สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ Pantip มีเรื่องอยากเล่า อยากระบาย และปรึกษาเบาๆ ค่ะ
เพราะตอนนี้รู้สึกสับสนมากและไม่รู้จะปรึกษาใครดี
ตอนนี้เรามีแฟนเป็นชาวต่างชาติค่ะ เค้าเป็นคนเกาหลี และพูดภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดีค่ะ
ขอบอกก่อนว่า เราเป็นคนพูดภาษาอังกฤษได้ในระดับหนึ่งแต่ไม่ถึงกับเก่งมาก และเราคุยกันเป็นภาษาอังกฤษค่ะ
เราเจอกับเค้าหลายครั้งแล้วเพราะอยู่คอนโดเดียวกันและตึกเดียวกันค่ะ เห็นหน้ากันประมาณ 2-3ครั้งก่อนพูดคุยกัน
เค้าเป็นคนทักเราก่อนค่ะ ทักกันวันแรกไม่ได้คุยอะไรมาก ไม่รู้จักชื่อ หรือรู้ว่าเค้าเป็นใครมาจากไหน
ครั้งที่สองเราขึ้นลิฟต์ไปด้วยกันค่ะ เราออกจากลิฟต์ก่อน(เพราะชั้นเราอยู่ต่ำกว่า)
เค้าเดินตามเรามา แล้วถามเรา เรื่องที่เรียนภาษาไทย ค่ะ เพราะเค้าอยากเรียนภาษาไทย (เค้ามาลงทุนทำธุรกิจที่ประเทศไทยค่ะ)
และเราก็เสนอให้แลกไลน์กันค่ะ เพราะเราบอกว่าเราจะช่วยเค้าหาคอร์สภาษาไทยให้
แล้วเค้าก็ทักเรามาในไลน์ ตั้งแต่วันนั้นเราก็เริ่มคุยกันค่ะ เราคุยกันสนุกและเข้ากันได้ดีมาก
เค้าบอกว่าเราเป็นคนอัธยาศัยดี และมีจิตใจที่ดีมาก ยิ่งคุยยิ่งอยากรู้จัก เราคุยกันเยอะมากในเวลา 2-3 วัน
และเค้าพยายามเข้ามาดูแลเรา ซื้อของกินให้เรา ดูแลการกินเรา และช่วยสอนเราออกกำลังกายค่ะ
ความสัมพันธ์เติบโตไปเร็วมาก ชนิดที่ว่าเรายังคิดว่า แปลกมาก เพราะมันเร็วมากจริง ๆ
วันที่ 5 หลังจากได้คุยกัน เค้าต้องไป Business Trip ที่ เยอรมันค่ะ ซึ่งก่อนหน้าที่จะบิน
เค้าแวะเอา ของส่วนตัวเค้ามาให้ บอกว่าเราจะได้นึกถึงเค้า แล้วอีก 7 วันเค้าจะกลับมาเอา
ซึ่งของของเค้าเป็นของที่เค้ารักค่ะ เราก็บอกว่า เราจะดูแลอย่างดี ไม่ต้องห่วง
ซึ่งวันนั้นเค้าก็เดินมาหาที่ห้องเราประมาณ 3-4รอบได้ค่ะ เหมือนพยายามหาเรื่องมาเจอ
แล้วเค้าก็บินไปเยอรมัน เราก็กลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ เพราะใกล้ถึงวันเกิดเราพอดี
ระหว่างนั้นเราคุยกับเค้าตลอดค่ะ ผ่านทางไลน์ เค้าบอกว่าเค้าคิดถึงเรามาก
อยู่บนเครื่องเค้าดูหนังมุ้งมิ้งๆแล้วก็นึกถึงแต่เรา ซึ่งเค้าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
เค้าบอกกับเราตลอดค่ะว่า เค้าไม่อยากเชื่อว่า จะมีผู้หญิงที่จิตใจบริสุทธิ์แบบนี้อยู่บนโลก
เค้าคิดถึงรอยยิ้มเรา และเค้าก็แอบร้องไห้บนเครื่องและทันทีที่ถึงเยอรมันเค้าก็หาทางติดต่อเราทันที
(ซึ่งจุดนี้เราไม่รู้ว่าจริงมั้ย มันดูเว่อร์ มากเลยใช่มั้ยคะ T_T เรายังไม่อยากจะเชื่อเลย)
เราคุยกับเค้า คุยไปยิ้มไปตลอด มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากค่ะ
จนถึงก่อนหน้าวันเกิดเรา 1 วัน เค้าบอกว่าเค้าจะกลับแล้วนะ (ซึ่งไปได้แค่ 3 วัน)
เค้าอยากอยู่กับเราในวันเกิดเรา แล้วเค้าก็บินตรงกลับมา สุวรรณภูมิ แล้วต่อรถมาที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดทันทีค่ะ
