มีเรื่องมิตรภาพ ที่เกิดขึ้นแบบไม่คาดคิด มาเล่าสู่กันฟังครับ
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมไปดูแข่งรถรายการ WSBK ที่ประเทศมาเลเซียกับพันยา และ เพื่อน ระหว่างรอเครื่องบินแอร์เอเชียจะออกจากสนามบินดอนเมือง เครื่องบินรอ ผดส. สามคนสุดท้าย ทันใดนั้น ท่านทั้งสามก็เดินมาเข้ามา ทั้งสามเป็นชายล้วน ชาวเอเชีย ผิวขาวตาตี่ สรุปสามคนนี้เป็นโอปป้าชาวเกาหลีมีคนนึงมานั่งข้างๆติดกะผม และช่วงนี้ภรรยาผมก็กะลัง อินกะซีรีย์เกาหลี ซะด้วย (ดูมันสามรอบ แล้วก็ นั่งยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้อยู่คนเดียว) นางเลยเกิดอยากจะสนทนากับ โอปปา ขึ้นมา ผมจึงเป็น สื่อกลางให้ สอบถามความว่า โอปปา ชื่อ คิม ซู ฮยี ( กรุณาออกเสียงให้ถูก ใช้สระให้ถูกนะฮะ เดี๋ยว ชื่อ โอปปา จะเปลี่ยน)
โอปปา ไม่พูดธรรมดา โอปปา นั่งติดกับผม เวลาพูด จะได้กลิ่นละมุด โอปปา มาด้วย ได้ความว่า เมื่อคืน โอปปา เมามาจากพัทยา จะกลับ คอเรีย พรุ่งนี้
โอปปา มีอาการแฮงค์ ผมคุยกะ โอปปา ได้แพ๊พเดียว จะเมาตาม โอปปา ไปด้วย สงสัย โอปปา ซัดเพียวมา ถามว่า โอปปา ชอบอาหารไทยมั้ย โอปปาบอกว่า ไม่ชอบ ส้มตำ ต้มยำ เพราะว่ามันเผ็ด แต่ โอปปา ชอบ แสงโสม นั่นไง กรูว่าแล้ว กลิ่นมันคุ้นๆ
โอปปา แฮงค์มา เลยอยากดื่มน้ำ แต่ โอปปา ไม่มีตังค์ น้ำแร่ บนเครื่องบินสามสิบบาทไทย โอปปา ควานหา แบงค์ไทยในกระเป๋าเงินแต่ไม่มี โอปปา ก็บ่นกะตัวเอง งุ้งงิ้ง มุ้งมิ้ง เพราะว่า บนเครื่องจะทอนเป็นเงินไทยเท่านั้น ผมเห็นแล้วก็อดไม่ได้ ในฐานะ เจ้าบ้านที่ดีผมเลยให้ โอปปา กู้ดอกร้อยละยี่ต่อนาที เฮ้ยไม่ใช่ ผมเลย ฟักเงินจ่ายค่าน้ำให้ โอปปาไป สามสิบบาทไทย
โอปปา ซาบซึ้งมาก ทำท่าเกรงใจมากๆ บอกว่า ไม่เอาๆๆ แต่ผมบอกไม่เป็นไร นี่คือของขวัญจากไทยแลนด์ โอปปา เลยรับน้ำไปดื่ม สักพักโอปปา หันไปคุยกะเพื่อนข้างหลังพร้อมหยิบน้ำให้เพื่อนดื่ม โอปปา หันกลับมา พร้อม แบ็งค์พันวอน มาให้ ผมกะ พันยา คนละใบ เราปฏิเสธ บอกว่าไม่เป็นไร โอปปา ก็บอกว่าไม่ยอมเค้าจะให้ ต้องรับไป ไม่งั้นเค้าก็ไม่ยอมเช่นกัน สุดท้ายก็รับไว้ด้วยความเกรงใจ
สรุปจ่ายค่าน้ำแร่ไป สามสิบบาท แต่ได้กลับมา สองพันวอน หลังจากนั้น ก็บอก โอปปา ว่าขอตัวพักผ่อน เพราะถ้าสนทนา กับ โอปปา ต่อไป สงสัยจะแฮงค์ตาม โอปปา ไปอีกคนแน่ๆ พอถึง มาเลย์ เราก็ร่ำลา และ อวยพรให้โชคดี เดินทางปลอดภัย ยิ้มแก้มตุ่ย ลงเครื่องกันมา
นี่ล่ะครับ พกเงินมาเลย์ไป แต่ได้ เงินวอน กลับมา แบบ งงๆ บวกกับความประทับใจ
