สวัสดีฮะทุกท่านทีหลงเข้ามาในกระทู้
เรามีปัญหาอยู่เรื่องนึงคือการใช้เวลากับคนในครอบครัว
เราเป็นคนที่ชอบทำกิจกรรมexite ตื่นเต้น สนุกสนานเฮฮามาก
และเวลาคบเพื่อนเราก็มักจะเลือกคบเพื่อนที่พร้อมจะทำกิจกรรมต่างๆกับเราได้อย่างเต็มที่
ทุกวันนี้เพื่อนกลุ่มที่คบอยู่ด้วยก็รักกันดี กระเตงไปไหนไปกัน
เรารักเพื่อนกลุ่มนี้มาก และมักจะหากิจกรรมสนุกๆทำด้วยกันเสมอ
แล้วทีนี้คุณแม่เราท่านก็ไม่ค่อยพอใจที่เราใช้เวลาว่างกับเพื่อนซะเยอะ
ให้อยู่ติดๆบ้าน นั่งอ่านหนังสือไปเงียบๆบ้าง แต่ทีนี้มันไม่ใช่สไตล์เราไง
เราเป็นคนแอคทีฟและเอลิร์ทตลอดเวลา ให้นั่งอ่านหนังสือนิ่งๆเป็นเวลานานๆมันอยู่ไม่ได้จริงๆ
จะว่าเราเป็นไฮเปอร์ก็ได้นะ ถ้าไม่ใช่หนังสือที่อ่านแล้วสนุกจริงๆอย่าหวังให้เรานั่งติดเก้าอี้นานเกิน2ชม.
ไอ้เราก็เข้าใจว่าคุณแม่อยากให้ใช้ชีวิตสงบเจี๋ยมเจี้ยมบ้าง ทำกิจกรรมกับครอบครัวบ้าง
เราก็แบ่งเวลาให้ครอบครัวมานั่งกินข้าวกัน เดินห้างกัน ดูหนังกันตลอดนะ
แต่ไอ้ความอาร์ตในจิตใจมันก็เรียกร้อง ออกไปเล่นมันส์ๆได้แล้ว ไปวิงเล่นตลกโปกฮาตบหัวกับเพื่อนได้แล้ว
วันก่อนเราเลยนัดเพื่อนออกไปเดินห้างที่เกตเวย์เอกมัยมา
ในใจเราก็คิดไว้ว่าซักบ่าย3กว่าๆค่อยไปหาแม่ก็ได้ พอดีแม่ซื้อของอยู่ที่สยาม
เราก็วิ่งเต้นไปอย่างสนุกสนานกับก๊วนเพื่อนจนถึงบ่าย3กว่าๆ แม่ก็โทรจิกตลอดเลยว่าถึงไหนแล้ว
ปัญหาอีกอย่างคือเราเพิ่งซื้อมือถือเครื่องใหม่มาเราเลยยังไม่คุ้นกับมัน ไม่รู้เผลอไปกดปิดเสียงตอนไหน
พอแม่โทรมาเราก็เลยไม่ได้ยิน พอจวนๆจะ4โมงขึ้นรถไฟฟ้าไปสยาม ลงนั่งได้ปุ๊ปหยิบมือถือขึ้นมาดู
ชิปหายละ!! แม่โทรมา 6 สายไม่ได้รับ
ไอ้เราก็กำลังจะรีบโทรกลับ ไลน์มันก็เด้งว่าแม่ถามอีกว่าเมื่อไหร่จะถึง
เราก็ตอบกลับไปว่า ใกล้แล้วๆ อีกนิดเดียว แป๊ปนึง ไม่นาน ในใจก็ภาวนาแต่ว่าให้รถไฟฟ้ามันวิ่งเร็วๆหน่อย
พยายามส่งข้อความไปให้ใจเย็นลง แต่คุณแม่ก็อ่านนะ....แค่ไม่ตอบ .....เงียบ.........ไม่ตอบเลย
แม่เดือดแล้วแน่ๆว่ะ..........
