานดัดสันดารตามที่คาดไว้ในวันต่อมา ผมคิดได้แค่ว่า ตอนนี้เพื่อนจะตามหากูไหม แล้วเฟียจะร้อนใจหรือเปล่าเมื่อเราจู่ๆก็หายไป ผมได้แต่นั่งทบทวนในความโง่เขลาของตัวเอง ผมเอาสมุดดินสอมาเขียนชื่ออีเมล์ชื่อเฟสชื่อเอ็มและทุกอย่างที่ผมจำได้เกี่ยวกับเทอ ผมคิดถึงเธอจนร้องไห้ออกมานับครั้งไม่ถ้วน ในสถานที่แห่งนั้นทุกๆวันมีค่าแค่วันละหนึ่งช่อง นั้นคือช่องปฏิทิน และสุดท้ายผมก็หมดเวรหมดกรรมซะที สิ่งที่ผมทำอย่างแรกคือเข้าเฟสบุ๊คและเอ็มเอสเอ็นเพื่อคุยกับเทอ แต่ไม่ปรากฏ ผมมาดูในอดีตที่เราคุยกันมันขึ้นว่าเหมือนเธอปิดบัญชีการใช้งานของเธอไปแล้วเพราะหน้าเฟส ข้อมูล รูปภาพหายไปจนหมด เอ็มเอสเอ็นเธอก็ไม่ออน เวลาผ่านไปและประมาณเดือนกันยายน ผมลองทักไปโง่ๆดูในข้อความของเฟสบุ๊คเทอ(ซึ่งสมัยนั้นมันยังมีช่องแชทอยู่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน)ตอนประมาณตี 2 - 3 ผ่านไปประมาณ 10 นาที ขุ่นพระ !! เธอตอบผม ผมกระเด้งตัวด้วยความดีใจสุดขีด ผมจึงเริ่มสนทนากับเทอถึงมันจะไม่นาน ผมอธิบายเหตุผลว่าทำไมจู่ๆผมถึงหายไป เทอเข้าใจผม แต่ตอนนี้เทอไปเรียนที่นิวซีแลนแล้วตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ เทอปิดเฟสและเลิกออนเอ็มเพราะที่นิวซีแลนเทออยากจะตั้งใจเรียนมากกว่า เทอกลับมาไทยเพราะว่าที่นั้นปิดเทอมอยู่ 3 อาทิตย์ ไม่รู้ว่าจะกลับมาอยู่ไทยอีกไหมและก่อนที่เราขอวิธีการติดต่อจากทางอื่นจากเทอ เทอบอกไว้จะออนมาคุยด้วยใหม่ และสุดท้ายผมถามว่าถ้าวันนั้นผมไปที่อาร์ทเฮ้าคำตอบของเทอจะเป็นยังไง แต่ก็ไม่ทันเทอล็อคเอ้าไปแล้ว
และแล้วสุดท้ายผมก็ไม่ได้คุยกับเทออีกเลย

ทุกวันผมยังสงสัยว่าเทอนั้นรู้สึกยังไงกับผมกันแน่ หรือว่าที่เธออ็อฟหนีนั้นจะเป็นคำตอบสำหรับคำถามนี้
เหมือนจะไม่ยอมรับความจริงนอกจากได้ยินจากเทอตรงๆ ทุกวันนี้เลยยังเหมือนรอคำตอบ
ต่อมาก็เริ่มใช้ชีวิตตามปกติ เริ่มที่จะมีแฟนใหม่ มีใครใหม่ๆเข้ามาในชีวิต ทำงานเจอผู้คนมากมาย
แต่ผมก็ไม่เคยลืมเธอได้เลยและยังรอคำตอบของคำถามนั้นอยู่ว่า
ผม - นี้นี้
เฟีย - อารายยยยยยยย ?
ผม - ถามไรหน่อยดิ
เฟีย - มีอะไรอ่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า ?
ผม - เฟีย...เฟียชอบต้าหรือเปล่า ?

อยากให้ข้อความนี้ส่งไปถึงเค้าคนนั้น