เราไปเช่าห้องเช่า ห้องหนึ่งในตลาด ของอำเภอค่ะ
ตั้งแต่ตอนเช่าตอนแรก ทำเลมันดีมากอ่ะค่ะ เขาก็บอกว่า ใครขอเช่าห้องนี้ก็ไม่ได้ เจ้าของไม่เอา เขาค่อนข้างจะเลือกคนเช่านิดนึง
ทีนี้ แม่เราเป็นครู ดูภูมิฐานดี ในสายตาคนแถวนี้ เจ้าของห้องก็เลยโอเค ทำบุญเปิดร้าน พระที่มาทำให้ก็บอกว่า ในทำบุญกับเจ้าของที่คนก่อนเยอะๆ
ผ่านมาเราเลยเช่าอยู่คนเดียว เปิดร้านค้าเล็กๆ มาได้ ซัก 1-2 ปี ทำบุญให้ตลอด
มาวันนึงก็ฝันค่ะ
เคยมั๊ยคะ ฝันปกติ มันก็แค่ฝัน แต่ครั้งนี้เหมือนโดนดูดลงไป แบบหวิวๆ คล้ายตอน เครื่องบินตกหลุมอากาศอ่ะค่ะ เหมือนร่วงๆ โดนกระชากไปด้านหลัง หวิวๆคล้ายแบบนั้นเลย แถัดจากนั้นเราก็รู้สึกว่า รอบข้างเรามันมืดไปหมดเลย แต่ได้ยินเสียง คนอยู่รอบตัวเราเต็มไปหมด มีเสียงพูดคุย ด่าทอ หัวเราะ รอบตัว แต่มองไม่เห็น เรารู้สึกว่า มันไม่เป็นมิตร และกลัว ก็เลย นึกหาบทสวด เหมือนคนอื่นแหละค่ะ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยสนใจกับการสวดมนต์อะไรมากนัก ท่องไปผิดๆถูกๆ แต่ก็มานึกบทสวด หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง แถวๆวุติฒากาศอ่ะค่ะ เพระาว่าบ้านแฟน เวลาเดินไปขึ้นรถเมล์ ต้องผ่าน และจะ ไหว้ ทุกครั้ง
พอท่องเสร็จ บอกว่า หลวงพ่อช่วยหนูด้วย
ภาพก็เปลี่ยนไปเลยค่ะ
ภาพเปลี่ยนไปเป้นเรานั่งกับพื้น มีพระท่านนึงอยู่ด้านหน้าเรา แล้วท่านก็พูดว่า "โยม โยมทำอย่างนี้ไม่ได้นะโยม" เสียงเย็นมาก
แล้วท่านก็ค่อยๆกลับตัวหันมานั่งหน้าเรา ตอนนั้นเรามองไม่เห็นท่านนะคะ เห็นแค่ ช่วงเข่า คือ มองสูงกว่านี้ไม่ได้ มองไม่เห็น เห็นแต่จีวรด้านล่าง แต่เราปรายตาไปทางซ้ายของเรา ทั้งๆที่เราก็ก้มหัวอยู่อ่ะนะ เราเห็นยายคนนึง นั่งข้างๆเรา ผมสีดอกเลา แบบดัดนิดหน่อย ผมสั้นแค่คอ เหมือนยายทั่วๆไปแหละค่ะ ตาของยายหันมามองเรา หน้าตาโกรธ ดุดัน อาฆาตเรา นั่งหมอบอยู่ ( เราไม่รู้จัก)
