ตัวไม่พิการ..แต่ใจเธอยิ่งกว่าพิการ

เช้านี้ที่ห้าง c ใหญ่ราชดำริ ก็ได้พาลพบสุภาพสตรีนางหนึ่ง กะลังถอยรถยึกๆยักๆเข้าช่องจอด เธอคงคิดว่านี่แหละเหมาะกะเธอที่สุด เพราะมันใกล้ทางเข้า เธอจอดเสร็จก็ล็อคพร้อมชำเลืองดูป้ายบอก ..ที่จอดรถสำหรับ
ผู้พิการ..แต่ที่ทำผมตกใจคือ สายตาเธอไม่แยแสกับ
ป้ายนี้เลย พร้อมกับไม่แคร์กับสายตาของผมที่ยืนมองเธออยู่ ผมจะบอกเธอก็ช่างกระไร เพราะเธอก็เห็นป้าย
นั้นอยู่ แล้วถ้าบอกเธอ แล้วเธอกลับว่า..เรื่องของตรู..
แล้วหน้าผมจะแหกตั้งแต่เช้า. ผมก็เลยเฉยเสีย  ถ้ามัน
ฉุกเฉิน เช่นจะยกของขึ้นชั่วขณะ ปวดขรี้ จะไม่ว่าเลย
อีกอย่างที่จอดรถว่างอีกเยอะแยะ.  แต่นี่ ผมก็ได้แต่
อนาถใจ