ผมมีเรื่องที่หนักอกหนักใจมาสิบกว่าปีแล้วครับ แต่ก็อดทนมาได้จนเมื่อไม่นานนี้สิ่งเหล้านั้นก็ปะทุขึ้นมาเรื่อยๆ
จนแทบทนไม่ไหว ไม่รู้จะปรึกษาใคร หรือทำยังไงดี มันอึดอัดมากจึงขอพื้นที่ในพันทิปนี้เพื่อขอคำปรึกษาครับ
สิบกว่าปีที่แล้ว สมัยที่ผมยังเรียนอยู่ผมได้ตกหลุมรักคนๆ นึงครับ และคนๆ นี้เป็นรักแรกของผม แต่เป็นรักแรกที่ไม่เชิงสมหวังครับ
เพราะเค้าไม่ใช่ผู้หญิง ...... แค่พิมพ์ผมยังอายเลยครับ ผมอายสังคม อายคนรอบข้าง ไม่อยากให้ครอบครัวผิดหวัง ถึงแม้ว่าเราจะ
" รักกัน " แต่ผมเลือกที่จะไม่คบกับเค้าครับ ผมออกตัวเลยนะครับว่าปกติผมไม่ได้ชอบผู้ชาย นอกจากคนๆ นี้แล้วไม่เคยชอบผู้ชายคนอื่นอีก
แต่ไม่ปฏิเสธว่ามันไม่ปกติ
ผมคุยกับเค้า ไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่ช่วงหนึ่ง และเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แต่ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่นะครับ (ไม่ได้มีเรื่องที่ไม่ดีให้คิด)
จนวันนึงมีเหตุให้ผมและเค้าต้องจากกัน ต้นเหตุคือผมเอง มาจากความที่ไม่กล้ายอมรับครับ ตั้งแต่นั้นมาผมก็มีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด
มีรักๆ เลิกๆ ไปตามประสาวัยรุ่น แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในใจผมคือเค้าคนนั้นครับ ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาผมยังคงคิดถึงเค้าเสมอ
แต่ผมไม่กล้าบอกใครว่าผมยังรักเค้าอยู่ ผมส่งข้อความไปหาเค้าบ้างตามโอกาส ปีละสองสามครั้ง เพราะผมไม่อยากหายไปจากเค้า
ผมคอยติดตามชีวิตของเค้าเสมอว่าเค้าคบกับใคร เป็นอย่างไรบ้าง
ปัจจุบันผมมีแฟน(ผู้หญิง)ที่คบกันมาหลายปีแล้วครับ เค้าดีกับผมมากและผมก็ดีกับเค้า แต่เค้านิสัยเป็นผู้ใหญ่มากครับ ไม่ค่อยมาหนุงหนิง
กุ๊กกิ๊กกับผมเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ผมเคยถามเค้าว่าทำไม เค้าก็บอกว่าเค้าเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน เค้าว่ามันเป็นนิสัยเด็กๆ ไร้สาระและทำให้
ไม่ยั่งยืน เค้าอยากให้เราคบกันแบบผู้ใหญ่ เข้าใจและดูแลกันและกัน ทำให้ความรักครั้งนี้ไม่หวือหวา หรือตื่นเต้น ออกแนวนิ่งๆ ไม่ทุกข์ไม่สุขจนเกินไป
หลายครั้งผมพยายามทำเซอร์ไพรส์เธอ หรือสร้างบรรยากาศใหม่ๆ แต่มันก็ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรพิเศษสำหรับเธอ
เธอบอกเธอเคยเจ็บมามาก ไม่อยากรักใครมากจนเกินไป เธอกลัวที่จะเจ็บ เธอบอกว่าทุกวันนี้เธอก็มีความสุขดีแล้ว
แต่เมื่อไม่นานมานี้ คนๆ นั้น เค้าเพิ่งเลิกจากแฟนเค้า(แฟนเค้าเป็นผู้ชายนะครับ) ที่คบกันมานานแล้ว ด้วยความที่ผมคอยติดตามเค้าอยู่ตลอด
ผมก็ส่งข้อความให้กำลังใจเค้าไป แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิด เมื่อเค้าโทรมาหาผม เราคุยกันอยู่นาน จนเค้าถามผมว่าผมคิดยังไงกับเค้า
ผมพยายามบ่ายเบี่ยงเพราะรู้สึกผิดต่อแฟน แต่เค้าก็คะยั้นคะยอถามจนผมต้องยอมบอก เค้าเลยบอกว่าเค้าเองก็รู้สึกแบบผมเหมือนกัน