ยายแบบ โกรธเรา แต่ก็กลัวพระ นั่งหมอบต่ำกว่าเราอีกค่ะ เราเองก็สวดบทนั้นไม่ยั้ง มันอึดอัดมาก รู้สึกตัวตลอดเวลา แล้วมันก็ค่อยๆหลุด เหมือนครั้งแรกที่โดนดูดลงไป แต่คราวนี้มันเหมือนโดนกระชากขึ้นมา จากการจมน้ำอะไรแบบนั้น วืดๆๆ แล้วเราก็เริ่มรู้สึกตัว ตาค่อยๆลืมขึ้น ปากยังท่องบทสวดอยู่เลยค่ะ ตาน่ะ กลอกไปมาได้แล้ว แต่ใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะขยับแขนขาได้ พอขยับได้ก็หอบตัวโยน ดูเวลา มัน ตี4-5 นี่แหละค่ะ นอนไม่หลับละ ลงไปใส่บาตร อุทิศให้ มานอนต่อก็หลับสบาย
เช้ามาก็ไปถาม ป้าข้างบ้าน ว่า ป้าบุญทิน นี่หน้าตาแกเป็นแบบนี้รึปล่าว คือ ป้าบุญทิน เป้นเจ้าของบ้านค่ะ แต่แกเสียไปก่อนที่เราจะเข้ามาเช่าได้ 2 ปี เราจึงไม่เคยเห็นแกเลย ป้าข้างบ้านก็ว่าใช่ แถมยังงงว่า เราไปเห็นมาจากที่ไหน แต่เราเดาว่า เป็นแกได้ เพราะ บ้านทุกบ้านมีสิ่งปกป้องอยู่แล้วค่ะ จะเป็นใครไปได้ล่ะ ในเมื่อเราอยู่ในบ้านเราเอง ก็ต้องเป็นคนข้างในนี่แหละ แกคงโกรธที่เราละเลยไม่ใส่บาตรให้แกบ่อยๆ เหมือนเคย
ถ้าเรามีโอกาศไปวัดหนังอีก เราต้องดิ่งไปไหว้ หลวงปู่เอี่ยมก่อนเลยค่ะ ท่านช่วยไว้จริงๆ ตอนนั้นกลัวจนไม่รู้จะทำยังไง
เราว่าฝันปกติ ที่เกิดจากการนอนมากไป หรือ กินอิ่มเกินไป มันต่างจาก ฝันลักษณะนี้มากเลยนะคะ คือ ถ้าคุณมีโอกาสแบบนี้ คุณจะรู้เลยว่า มันต่าง กันจริงๆ
เคยฝันแปลกๆ กับคนที่เสียไปแล้วมั๊ยคะ
ตั้งแต่ตอนเช่าตอนแรก ทำเลมันดีมากอ่ะค่ะ เขาก็บอกว่า ใครขอเช่าห้องนี้ก็ไม่ได้ เจ้าของไม่เอา เขาค่อนข้างจะเลือกคนเช่านิดนึง
ทีนี้ แม่เราเป็นครู ดูภูมิฐานดี ในสายตาคนแถวนี้ เจ้าของห้องก็เลยโอเค ทำบุญเปิดร้าน พระที่มาทำให้ก็บอกว่า ในทำบุญกับเจ้าของที่คนก่อนเยอะๆ
ผ่านมาเราเลยเช่าอยู่คนเดียว เปิดร้านค้าเล็กๆ มาได้ ซัก 1-2 ปี ทำบุญให้ตลอด
มาวันนึงก็ฝันค่ะ
เคยมั๊ยคะ ฝันปกติ มันก็แค่ฝัน แต่ครั้งนี้เหมือนโดนดูดลงไป แบบหวิวๆ คล้ายตอน เครื่องบินตกหลุมอากาศอ่ะค่ะ เหมือนร่วงๆ โดนกระชากไปด้านหลัง หวิวๆคล้ายแบบนั้นเลย แถัดจากนั้นเราก็รู้สึกว่า รอบข้างเรามันมืดไปหมดเลย แต่ได้ยินเสียง คนอยู่รอบตัวเราเต็มไปหมด มีเสียงพูดคุย ด่าทอ หัวเราะ รอบตัว แต่มองไม่เห็น เรารู้สึกว่า มันไม่เป็นมิตร และกลัว ก็เลย นึกหาบทสวด เหมือนคนอื่นแหละค่ะ แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยสนใจกับการสวดมนต์อะไรมากนัก ท่องไปผิดๆถูกๆ แต่ก็มานึกบทสวด หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง แถวๆวุติฒากาศอ่ะค่ะ เพระาว่าบ้านแฟน เวลาเดินไปขึ้นรถเมล์ ต้องผ่าน และจะ ไหว้ ทุกครั้ง
