ผมขอระบายหน่อยก็แล้วกันนะครับ พอดีผมเลิกกับแฟนเก่าได้ประมาณ 4 เดือน ซึ่งคบกันมา 5 ปี ผมยังทำใจไม่ค่อยได้กับการเลิกลา เพราะด้วยระยะเวลาและความหวังหลายๆอย่าง แต่ก็ดีขึ้นมาหน่อย ผมโทรไปง้อหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล จนมาเมื่อวานผมก็ทำงานปรกติเหมือนเดิม ตื่นเช้ามาทำงานเหมือนเดิม กินข้าวเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือช่วงประมาณ บ่าย 3 ผมมีเคสซ่อมคอมพิวเตอร์ (ผมทำงานเป็น IT Support ประจำ ร.พ.)
ห้องที่เข้าไปทำคือห้องประชุม ซึ่งมีการสาธิตการปั๊มหัวใจอยู่ ผมก็เดินไปปรกติ แต่มาสะดุดตรงที่เจอเพื่อนแฟนเก่าผม ผมใจหายวูบทำไมมาเจอเพื่อนเค้า
เพื่อนเค้าก็ตกใจนิดหน่อย แล้วหันไปทางขวาผมหันตามเลยแล้วสิ่งที่ผมเห็น ทำให้ผมหน้าชาไปอีกรอบคือการที่เจอใบหน้าเก่าๆดวงตาเก่าๆ ......ของเธอ เธอก็หันมามองผมแบบอึ้งๆ ผมก็ทำอะไรไม่ถูกเลยใจหายวูบทั้งเสียใจทั้งแค้น ดีที่น้องพยาบาลเรียกให้ผมไปทำคอม ผมนั้งทำคอมใต้โต๊ะ นั่งทำไปทั้งน้ำตาจนน้องเค้ามาถามว่า พี่เป็นอะไรไหม
ผมพูดอะไรไม่ออกเลย สิ่งต่างๆมันวนเวียนเข้ามาในหัวความทรงจำเก่าๆเรื่องเก่าๆภาพเก่าๆมือมันสั่นไปหมด แล้วน้องเค้าก็ถามผมอีกครั้งว่าเป็นอะไรพี่ ผมตอบว่าไม่มีอะไร แล้วน้องเค้าเอากระดาษชิชชู่มาให้ ผมนั่งทำใจสัก 10 นาทีพยายามบอกตัวเองว่าอย่างให้เค้าเห็นน้ำตา ผมนับ 1-10 แล้วยืนขึ้นเพื่อที่จะได้กลับไปที่ห้องทำงานช่วงเวลาที่เดิน ผมเดินก้มหน้าตลอดรีบเดินออกไปให้ไวที่สุด ระยะจากหน้าห้องมาที่ประตูมันแค่นิดเดียว แต่สำหรับผมมันเหมือนระยะทางเป็นกิโลเลย มันช่างเป็นอะไรที่ทรมานสำหรับผมมาก แล้วจู่ๆก็มีคนเรียกชื่อผมซึ่งเป็นเสียงที่ผมคุ้นเลย ผมรู้แล้วว่าคนที่เรียกเป็นแฟนเก่า
แต่ผมไม่หันไปมอง ไม่อยากจะมองอะไรอีกเลยผมรีบกลับมาที่ห้องทำงาน คิดอยู่ในใจอยู่กันคนละที่แล้วน้าทำไมต้องมาเจอกันด้วยไม่เข้าใจ
ทำไมซวยยังงี้ ทำงานต่อไม่ได้ต้องลาครึ่งวันกลับบ้าน ปวดหัวไปหมดผมไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
กลับถึงบ้านได้ผมนอนก่อนแล้วนอนได้สักพักมีโทรศัพเข้ามา ผมก็กดรับสายแล้วเสียงแรกที่ได้ยิน....ขอคุยอะไรด้วยหน่อย...มันกลับเป็นเสียงแฟนเก่า เสียงที่บาดใจผมมาก ผมตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่อง ทำอะไรไม่ถูกนั่งร้องให้สักพัก จนมาถึงวันนี้มาทำงานก็ยังกลัวๆว่าจะเจอเค้ารึเปล่า กลัวทำใจไม่ได้