พอมาถึงสยามได้ไอ้เราก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งไปหาเลย เจอแม่นั่งอารมณ์บูดอยู่กับพี่ชาย2คน
หลังจากนั้นแม่ก็ร่ายยาวด่ามาเป็นช็อตๆ ดูท่าจะโกรธมากจริงๆ เรางี้พูดไม่ออกเลย ไม่นึกว่าจะอารมณ์เสียขนาดนี้
ระหว่างนั่งรถกลับก็พยายามอธิบายเหตุผลว่า มือถือมันไม่ได้ยินเสียง ขอโทษๆ
แต่คุณแม่ของกำลังขึ้น ไม่ตอบเราเลยซักคำ จนกลับบ้านก็ยังไม่ยอมพูดกับเรา
วันนี้ตื่นสายฮะ ตื่นมาก็พบว่าแม่ขับรถหนีออกไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้
ตัวพี่ชายเองก็ออกไปทำงาน เหลือเราอยู่บ้านคนเดียว ยังไม่รู้เลยว่ากลับบ้านมาจะไปง้อยังไง
เพราะครั้งนี้ท่านดูโมโหมากจริงๆ
เพราะเหตุการณ์คล้ายๆอย่างนี้เคยเกิดขึ้นแล้วตรงที่เราไปดูหนังกับเพื่อน
แล้วออกจากโรงหนังมาลืมเปิดมือถือ พอใกล้ๆกลับทีก็พบว่าแม่โทรมาหลายสายไม่ได้รับ
เข้าใจว่าท่านเป็นห่วงอยู่ ไอ้เราก็เบอะมากจริงๆ เป็นคนมักจะลืมอะไรง่ายๆอย่างงี้
เราอยากให้แม่เข้าใจว่าเราก็แบ่งเวลาให้ครอบครัวนะ แต่เรื่องบางเรื่องต้องยอมรับตรงๆว่า
ทำกับเพื่อนแล้วมันสนุกกว่าจริงๆ อย่างให้ลากแม่ไปเดินขาลากตากแดดทั้งวันกับเราเข้าตรงนู้นออกตรงนี้
สังขารท่านก็คงไม่ไหว เราก็เลยไม่กล้าชวนไปลำบากกับเราด้วย อยากให้แม่นั่งตากแอร์สบายๆในห้างมากกว่า
ครั้นพอจะขอไปเที่ยวกับเพื่อนอีกก็คงโดนบ่นกลับมาอีกแน่ๆว่า ยังคิดจะไปเที่ยวอยู่อีกเหรอ
เราควรจะง้อคุณแม่ยังไงดีฮะเนี่ย ไม่ชอบบรรยากาศที่เมินใส่กันแบบนี้นานๆมันอึดอัดมาก
ขอบพระคุณล่วงหน้าฮะ
ความสุขกับเพื่อนมันมากกว่าคนในครอบครัว
เรามีปัญหาอยู่เรื่องนึงคือการใช้เวลากับคนในครอบครัว
เราเป็นคนที่ชอบทำกิจกรรมexite ตื่นเต้น สนุกสนานเฮฮามาก
และเวลาคบเพื่อนเราก็มักจะเลือกคบเพื่อนที่พร้อมจะทำกิจกรรมต่างๆกับเราได้อย่างเต็มที่
ทุกวันนี้เพื่อนกลุ่มที่คบอยู่ด้วยก็รักกันดี กระเตงไปไหนไปกัน
เรารักเพื่อนกลุ่มนี้มาก และมักจะหากิจกรรมสนุกๆทำด้วยกันเสมอ
แล้วทีนี้คุณแม่เราท่านก็ไม่ค่อยพอใจที่เราใช้เวลาว่างกับเพื่อนซะเยอะ
ให้อยู่ติดๆบ้าน นั่งอ่านหนังสือไปเงียบๆบ้าง แต่ทีนี้มันไม่ใช่สไตล์เราไง
เราเป็นคนแอคทีฟและเอลิร์ทตลอดเวลา ให้นั่งอ่านหนังสือนิ่งๆเป็นเวลานานๆมันอยู่ไม่ได้จริงๆ
จะว่าเราเป็นไฮเปอร์ก็ได้นะ ถ้าไม่ใช่หนังสือที่อ่านแล้วสนุกจริงๆอย่าหวังให้เรานั่งติดเก้าอี้นานเกิน2ชม.
