ตอนที่ 1 ทำธุรกิจควบงานประจำ
อันยา วิศวกรสาววัยยี่สิบหยกๆ เงินเดือนนางถือว่าใช้ได้น้า..ไม่น่าเกลียด แต่นางก็ฝันใฝ่ที่จะมีธุรกิจส่วนตัวมาโดยตลอด นางก็เหมือนคนทั่วไป คือ ชอบเพ้อว่า...เอาอะไรมาขายดี???
และแล้วก็เหมือนสวรรค์สร้างหรือสวรรค์แกล้งไม่รู้ แม่และน้องสาวของอันยาเสนอว่า มาขายกระเป๋ากันเถอะๆๆๆๆ
ด้วยความที่อันยาเป็นคนสปอยคนในครอบครัวมาก เลยตัดสินใจเอาเงินเดือนตัวเองที่เก็บมาไปเช่าพื้นที่ห้างซึ่งเล็กอย่างกะรูหนู ค่าเช่า 25,000 บาท จ่ายล่วงหน้าไปแล้ว 50,000 บาท ไปหากระป๋าผ้ามาขาย ซึ่งนางก็ได้ไปพบกับผู้ก่อตั้งกระเป๋าผ้าแบรนด์นี้ ชื่อพี่นิตยา
พี่นิตยาเล่าให้ฟังว่า พี่นิตยาเป็นคนคัดสรรวัสดุ เลือกลายผ้า จ้างกลุ่มแม่บ้านทำ และติดโลโก้เข้าไปขายในห้าง วันหนึ่งชาวไต้หวันเดินมาขอซื้อสิทธิในการนำไปขายที่ประเทศไต้หวัน ค่าสิทธิ 1 ล้านบาท หา........!!!! นี่มันง่ายๆเลยนี่หว่า ดวงตาของอันยาเริ่มมีประกายวาบๆ นางกำมือขึ้น แล้วกล่าวว่า สักวันหนูจะทำได้เหมือนพี่นิตยา
ด้วยความเลื่อมใสในตัวเจ้าของ นางจึงซื้อกระเป๋ามาทั้งหมดอีก 50,000 บาท จ้างเด็กมาขายของที่ร้าน ของขายได้ทุกวันเลย แต่จะได้ค่าเช่า+เงินเดือนเด็ก เมื่อสิ้นสัปดาห์ที่ 3 ของเดือนเท่านั้น
แปลว่าอะไร??? อันยามีเวลาแค่เพียงสัปดาห์เดียวในการหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง แถมตอนนี้ แม่และน้องผู้ริเริ่มความคิดก็ไม่เอาด้วยละ ...ขายของถูก เช่าที่แพง เราไม่ได้เป็นเจ้าของธุรกิจส่วนตัวหรอก เราแค่เป็น 1 ในพนักงานห้าง ช่วยห้างหาเงินเท่านั้น อันยาใช้ความคิดแบบเครียดๆอยู่ 2-3 เดือน จึงตัดสินใจ จ้างคนไปยกของหนีออกจากห้างตอนกลางคืน เพราะถ้าทำเรื่องออกก่อนสัญญาต้องเสียค่าปรับอีก
ความรู้สึกถึงการเป็นกองโจรตอนกลางคืนนั้นมันไม่ง่าย ทำงานประจำอยู่ดีดีก็แส่หาเรื่องลำบากซะงั้น...อันยาได้เรียนรู้แล้วว่า...ที่เค้าทำธุรกิจกันดูง่ายๆ ที่จริงมันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย แต่เรื่องแค่นี้ ไม่อาจทำให้คนอย่างนางหวั่นไหวได้ ติดตามปฏิบัติการแสบของนางต่อไป สัปดาห์หน้าค่ะ #solopreneurtheseries
ติดตามเพจ
https://www.facebook.com/1solopreneur
https://www.facebook.com/1solopreneur 
Solopreneur The Series ตอนที่ 1 ทำธุรกิจควบงานประจำ
อันยา วิศวกรสาววัยยี่สิบหยกๆ เงินเดือนนางถือว่าใช้ได้น้า..ไม่น่าเกลียด แต่นางก็ฝันใฝ่ที่จะมีธุรกิจส่วนตัวมาโดยตลอด นางก็เหมือนคนทั่วไป คือ ชอบเพ้อว่า...เอาอะไรมาขายดี???