แต่โชคดีที่ไม่ได้เจอ ตอนนี้กลายเป็นหวาดระแวงไปเลย ผมต้องทำยังไงดีครับเพื่อที่จะลืมเค้าได้ไวๆ
ปล.ขอบคุณนะครับที่นั่งอ่านจนจบ
เหมือนจะทำใจได้แล้วแต่กลับมาเหมือนเดิมเพราะ บังเอิญ
ห้องที่เข้าไปทำคือห้องประชุม ซึ่งมีการสาธิตการปั๊มหัวใจอยู่ ผมก็เดินไปปรกติ แต่มาสะดุดตรงที่เจอเพื่อนแฟนเก่าผม ผมใจหายวูบทำไมมาเจอเพื่อนเค้า
เพื่อนเค้าก็ตกใจนิดหน่อย แล้วหันไปทางขวาผมหันตามเลยแล้วสิ่งที่ผมเห็น ทำให้ผมหน้าชาไปอีกรอบคือการที่เจอใบหน้าเก่าๆดวงตาเก่าๆ ......ของเธอ เธอก็หันมามองผมแบบอึ้งๆ ผมก็ทำอะไรไม่ถูกเลยใจหายวูบทั้งเสียใจทั้งแค้น ดีที่น้องพยาบาลเรียกให้ผมไปทำคอม ผมนั้งทำคอมใต้โต๊ะ นั่งทำไปทั้งน้ำตาจนน้องเค้ามาถามว่า พี่เป็นอะไรไหม
ผมพูดอะไรไม่ออกเลย สิ่งต่างๆมันวนเวียนเข้ามาในหัวความทรงจำเก่าๆเรื่องเก่าๆภาพเก่าๆมือมันสั่นไปหมด แล้วน้องเค้าก็ถามผมอีกครั้งว่าเป็นอะไรพี่ ผมตอบว่าไม่มีอะไร แล้วน้องเค้าเอากระดาษชิชชู่มาให้ ผมนั่งทำใจสัก 10 นาทีพยายามบอกตัวเองว่าอย่างให้เค้าเห็นน้ำตา ผมนับ 1-10 แล้วยืนขึ้นเพื่อที่จะได้กลับไปที่ห้องทำงานช่วงเวลาที่เดิน ผมเดินก้มหน้าตลอดรีบเดินออกไปให้ไวที่สุด ระยะจากหน้าห้องมาที่ประตูมันแค่นิดเดียว แต่สำหรับผมมันเหมือนระยะทางเป็นกิโลเลย มันช่างเป็นอะไรที่ทรมานสำหรับผมมาก แล้วจู่ๆก็มีคนเรียกชื่อผมซึ่งเป็นเสียงที่ผมคุ้นเลย ผมรู้แล้วว่าคนที่เรียกเป็นแฟนเก่า
แต่ผมไม่หันไปมอง ไม่อยากจะมองอะไรอีกเลยผมรีบกลับมาที่ห้องทำงาน คิดอยู่ในใจอยู่กันคนละที่แล้วน้าทำไมต้องมาเจอกันด้วยไม่เข้าใจ
ทำไมซวยยังงี้ ทำงานต่อไม่ได้ต้องลาครึ่งวันกลับบ้าน ปวดหัวไปหมดผมไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
กลับถึงบ้านได้ผมนอนก่อนแล้วนอนได้สักพักมีโทรศัพเข้ามา ผมก็กดรับสายแล้วเสียงแรกที่ได้ยิน....ขอคุยอะไรด้วยหน่อย...มันกลับเป็นเสียงแฟนเก่า เสียงที่บาดใจผมมาก ผมตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่อง ทำอะไรไม่ถูกนั่งร้องให้สักพัก จนมาถึงวันนี้มาทำงานก็ยังกลัวๆว่าจะเจอเค้ารึเปล่า กลัวทำใจไม่ได้
แต่โชคดีที่ไม่ได้เจอ ตอนนี้กลายเป็นหวาดระแวงไปเลย ผมต้องทำยังไงดีครับเพื่อที่จะลืมเค้าได้ไวๆ
ปล.ขอบคุณนะครับที่นั่งอ่านจนจบ