คือไม่ได้ตลอด แต่มีบ้างที่คิดถึง (เค้าว่ามางี๊) ผมเลยบอกเค้าไปว่า " มันเป็นไปไม่ได้ " ทั้งที่ผมรักเค้าสุดหัวใจ เค้าได้แต่บอกว่าเค้าเข้าใจ
เค้าก็ชื่นชมที่ผมกับแฟนรักกันและคบกันมานาน
แต่หลังจากวันนั้นเค้าเป็นฝ่ายส่งข้อความมาให้ผม ข้อความก็ไม่มีไรมาก ทั่วๆไป บอกผมไม่ต้องคิดมากเรื่องเค้า มีมาเป็นเพลงบ้าง
บอกตรงๆ ผมหวั่นไหว จากที่เคยเป็นมาตลอด ตอนนี้มันมากขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้ตอบกลับนะครับ เพราะผมรู้สึกผิดต่อแฟนเอามากๆ
แม้ว่าหลายครั้งผมอยากคุยกับเค้า อยากไปหาเค้า นั่งรอข้อความเค้า แต่ผมก็พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้เลยเถิดไปกว่านี้
ตอนนี้ไม่รู้ควรทำอย่างไรต่อไป ผมอยากมีครอบครัว มีลูก มีหลานให้พ่อให้แม่ แต่หลายครั้งผมไม่แน่ใจกับปัจจุบัน
เพราะผมเองรู้สึกดีเวลาอยู่กับแฟนแต่กลับไม่ได้รู้สึกรักเค้ามากๆ เหมือนที่รักคนๆ นั้น หรือเพราะมันนานจนน่าเบื่อไปแล้วผมก็ไม่รู้
หรือผมควรจะเลิกกับแฟน? บอกไว้ก่อนนะครับต่อให้เลิกกับแฟนผมก็ไม่กลับไปคบคนนั้นแน่นอน เพราะอย่างที่บอก มันเป็นไปไม่ได้
ผมพยายามจะตัดใจมาเป็นสิบปีก็ยังทำไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องทำผิดต่อแฟนผม (ที่ผมรักคนอื่นอยู่)
แต่ผมก็ยังอยากคบกับเค้า เพราะเค้าก็ดีกับผม ผมมีความสุขเวลาอยู่กับเค้า ถึงมันจะนิ่งไปบ้าง แต่เราก็รักกันดี
ผมไม่กล้าปรึกษาใครครับ สิบกว่าปีแล้วที่ผมต้องทนเก็บเรื่องนี้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไงดี
รักครั้งแรก(กับผู้ชาย)ที่เป็นไปไม่ได้ กับรักครั้งใหม่(กับหญิงสาว)ที่ไม่แน่นอน ควรทำยังไงดีครับ?
จนแทบทนไม่ไหว ไม่รู้จะปรึกษาใคร หรือทำยังไงดี มันอึดอัดมากจึงขอพื้นที่ในพันทิปนี้เพื่อขอคำปรึกษาครับ
สิบกว่าปีที่แล้ว สมัยที่ผมยังเรียนอยู่ผมได้ตกหลุมรักคนๆ นึงครับ และคนๆ นี้เป็นรักแรกของผม แต่เป็นรักแรกที่ไม่เชิงสมหวังครับ
เพราะเค้าไม่ใช่ผู้หญิง ...... แค่พิมพ์ผมยังอายเลยครับ ผมอายสังคม อายคนรอบข้าง ไม่อยากให้ครอบครัวผิดหวัง ถึงแม้ว่าเราจะ
" รักกัน " แต่ผมเลือกที่จะไม่คบกับเค้าครับ ผมออกตัวเลยนะครับว่าปกติผมไม่ได้ชอบผู้ชาย นอกจากคนๆ นี้แล้วไม่เคยชอบผู้ชายคนอื่นอีก
แต่ไม่ปฏิเสธว่ามันไม่ปกติ
ผมคุยกับเค้า ไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่ช่วงหนึ่ง และเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก แต่ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่นะครับ (ไม่ได้มีเรื่องที่ไม่ดีให้คิด)
จนวันนึงมีเหตุให้ผมและเค้าต้องจากกัน ต้นเหตุคือผมเอง มาจากความที่ไม่กล้ายอมรับครับ ตั้งแต่นั้นมาผมก็มีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด
มีรักๆ เลิกๆ ไปตามประสาวัยรุ่น แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในใจผมคือเค้าคนนั้นครับ ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาผมยังคงคิดถึงเค้าเสมอ
แต่ผมไม่กล้าบอกใครว่าผมยังรักเค้าอยู่ ผมส่งข้อความไปหาเค้าบ้างตามโอกาส ปีละสองสามครั้ง เพราะผมไม่อยากหายไปจากเค้า
