สวัสดีค่ะ ชาวพันทิป  
หัวข้ออาจจะดูน่ารักจุ๋มจิ๋มไปหน่อย แต่ จขกท อายุอานามก็เยอะแล้วค่ะ
ขอเรียกแทนตัวเองว่าเรานะคะ และขอออกตัวว่าเขียนไม่เก่ง แต่เขียนมาจากความรู้สึกล้วนๆ
เราตัดสินใจอยู่นานว่าจะเอาเรื่องของตัวเองมาเขียนหรือมาพูดดีไหม
ถามตัวเองว่าเขียนไปจะได้อะไร และจะเขียนเพื่อต้องการอะไรจากใคร ยังไง
หรือแม้กระทั้งถ้าเขียนไปแล้วเกิดอยากเลิกกลางครัน จะมีใครสนใจไหม ถ้ามี จะโดนด่าหรือเปล่า

2-3 วันนี้ เราเห็นกระทู้ถามว่า "ใครมีพันทิปเป็นเพื่อน" และ "ใครทำอะไรคนเดียวบ้าง"
ต้องขอโทษกระทู้ของท่านๆ ด้วยที่เราอ่านแค่หัวข้อและเลยผ่านไป
จริงๆ สองประโยคนั้นมันแทงใจดำเรามาก
หลายปีที่ผ่านมา เราเหมือนตัวคนเดียว คิดคนเดียว และมีพันทิปเป็นหนึ่ง (ในสองอย่าง อีกอย่างคือใจเราเอง) ในเพื่อน
ที่คอยคลายเหงา ปลอบใจเราเสมอมา

ทำไมน่ะเหรอคะ (เกริ่นไปยาว เกริ่นไปไกลเนอะ)
เพราะหลายปีที่ผ่านมา เราได้กลายเป็นส่วนเกิน หรือจะเรียกว่า ไม่มีตัวตน ของครอบครัวของเราไปแล้ว
การอ่านกระทู้เรื่องราวของคนโน้นคนนี้ มันทำให้เราลืมชีวิตของตัวเองได้บ้าง
แม้บางครั้งที่เอนตัวลงนอน ภาพและความรู้สึกต่างๆ จะยังคงวนเวียนอยู่ในหัวก็ตาม