เราเข้าใจในความรักความห่วงใยที่พ่อแม่มีให้นะ
แต่มันอึดอัด เหมือนพ่อแม่มองว่าเราไม่เคยโต เป็นเด็กตลอดเวลา คือพ่อแม่ทำเหมือนไม่เคยมีชีวิตวัยรุ่นกันมาก่อน แบบ เคยแค่ผ่านชีวิตแบบเป็นเด็กแล้วก็เป็นผู้ใหญ่เลย
เรื่องชีวิตทำให้เราปรึกษาอะไรไม่ได้ เพราะ ก็พอรู้ว่าคำตอบจะบอกมาว่ายังไง
เราเรียนจะจบมหาลัยอยู่แล้ว แต่พ่อแม่ยังคิดว่าเราอยู่ประถม
แบบ นึกออกป่ะ เราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน ทะเล4-5คน แต่รู้แน่ๆพ่อแม่ไม่ให้ ชอบบอกว่าไว้เรียนจบก่อน แต่เราก็รู้ว่าต่อให้เรียนจบก็ยังจะเป็นอย่างนี้ พ่อแม่ก็จะหาเหตผลร้อยแปดมาพูดอยู่ดี
แค่เราไปเดินห้างคนเดียว แบบใกล้ๆ ถ้าเราบอกนะ เดี๋ยวก็โทรถามตลอดว่า ให้รีบกลับนะ ถ้าสักแบบ6โมงเย็นเรายังไม่ถึงหอพักนี่แบบจะโทรจะถาม จะกังวลหนักๆๆๆๆๆมาก
เราออกไปกินข้าวเย็นกะเพื่อน แค่ใต้หอตอนสัก2ทุ่มก็จะกังวล
เราไปติวหนังสือดึกๆนั่งแมกกะเพื่อนก็กังวล
เรา เค้าส่งไลน์มาไลน์ไม่ได้อ่านแค่5นาทีจะโทรหาเลย แล้วถ้าเราไม่ได้รับโทรศัพท์จะกังวลหนักมากก คิอเอาเป็นว่าถ้าโทรหาเราแล้วภายในครึ่งชั่วโมงนะจะกังวลหนักอลังการเลย ถึงขั้นเตรียมแจ้งตำรวจอ่ะ พ่อยังดีหน่อย แต่แม่นี่อาการหนักมาก
คือจะทำยังไงให้แม่รู้ซะทีว่าเราโตแล้วนะ เรากำลังจะจบมหาลัยแล้วนะ เราดูแลตัวเองได้นะ ที่ผ่านมาในหลายๆอย่าง เราแสดงให้เห็นว่าเออ เราคิดเองเป็นแล้ว เราเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ แต่เท่าที่เราดู ต่อให้เรา30 แม่ก็ยังจะกังวลงี้ไปตลอดชีวิตว่าเราเป็นเด็กประถม จะทำยังไงให้แม่ปล่อยวางว่า ลูกโตแล้วซะที
ถ้าพูดเกี่ยวกับว่าโตขึ้นจะไปเรียนต่อต่างประเทศ พ่อแม่จะดีใจนะ แต่พอถึงเวลาจริงๆก็จะเงียบกันแล้วบอกรอโตก่อน(เดี๋ยวนะ ได้ข่าวว่าตอนนี้เราก็โตแล้ว นี่จะเรียนจบมหาลัยแล้ว TT)
เราโคดแปลกใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ไม่เข้าใจ
คือเราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน แบบทะเล4-5คน ถ้าไม่ไปเที่ยวตอนมหาลัย จะไปตอนไหน? เรียนจบแล้วอย่าหวังเลย แค่จะนัดเพื่อนให้เจอกันยังยากเลย
เราไม่เข้าใจเวลาพ่อแม่เล่าเรื่องเก่า แบบ สมัยนู้นพ่อแม่ไปโน่นนี่นั่นมา ตรงนี้เคยมากับเพื่อน โน่นน่นั่น ในสมัยหนุ่มๆสาวๆ บลาๆ สมัยอายุ20
คือเราสงสัยว่าสมัยหนุ่มสาวของพ่อแม่นี่มันเท่าไหร่ นี่เราจะจบมหาลัยแล้วยังไม่มีโมเมันนี้เลย เราจะ22แล้วนะ โดยเฉพาะแม่นี่แบบเมื่อไหร่จะปล่อย พ่อกับแม่ทำเหมือนเรายังไม่โต ดูแลตัวเองไม่ได้ เหมือนจะให้เราเป็นเด็กแล้วผ่านชีวิตไปเป็นผู้ใหญ่เลย ทั้งๆที่ตัวเองก็เคยผ่านวัยรุ่นมาก่อนแท้ๆ