แลกริงกิตไป แต่ได้ วอน กลับมา
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมไปดูแข่งรถรายการ WSBK ที่ประเทศมาเลเซียกับพันยา และ เพื่อน ระหว่างรอเครื่องบินแอร์เอเชียจะออกจากสนามบินดอนเมือง เครื่องบินรอ ผดส. สามคนสุดท้าย ทันใดนั้น ท่านทั้งสามก็เดินมาเข้ามา ทั้งสามเป็นชายล้วน ชาวเอเชีย ผิวขาวตาตี่ สรุปสามคนนี้เป็นโอปป้าชาวเกาหลีมีคนนึงมานั่งข้างๆติดกะผม และช่วงนี้ภรรยาผมก็กะลัง อินกะซีรีย์เกาหลี ซะด้วย (ดูมันสามรอบ แล้วก็ นั่งยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้อยู่คนเดียว) นางเลยเกิดอยากจะสนทนากับ โอปปา ขึ้นมา ผมจึงเป็น สื่อกลางให้ สอบถามความว่า โอปปา ชื่อ คิม ซู ฮยี ( กรุณาออกเสียงให้ถูก ใช้สระให้ถูกนะฮะ เดี๋ยว ชื่อ โอปปา จะเปลี่ยน)
โอปปา ไม่พูดธรรมดา โอปปา นั่งติดกับผม เวลาพูด จะได้กลิ่นละมุด โอปปา มาด้วย ได้ความว่า เมื่อคืน โอปปา เมามาจากพัทยา จะกลับ คอเรีย พรุ่งนี้
โอปปา มีอาการแฮงค์ ผมคุยกะ โอปปา ได้แพ๊พเดียว จะเมาตาม โอปปา ไปด้วย สงสัย โอปปา ซัดเพียวมา ถามว่า โอปปา ชอบอาหารไทยมั้ย โอปปาบอกว่า ไม่ชอบ ส้มตำ ต้มยำ เพราะว่ามันเผ็ด แต่ โอปปา ชอบ แสงโสม นั่นไง กรูว่าแล้ว กลิ่นมันคุ้นๆ
โอปปา แฮงค์มา เลยอยากดื่มน้ำ แต่ โอปปา ไม่มีตังค์ น้ำแร่ บนเครื่องบินสามสิบบาทไทย โอปปา ควานหา แบงค์ไทยในกระเป๋าเงินแต่ไม่มี โอปปา ก็บ่นกะตัวเอง งุ้งงิ้ง มุ้งมิ้ง เพราะว่า บนเครื่องจะทอนเป็นเงินไทยเท่านั้น ผมเห็นแล้วก็อดไม่ได้ ในฐานะ เจ้าบ้านที่ดีผมเลยให้ โอปปา กู้ดอกร้อยละยี่ต่อนาที เฮ้ยไม่ใช่ ผมเลย ฟักเงินจ่ายค่าน้ำให้ โอปปาไป สามสิบบาทไทย
โอปปา ซาบซึ้งมาก ทำท่าเกรงใจมากๆ บอกว่า ไม่เอาๆๆ แต่ผมบอกไม่เป็นไร นี่คือของขวัญจากไทยแลนด์ โอปปา เลยรับน้ำไปดื่ม สักพักโอปปา หันไปคุยกะเพื่อนข้างหลังพร้อมหยิบน้ำให้เพื่อนดื่ม โอปปา หันกลับมา พร้อม แบ็งค์พันวอน มาให้ ผมกะ พันยา คนละใบ เราปฏิเสธ บอกว่าไม่เป็นไร โอปปา ก็บอกว่าไม่ยอมเค้าจะให้ ต้องรับไป ไม่งั้นเค้าก็ไม่ยอมเช่นกัน สุดท้ายก็รับไว้ด้วยความเกรงใจ
สรุปจ่ายค่าน้ำแร่ไป สามสิบบาท แต่ได้กลับมา สองพันวอน หลังจากนั้น ก็บอก โอปปา ว่าขอตัวพักผ่อน เพราะถ้าสนทนา กับ โอปปา ต่อไป สงสัยจะแฮงค์ตาม โอปปา ไปอีกคนแน่ๆ พอถึง มาเลย์ เราก็ร่ำลา และ อวยพรให้โชคดี เดินทางปลอดภัย ยิ้มแก้มตุ่ย ลงเครื่องกันมา
นี่ล่ะครับ พกเงินมาเลย์ไป แต่ได้ เงินวอน กลับมา แบบ งงๆ บวกกับความประทับใจ