และแล้วก็เหมือนสวรรค์สร้างหรือสวรรค์แกล้งไม่รู้ แม่และน้องสาวของอันยาเสนอว่า มาขายกระเป๋ากันเถอะๆๆๆๆ
ด้วยความที่อันยาเป็นคนสปอยคนในครอบครัวมาก เลยตัดสินใจเอาเงินเดือนตัวเองที่เก็บมาไปเช่าพื้นที่ห้างซึ่งเล็กอย่างกะรูหนู ค่าเช่า 25,000 บาท จ่ายล่วงหน้าไปแล้ว 50,000 บาท ไปหากระป๋าผ้ามาขาย ซึ่งนางก็ได้ไปพบกับผู้ก่อตั้งกระเป๋าผ้าแบรนด์นี้ ชื่อพี่นิตยา
พี่นิตยาเล่าให้ฟังว่า พี่นิตยาเป็นคนคัดสรรวัสดุ เลือกลายผ้า จ้างกลุ่มแม่บ้านทำ และติดโลโก้เข้าไปขายในห้าง วันหนึ่งชาวไต้หวันเดินมาขอซื้อสิทธิในการนำไปขายที่ประเทศไต้หวัน ค่าสิทธิ 1 ล้านบาท หา........!!!! นี่มันง่ายๆเลยนี่หว่า ดวงตาของอันยาเริ่มมีประกายวาบๆ นางกำมือขึ้น แล้วกล่าวว่า สักวันหนูจะทำได้เหมือนพี่นิตยา
ด้วยความเลื่อมใสในตัวเจ้าของ นางจึงซื้อกระเป๋ามาทั้งหมดอีก 50,000 บาท จ้างเด็กมาขายของที่ร้าน ของขายได้ทุกวันเลย แต่จะได้ค่าเช่า+เงินเดือนเด็ก เมื่อสิ้นสัปดาห์ที่ 3 ของเดือนเท่านั้น
แปลว่าอะไร??? อันยามีเวลาแค่เพียงสัปดาห์เดียวในการหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง แถมตอนนี้ แม่และน้องผู้ริเริ่มความคิดก็ไม่เอาด้วยละ ...ขายของถูก เช่าที่แพง เราไม่ได้เป็นเจ้าของธุรกิจส่วนตัวหรอก เราแค่เป็น 1 ในพนักงานห้าง ช่วยห้างหาเงินเท่านั้น อันยาใช้ความคิดแบบเครียดๆอยู่ 2-3 เดือน จึงตัดสินใจ จ้างคนไปยกของหนีออกจากห้างตอนกลางคืน เพราะถ้าทำเรื่องออกก่อนสัญญาต้องเสียค่าปรับอีก
ความรู้สึกถึงการเป็นกองโจรตอนกลางคืนนั้นมันไม่ง่าย ทำงานประจำอยู่ดีดีก็แส่หาเรื่องลำบากซะงั้น...อันยาได้เรียนรู้แล้วว่า...ที่เค้าทำธุรกิจกันดูง่ายๆ ที่จริงมันไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย แต่เรื่องแค่นี้ ไม่อาจทำให้คนอย่างนางหวั่นไหวได้ ติดตามปฏิบัติการแสบของนางต่อไป สัปดาห์หน้าค่ะ #solopreneurtheseries
ติดตามเพจ https://www.facebook.com/1solopreneur
https://www.facebook.com/1solopreneur