คือ เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนคบกับแฟนเราแรกๆ เราทำผิดกับเขา ซึ่งเป็นเรื่องร้ายแรงมาก

มันผิดที่ความสงสารของเราเองค่ะ แฟนเก่าของเรา เขาเข้ามาคุยกับเรา โดยให้เหตุผลว่า คุยกันแบบเพื่อน
แล้วเขาก็โทรมาร้องไห้ทุกวัน ว่าเขายังรักเราอยู่ เราก็สงสารเขาก็เลยคุย แต่เราไม่ได้รักเขานะค่ะ
แฟนเก่าเราชอบส่งข้อความ มาหาเรา จนวันหนึ่งแฟนเราเอาโทรศัพท์เราไปใ้ช้

แล้วแฟนเก่าเราส่งข้อความมาพอดี เจอแจ๊กพ๊อตเลยค่ะ แฟนเราเขาขอเลิกกับเรา
แต่เราก็ไม่ได้แก้ตัวอะไรค่ะ เพราะเราผิดเอง ที่ไปคุยกับเขา เราขอโทษ ขอโอกาสแฟนเราจนในที่สุดเขาก็ยอมค่ะ

เรากลับมาคบกันอีกครั้ง เราไม่เคยนอกใจเขาซักครั้งเลยค่ะ แต่เขาไม่เคยไว้ใจเราเลย
ตลอดเวลาที่เราคบกับเขา เราทำดีทุกอย่าง ไม่เที่ยวกลางคืน รหัสเฟสก็ให้ เราพยายามทำให้เขาไว้ใจ
วันนี้เป็นวันที่เราทะเลาะกันแรงมาก

ทะเลาะกันเพราะแฟนบอกว่าเราเปลี่ยนไป แต่เรายังไม่รู้เลยค่ะ ว่าเราเปลี่ยนไปตรงไหน เราไม่ได้มีใคร ไม่ได้คุยกับใคร
ทำตัวปกติทุกอย่าง เขาบอกเขาคิดมาก เขาบอกเขาระแวง เขาบอกเลิกเราค่ะ

แต่เราไม่เข้าใจเหตุผลเลยจริงๆ เราทำอะไรผิดหรอค่ะ เราผิดเพราะอดีตที่เรากลับไปแก้ไขไม่ได้ใช่ไหม
เราสติแตกเลยค่ะ ช๊อคไม่นึกว่าทำไมอยู่ๆถึงเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ก็ดีกัน มีความสุขด้วยกัน อะไรที่เคยคิดกันไว้มันพังทลายหมดเลยค่ะ

แต่ตอนนี้เราคุยกันแล้วค่ะ ยังไม่ได้เลิกกัน
เขาบอกว่าเพราะรักมาก เลยระแวง เลยคิดมาก
เราคิดเสมอ ว่าความดีจะทำให้เขาไว้ใจเราได้ แต่มันคงอีกนานเลยใช่ไหมค่ะ

เราควรทำดีต่อไป หรือควรจะพอค่ะ
เรากลัวว่าสักวันนึงเขาจะบอกเลิกเราเพราะ เรื่องราวในอดีตอีก