ไอ้เราก็เข้าใจว่าคุณแม่อยากให้ใช้ชีวิตสงบเจี๋ยมเจี้ยมบ้าง ทำกิจกรรมกับครอบครัวบ้าง
เราก็แบ่งเวลาให้ครอบครัวมานั่งกินข้าวกัน เดินห้างกัน ดูหนังกันตลอดนะ
แต่ไอ้ความอาร์ตในจิตใจมันก็เรียกร้อง ออกไปเล่นมันส์ๆได้แล้ว ไปวิงเล่นตลกโปกฮาตบหัวกับเพื่อนได้แล้ว
วันก่อนเราเลยนัดเพื่อนออกไปเดินห้างที่เกตเวย์เอกมัยมา
ในใจเราก็คิดไว้ว่าซักบ่าย3กว่าๆค่อยไปหาแม่ก็ได้ พอดีแม่ซื้อของอยู่ที่สยาม
เราก็วิ่งเต้นไปอย่างสนุกสนานกับก๊วนเพื่อนจนถึงบ่าย3กว่าๆ แม่ก็โทรจิกตลอดเลยว่าถึงไหนแล้ว
ปัญหาอีกอย่างคือเราเพิ่งซื้อมือถือเครื่องใหม่มาเราเลยยังไม่คุ้นกับมัน ไม่รู้เผลอไปกดปิดเสียงตอนไหน
พอแม่โทรมาเราก็เลยไม่ได้ยิน พอจวนๆจะ4โมงขึ้นรถไฟฟ้าไปสยาม ลงนั่งได้ปุ๊ปหยิบมือถือขึ้นมาดู
ชิปหายละ!! แม่โทรมา 6 สายไม่ได้รับ
ไอ้เราก็กำลังจะรีบโทรกลับ ไลน์มันก็เด้งว่าแม่ถามอีกว่าเมื่อไหร่จะถึง
เราก็ตอบกลับไปว่า ใกล้แล้วๆ อีกนิดเดียว แป๊ปนึง ไม่นาน ในใจก็ภาวนาแต่ว่าให้รถไฟฟ้ามันวิ่งเร็วๆหน่อย
พยายามส่งข้อความไปให้ใจเย็นลง แต่คุณแม่ก็อ่านนะ....แค่ไม่ตอบ .....เงียบ.........ไม่ตอบเลย
แม่เดือดแล้วแน่ๆว่ะ..........
พอมาถึงสยามได้ไอ้เราก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหน้าตั้งไปหาเลย เจอแม่นั่งอารมณ์บูดอยู่กับพี่ชาย2คน
หลังจากนั้นแม่ก็ร่ายยาวด่ามาเป็นช็อตๆ ดูท่าจะโกรธมากจริงๆ เรางี้พูดไม่ออกเลย ไม่นึกว่าจะอารมณ์เสียขนาดนี้
ระหว่างนั่งรถกลับก็พยายามอธิบายเหตุผลว่า มือถือมันไม่ได้ยินเสียง ขอโทษๆ
แต่คุณแม่ของกำลังขึ้น ไม่ตอบเราเลยซักคำ จนกลับบ้านก็ยังไม่ยอมพูดกับเรา
วันนี้ตื่นสายฮะ ตื่นมาก็พบว่าแม่ขับรถหนีออกไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้
ตัวพี่ชายเองก็ออกไปทำงาน เหลือเราอยู่บ้านคนเดียว ยังไม่รู้เลยว่ากลับบ้านมาจะไปง้อยังไง
เพราะครั้งนี้ท่านดูโมโหมากจริงๆ
เพราะเหตุการณ์คล้ายๆอย่างนี้เคยเกิดขึ้นแล้วตรงที่เราไปดูหนังกับเพื่อน
แล้วออกจากโรงหนังมาลืมเปิดมือถือ พอใกล้ๆกลับทีก็พบว่าแม่โทรมาหลายสายไม่ได้รับ
เข้าใจว่าท่านเป็นห่วงอยู่ ไอ้เราก็เบอะมากจริงๆ เป็นคนมักจะลืมอะไรง่ายๆอย่างงี้
เราอยากให้แม่เข้าใจว่าเราก็แบ่งเวลาให้ครอบครัวนะ แต่เรื่องบางเรื่องต้องยอมรับตรงๆว่า
ทำกับเพื่อนแล้วมันสนุกกว่าจริงๆ อย่างให้ลากแม่ไปเดินขาลากตากแดดทั้งวันกับเราเข้าตรงนู้นออกตรงนี้
สังขารท่านก็คงไม่ไหว เราก็เลยไม่กล้าชวนไปลำบากกับเราด้วย อยากให้แม่นั่งตากแอร์สบายๆในห้างมากกว่า
ครั้นพอจะขอไปเที่ยวกับเพื่อนอีกก็คงโดนบ่นกลับมาอีกแน่ๆว่า ยังคิดจะไปเที่ยวอยู่อีกเหรอ
เราควรจะง้อคุณแม่ยังไงดีฮะเนี่ย ไม่ชอบบรรยากาศที่เมินใส่กันแบบนี้นานๆมันอึดอัดมาก
ขอบพระคุณล่วงหน้าฮะ