ขอถามสาวๆที่มาจากครอบครัวแบบเรา ถามว่าพ่อแม่ปล่อยเมื่อไหร่คะ
แต่มันอึดอัด เหมือนพ่อแม่มองว่าเราไม่เคยโต เป็นเด็กตลอดเวลา คือพ่อแม่ทำเหมือนไม่เคยมีชีวิตวัยรุ่นกันมาก่อน แบบ เคยแค่ผ่านชีวิตแบบเป็นเด็กแล้วก็เป็นผู้ใหญ่เลย
เรื่องชีวิตทำให้เราปรึกษาอะไรไม่ได้ เพราะ ก็พอรู้ว่าคำตอบจะบอกมาว่ายังไง
เราเรียนจะจบมหาลัยอยู่แล้ว แต่พ่อแม่ยังคิดว่าเราอยู่ประถม
แบบ นึกออกป่ะ เราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน ทะเล4-5คน แต่รู้แน่ๆพ่อแม่ไม่ให้ ชอบบอกว่าไว้เรียนจบก่อน แต่เราก็รู้ว่าต่อให้เรียนจบก็ยังจะเป็นอย่างนี้ พ่อแม่ก็จะหาเหตผลร้อยแปดมาพูดอยู่ดี
แค่เราไปเดินห้างคนเดียว แบบใกล้ๆ ถ้าเราบอกนะ เดี๋ยวก็โทรถามตลอดว่า ให้รีบกลับนะ ถ้าสักแบบ6โมงเย็นเรายังไม่ถึงหอพักนี่แบบจะโทรจะถาม จะกังวลหนักๆๆๆๆๆมาก
เราออกไปกินข้าวเย็นกะเพื่อน แค่ใต้หอตอนสัก2ทุ่มก็จะกังวล
เราไปติวหนังสือดึกๆนั่งแมกกะเพื่อนก็กังวล
เรา เค้าส่งไลน์มาไลน์ไม่ได้อ่านแค่5นาทีจะโทรหาเลย แล้วถ้าเราไม่ได้รับโทรศัพท์จะกังวลหนักมากก คิอเอาเป็นว่าถ้าโทรหาเราแล้วภายในครึ่งชั่วโมงนะจะกังวลหนักอลังการเลย ถึงขั้นเตรียมแจ้งตำรวจอ่ะ พ่อยังดีหน่อย แต่แม่นี่อาการหนักมาก
คือจะทำยังไงให้แม่รู้ซะทีว่าเราโตแล้วนะ เรากำลังจะจบมหาลัยแล้วนะ เราดูแลตัวเองได้นะ ที่ผ่านมาในหลายๆอย่าง เราแสดงให้เห็นว่าเออ เราคิดเองเป็นแล้ว เราเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ แต่เท่าที่เราดู ต่อให้เรา30 แม่ก็ยังจะกังวลงี้ไปตลอดชีวิตว่าเราเป็นเด็กประถม จะทำยังไงให้แม่ปล่อยวางว่า ลูกโตแล้วซะที
ถ้าพูดเกี่ยวกับว่าโตขึ้นจะไปเรียนต่อต่างประเทศ พ่อแม่จะดีใจนะ แต่พอถึงเวลาจริงๆก็จะเงียบกันแล้วบอกรอโตก่อน(เดี๋ยวนะ ได้ข่าวว่าตอนนี้เราก็โตแล้ว นี่จะเรียนจบมหาลัยแล้ว TT)
เราโคดแปลกใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ไม่เข้าใจ
คือเราอยากไปเที่ยวกับเพื่อน แบบทะเล4-5คน ถ้าไม่ไปเที่ยวตอนมหาลัย จะไปตอนไหน? เรียนจบแล้วอย่าหวังเลย แค่จะนัดเพื่อนให้เจอกันยังยากเลย
เราไม่เข้าใจเวลาพ่อแม่เล่าเรื่องเก่า แบบ สมัยนู้นพ่อแม่ไปโน่นนี่นั่นมา ตรงนี้เคยมากับเพื่อน โน่นน่นั่น ในสมัยหนุ่มๆสาวๆ บลาๆ สมัยอายุ20
คือเราสงสัยว่าสมัยหนุ่มสาวของพ่อแม่นี่มันเท่าไหร่ นี่เราจะจบมหาลัยแล้วยังไม่มีโมเมันนี้เลย เราจะ22แล้วนะ โดยเฉพาะแม่นี่แบบเมื่อไหร่จะปล่อย พ่อกับแม่ทำเหมือนเรายังไม่โต ดูแลตัวเองไม่ได้ เหมือนจะให้เราเป็นเด็กแล้วผ่านชีวิตไปเป็นผู้ใหญ่เลย ทั้งๆที่ตัวเองก็เคยผ่านวัยรุ่นมาก่อนแท้ๆ