ผมคอยติดตามชีวิตของเค้าเสมอว่าเค้าคบกับใคร เป็นอย่างไรบ้าง
ปัจจุบันผมมีแฟน(ผู้หญิง)ที่คบกันมาหลายปีแล้วครับ เค้าดีกับผมมากและผมก็ดีกับเค้า แต่เค้านิสัยเป็นผู้ใหญ่มากครับ ไม่ค่อยมาหนุงหนิง
กุ๊กกิ๊กกับผมเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ผมเคยถามเค้าว่าทำไม เค้าก็บอกว่าเค้าเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน เค้าว่ามันเป็นนิสัยเด็กๆ ไร้สาระและทำให้
ไม่ยั่งยืน เค้าอยากให้เราคบกันแบบผู้ใหญ่ เข้าใจและดูแลกันและกัน ทำให้ความรักครั้งนี้ไม่หวือหวา หรือตื่นเต้น ออกแนวนิ่งๆ ไม่ทุกข์ไม่สุขจนเกินไป
หลายครั้งผมพยายามทำเซอร์ไพรส์เธอ หรือสร้างบรรยากาศใหม่ๆ แต่มันก็ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรพิเศษสำหรับเธอ
เธอบอกเธอเคยเจ็บมามาก ไม่อยากรักใครมากจนเกินไป เธอกลัวที่จะเจ็บ เธอบอกว่าทุกวันนี้เธอก็มีความสุขดีแล้ว
แต่เมื่อไม่นานมานี้ คนๆ นั้น เค้าเพิ่งเลิกจากแฟนเค้า(แฟนเค้าเป็นผู้ชายนะครับ) ที่คบกันมานานแล้ว ด้วยความที่ผมคอยติดตามเค้าอยู่ตลอด
ผมก็ส่งข้อความให้กำลังใจเค้าไป แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิด เมื่อเค้าโทรมาหาผม เราคุยกันอยู่นาน จนเค้าถามผมว่าผมคิดยังไงกับเค้า
ผมพยายามบ่ายเบี่ยงเพราะรู้สึกผิดต่อแฟน แต่เค้าก็คะยั้นคะยอถามจนผมต้องยอมบอก เค้าเลยบอกว่าเค้าเองก็รู้สึกแบบผมเหมือนกัน
คือไม่ได้ตลอด แต่มีบ้างที่คิดถึง (เค้าว่ามางี๊) ผมเลยบอกเค้าไปว่า " มันเป็นไปไม่ได้ " ทั้งที่ผมรักเค้าสุดหัวใจ เค้าได้แต่บอกว่าเค้าเข้าใจ
เค้าก็ชื่นชมที่ผมกับแฟนรักกันและคบกันมานาน
แต่หลังจากวันนั้นเค้าเป็นฝ่ายส่งข้อความมาให้ผม ข้อความก็ไม่มีไรมาก ทั่วๆไป บอกผมไม่ต้องคิดมากเรื่องเค้า มีมาเป็นเพลงบ้าง
บอกตรงๆ ผมหวั่นไหว จากที่เคยเป็นมาตลอด ตอนนี้มันมากขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ได้ตอบกลับนะครับ เพราะผมรู้สึกผิดต่อแฟนเอามากๆ
แม้ว่าหลายครั้งผมอยากคุยกับเค้า อยากไปหาเค้า นั่งรอข้อความเค้า แต่ผมก็พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้เลยเถิดไปกว่านี้
ตอนนี้ไม่รู้ควรทำอย่างไรต่อไป ผมอยากมีครอบครัว มีลูก มีหลานให้พ่อให้แม่ แต่หลายครั้งผมไม่แน่ใจกับปัจจุบัน
เพราะผมเองรู้สึกดีเวลาอยู่กับแฟนแต่กลับไม่ได้รู้สึกรักเค้ามากๆ เหมือนที่รักคนๆ นั้น หรือเพราะมันนานจนน่าเบื่อไปแล้วผมก็ไม่รู้
หรือผมควรจะเลิกกับแฟน? บอกไว้ก่อนนะครับต่อให้เลิกกับแฟนผมก็ไม่กลับไปคบคนนั้นแน่นอน เพราะอย่างที่บอก มันเป็นไปไม่ได้
ผมพยายามจะตัดใจมาเป็นสิบปีก็ยังทำไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องทำผิดต่อแฟนผม (ที่ผมรักคนอื่นอยู่)
แต่ผมก็ยังอยากคบกับเค้า เพราะเค้าก็ดีกับผม ผมมีความสุขเวลาอยู่กับเค้า ถึงมันจะนิ่งไปบ้าง แต่เราก็รักกันดี
ผมไม่กล้าปรึกษาใครครับ สิบกว่าปีแล้วที่ผมต้องทนเก็บเรื่องนี้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไงดี