ผมไม่แน่ใจมันคือความรักหรือเปล่า

เมื่อกรกฎาคมปีที่แล้ว ช่วงนั้นผมมีสิวขึ้นเยอะจนต้องตัดสินใจไปรักษาสิวที่คลีนิคแห่งหนึ่ง ผมก็ได้ซื้อคอสรักษาสิว 10 ครั้ง วันนั้นก็เริ่มรักษาสิวโดยต้องพบแพทย์เพื่อให้ดูผิวหน้าที่เป็นสิวก่อน ผมก็ได้เจอกับหมอผู้หญิงเป็นครั้งแรก เธอดูสวย น่ารัก แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร แค่เล่าว่า "ผมเป็นเบาหวานชนิดที่ 1 มันมีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้สิวขึ้นหรือเปล่า เพราผมควบคุมน้ำตาลไม่ค่อยดี" เธอก็ตอบผมว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง เธอถามผมว่า "อาจารย์หมอคนไหนเป็นหมอที่ดูแล" ผมก็บอก อาจารย์หมอ ..... แล้วเธอยิ้มและพูดว่า "เป็นอาจารย์หมอที่สอนหมอเอง" หลังจากนั้นผมก็พูดกับเธอเรื่องเบาหวานของผมตลอด เพราะผมอยากปรึกษาเธอ หลังจากวันนั้นผมก็ไปรักษาสิวสัปดาห์ล่ะ 1 ครั้งทุกครั้งจะต้องเป็นวันที่เธออยู่ประจำคลีนิค ทุกครั้งที่คุยกันผมไม่เคยรู้สึกเขิลอายที่เธอทั้ง สวย และ น่ารัก นานวันเธอเริ่มไม่ใส่ถุงมือยางเวลาที่ฉีดสิวผม เริ่มไม่ใส่หน้ากากอนามัย เริ่มมองหน้าใกล้ๆ เริ่มคุยกันนานขึ้น และเริ่มคุยเรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น พอใกล้จะหมด 10 คอสเธอเริ่มบอกผมว่า "มาหาหมอนะ ไม่ต้องซื้อคอสต่อก็ได้ มาให้หมอดูสิวเฉยๆก็ได้" ผมก็แซว "มาเที่ยวหาหมอใช่ป่ะ" เธอก็ยิ้ม หลังจากนั้น ผมก็ไม่ไปหาเธออีก เพราะเชื่อว่าจะขายคอสรักษาสิวต่ออีกแน่นอน บวกกับช่วงนั้นควบคุมเบาหวานไม่ดีเอามากก็เลยตั้งหน้าตั้งตาอยู่กับการออกกำลังกายเพื่อลดน้ำตาลในเลือดให้ได้ ผ่านไป 2 เดือดผมก็นัดเจอเพื่อนที่ไม่เจอกันนานไปเดินเที่ยวที่ มาลินพลาซ่า (ขอเอ่ยชื่อสถานที่คับ ><) พอเดินผ่านร้านหมอดู เพื่อนมันก็ชวนไปดูหมอดู ไอ้เราก็ไม่อยากจะดูเท่าไหร่ หมอดูแกก็ทำนายไว้ว่า "ผมเนี่ยจะต้องทำงานบ้าน ส่วนแฟนของผมเนี่ยจะต้องเป็นคนทำงานหาเลี้ยงครอบครัว สลับกัน" ผมถึงกับ อึ้ง เลยแอบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พอดูเสร็จ กำลังเดินกลับ จังหวะนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งตัวเล็ก ขาว ใส่ชุดเดรสสีดำกระโปงสั้นเซ็กซี่ กำลังเดินผ่านมาพอดี เธอและผมก็ชี้นิ้วไปหากันพร้อมกับคำว่า "เฮีย" นั้นหมอนี่ ผมก็ตรงเข้าไปทักทายเธอมีเพื่อนอยู่ด้วย เธอก็ถามว่า "ทำไมไม่มาหาหมอเลย" เธอทำหน้าหงุดหงิด ผมก็พูดว่า "ช่วงนี้กำลังหมกหมุนออกกำลังกายฟิตร่างกาย" เธอก็ชวนให้มาที่คลีนิคอีกสาขา พร้อมกับคำว่า "มาหาหมอนะ" แล้วก็เดินผ่าน เพื่อนมันถามนั้นรุ่นพี่เหรอ ก็บอกไปว่า "หมอที่รักษาสิว" เพื่อนมันบอก "ทำไมไม่ขอเบอร์เขา จีบเลยเฮีย" มันก็บ้าพาเดินย้อนกลับมาหาหมอ พอดีแกอยู่ตรงราวขายเสื้อผ้า ผมก็เดินตรงไป ถามหมอ "หมอๆย้ายไปคลีนิคสาขาไหนบ้าง" เธอก็ยื่นหน้ามาหาผม "ย้ายไปที่เดียว" แล้วก็จ้องตากันจนผมรู้สึกว่า ตาเธอหวานเยิ้มสุดๆ จู้ๆเธอก็พูดขึ้นว่า "ผมดูหล่อขึ้นนะ" ผมก็แหนะ อำแน่ๆ เธอพูดย้ำอีกว่า ดูหล่อขึ้นจริงๆ ผมเลยเขิลหน้าแดงหูแดงหมด แล้วเธอก็โบกมือบ๊ายบายกับรอยยิ้มบวกตาหวานเยิ้มๆ ผมก็ยกมือไหว้เธอแล้วก็เดินออกมา เพื่อนมันบอก "กูฟินจนจุกเลย สาส" แล้วมันก็บอกยกมือไหว้เขาทำไม ไม่ต้องยกมือไหว้แล้ว ผมก็เอ๋อๆไป จนลืมขอเบอร์สะงั้น หลังจากวัยนั้น ผมก็ไปหาเธอที่คลีนิคสาขาใหม่ ความรู้สึกของผมตอนนั้น สิว เป็นสื่อที่ทำให้ได้พบกัน หลังจากนั้นผมก็ไปหาเธอตลอด คุยกันทุกเรื่อง คุยกันนานจนพนักงานมาแอบดู ส่วนมากเธอจะเป็นคนชวนคุย จนขอเบอร์ ขอไลน์ แต่ก็ไม่เคยรับสาย เคยรับอยู่หน แต่ก็คุยกันได้แปปเดียว เธอก็ต้องวางเพื่อรีบไปทำงาน ส่วนไลน์เธอไม่ทักผมเลยผมต้องทักเธอไปตลอดแถมตอบมาช้าไม่พอเป็นภาษาคาราโอเกะอีก เท่าที่ผมฟังจากเธอมา เธอจะมีเพื่อนเยอะชอบสรรค์สรร ชอบเที่ยวต่างจังหวัดทุกครั้งที่มีวันหยุด ความสมพันธ์ของผมกับหมอจนถึงวันนี้ ก็ยังไม่มีอะไรพัฒนา ชวนเธอไปเที่ยวเธแก็บอกอย่าชวนเลยเพื่อนชวนเยอะแล้ว เวลาคุยเรื่องของกินเธอได้แค่แนะนำร้านโน้นอร่อยร้านนี้อร่อยแล้วก็ไม่เอ่ยปากชวนผมเลย ผมชวนเธอก็ไม่ตอบ เป็นแบบนี้มาตลอด ผมรู้สึกว่าเธอคงต้องมีแฟนแล้วหรือไม่ก็กลัวที่จะต้องมาเลี้ยงผม คงเป็นเพราะอายุที่ห่างกัน ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วแหละ ความรู้สึกไม่ชัดเจน