พอท่องเสร็จ บอกว่า หลวงพ่อช่วยหนูด้วย
ภาพก็เปลี่ยนไปเลยค่ะ
ภาพเปลี่ยนไปเป้นเรานั่งกับพื้น มีพระท่านนึงอยู่ด้านหน้าเรา แล้วท่านก็พูดว่า "โยม โยมทำอย่างนี้ไม่ได้นะโยม" เสียงเย็นมาก
แล้วท่านก็ค่อยๆกลับตัวหันมานั่งหน้าเรา ตอนนั้นเรามองไม่เห็นท่านนะคะ เห็นแค่ ช่วงเข่า คือ มองสูงกว่านี้ไม่ได้ มองไม่เห็น เห็นแต่จีวรด้านล่าง แต่เราปรายตาไปทางซ้ายของเรา ทั้งๆที่เราก็ก้มหัวอยู่อ่ะนะ เราเห็นยายคนนึง นั่งข้างๆเรา ผมสีดอกเลา แบบดัดนิดหน่อย ผมสั้นแค่คอ เหมือนยายทั่วๆไปแหละค่ะ ตาของยายหันมามองเรา หน้าตาโกรธ ดุดัน อาฆาตเรา นั่งหมอบอยู่ ( เราไม่รู้จัก)
ยายแบบ โกรธเรา แต่ก็กลัวพระ นั่งหมอบต่ำกว่าเราอีกค่ะ เราเองก็สวดบทนั้นไม่ยั้ง มันอึดอัดมาก รู้สึกตัวตลอดเวลา แล้วมันก็ค่อยๆหลุด เหมือนครั้งแรกที่โดนดูดลงไป แต่คราวนี้มันเหมือนโดนกระชากขึ้นมา จากการจมน้ำอะไรแบบนั้น วืดๆๆ แล้วเราก็เริ่มรู้สึกตัว ตาค่อยๆลืมขึ้น ปากยังท่องบทสวดอยู่เลยค่ะ ตาน่ะ กลอกไปมาได้แล้ว แต่ใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะขยับแขนขาได้ พอขยับได้ก็หอบตัวโยน ดูเวลา มัน ตี4-5 นี่แหละค่ะ นอนไม่หลับละ ลงไปใส่บาตร อุทิศให้ มานอนต่อก็หลับสบาย
เช้ามาก็ไปถาม ป้าข้างบ้าน ว่า ป้าบุญทิน นี่หน้าตาแกเป็นแบบนี้รึปล่าว คือ ป้าบุญทิน เป้นเจ้าของบ้านค่ะ แต่แกเสียไปก่อนที่เราจะเข้ามาเช่าได้ 2 ปี เราจึงไม่เคยเห็นแกเลย ป้าข้างบ้านก็ว่าใช่ แถมยังงงว่า เราไปเห็นมาจากที่ไหน แต่เราเดาว่า เป็นแกได้ เพราะ บ้านทุกบ้านมีสิ่งปกป้องอยู่แล้วค่ะ จะเป็นใครไปได้ล่ะ ในเมื่อเราอยู่ในบ้านเราเอง ก็ต้องเป็นคนข้างในนี่แหละ แกคงโกรธที่เราละเลยไม่ใส่บาตรให้แกบ่อยๆ เหมือนเคย
ถ้าเรามีโอกาศไปวัดหนังอีก เราต้องดิ่งไปไหว้ หลวงปู่เอี่ยมก่อนเลยค่ะ ท่านช่วยไว้จริงๆ ตอนนั้นกลัวจนไม่รู้จะทำยังไง
เราว่าฝันปกติ ที่เกิดจากการนอนมากไป หรือ กินอิ่มเกินไป มันต่างจาก ฝันลักษณะนี้มากเลยนะคะ คือ ถ้าคุณมีโอกาสแบบนี้ คุณจะรู้เลยว่า มันต่าง กันจริงๆ