เป็นคนอย่างนี้ผิดไหม?

เราเป็นคนรู้สึกดีเวลาได้เป็นที่ปรึกษาของใครสักคน รู้สึกดีที่เขาไว้ใจเรา เล่าให้เราฟัง เราเป็นที่พึ่งให้เขาได้ แต่คือเราไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา ไม่ต้องการจะได้ใจ เราไม่อยากให้ใครมาคาดหวังอะไรจากเรา เราไม่ชอบมันอึดอัด เราเป็นคนที่ชอบความสัมพันธ์แบบเพื่อน ไม่อยากทะเลาะหรือผิดใจกับใคร ไม่ชอบที่อยู่ดีดีต้องมาไม่คุยกัน มองหน้ากันไม่ติดเพราะอะไรก็ตาม(ที่ไม่ใช่การเกลียดขี้หน้ากันไปแล้ว)

แล้วถ้าเกิดว่ามีคนเข้ามาคุยกับเรา มาปรึกษา แล้วเขาก็มารู้สึกดีกับเรา เรารู้ว่าไม่ได้ชอบเขา ให้ในสิ่งที่เขาอยากได้ไม่ได้ เราก็บอกเขาแล้วว่าเราให้ไม่ได้ เขาก็ยังยืนยันที่จะคุยกับเราเหมือนเดิม ด้วยจุดประสงค์เดิมและจะรอต่อไป แล้วยังงี้ผิดไหมถ้าเราจะคุยกับเขาต่อไป??

ชอบเป็นแค่ที่พักเหนื่อยแต่ไม่ชอบเป็นเป้าหมายของใคร เราเป็นคนอย่างนี้ผิดไหม??