(เราทึ่ง และตกใจในความพยายามของเค้ามาก ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนโลก)
คือทุกอย่างฟรุ้งฟริ้งมากค่ะ ยังกะซีรี่ย์เกาหลี เรารู้สึกมีความสุขและอบอุ่นเวลาอยู่กับเค้ามากค่ะ
ก่อนหน้านี้เราเคยสับสนและได้คุยกับเค้าค่ะ ว่า เราเคยเจอผู้ชายแย่ๆ มาก่อน (แฟนเก่าเราเจ้าชู้มากค่ะ)
เค้าก็สัญญากับเราค่ะ ว่า เค้าไม่ใช่คนเจ้าชู้ ขอให้ไว้ใจเค้าได้เลย เราก็ยังไม่เชื่อโดยอัตโนมัติค่ะ
(เพราะเคยโดนหลอกจากคนคนนึงไว้เยอะมาก ) ไม่ค่อยอยากเชื่อคำพูดผู้ชายที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นาน
แต่เค้าก็แสดงให้เราเห็นค่ะว่า เค้าเปิดเผยและไม่เจ้าชู้ และเค้าไม่มีใครจริงๆ
(เค้าเป็นคนตรงมากค่ะ พูดตรง พูดจริงและทำจริง)
เวลาผ่านไป เค้าก็อยู่กับเรามากขึ้นค่ะ ถึงแม้เราจะย้ายที่อยู่
แต่ก็อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ยอมรับว่าตอนอยู่กับเค้าเราทำตัวเป็นเด็กมากๆ (แต่ไม่งอแงงี่เง่านะคะ)
เรามีความรู้สึกว่าเราต่างกับเค้ามาก ๆ ทั้งในเรื่องของความคิด และ วัย (เราเด็กกว่าเค้าประมาณ 15 ปีค่ะ)
บ่อยครั้งที่เค้าต้องคอยดุเราเพราะเราทำอะไรไม่ค่อยเป็นค่ะ (เราลูกคนเดียวและแม่ค่อนข้างตามใจค่ะ)
อย่างเช่น
มีวันนึง เรา2คน ทำหมูสามชั้นย่างกินกันค่ะ เราก็หั่นหมูและผักกาดหอมใส่ในจานเดียวกันค่ะ เค้าดุเราจนเราตกใจค่ะ
ว่าใครเค้าเอาผักกาดหอมมาใส่จานเดียวกัน เค้ากินผักดิบนะ แล้วที่มันเนื้อดิบ จะกินได้ไง
หรือ การที่เรา ไม่จัดตู้เย็นให้เรียบร้อยค่ะ เค้าก็ดุว่า ทุกอย่างต้อง Organize อย่าทำแบบนี้
และอีกหลายๆ อย่างที่เค้าพยายามสอนเรา บางอย่างเราก็จำ แต่บางอย่างเราก็ลืมเพราะความเคยชินค่ะ
แล้วเค้าก็เริ่ม ๆ เปลี่ยนไปค่ะ จากที่เคยน่ารัก เทคแคร์เราเหมือนเราเป็นเจ้าหญิง เค้าก็เริ่มดุเรา เค้าบอกว่า เค้าดุเพื่อให้เราจำค่ะ
เราเคยถามเค้าว่า ทำไมโอปป้าเปลี่ยนไปจัง ไม่เห็นเหมือนตอนแรกเลย เค้าบอกว่า เพราะเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการใช้ชีวิตเลย
เค้าถึงต้องสอน ต้องดุเรา เพื่อให้เราจำ ถ้าเค้าบอกเราดีดีเราจะไม่จำ.... เราก็เข้าใจเค้าค่ะ
ขอเสริมนิดนึงว่า เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างแปลกค่ะ นิสัยแปลกหลายๆอย่าง เค้ารักสะอาดมาก (หนึ่งปาก ใช้แปรงสีฟันสามอัน อาบน้ำเป็นชั่วโมง
ชอบกินหอยแครงแต่ลวกแล้วลวกอีก ทนกลิ่นเหม็นไม่ค่อยไหวค่ะ ) ชีวิตเค้าเป็นระเบียบ คำนวณทุกอย่าง
เค้าบอกว่า ชีวิตคนเราไม่รู้จะตายเมื่อไหร่ เค้าจึงต้องทำทุกวันให้ดีที่สุด แล้วถ้าเค้าตายไป เค้าก็ไม่เสียใจเลยที่เค้าตายค่ะ
อีกเรื่องที่เค้าเคยบอกเรา เกี่ยวกับเหตุผลที่เค้ายังไม่แต่งงานทั้งที่ควรจะแต่งได้แล้ว คือ เค้าไม่อยากแต่งค่ะ
เพราะเค้าคิดว่าการที่เค้าแต่งงานคือการ ยอมแพ้ให้กับชีวิตค่ะ เค้าอยากทำอะไรหลายอย่างในชีวิตก่อนที่เค้าจะตาย
การที่เค้าแต่งงานหมายความว่า เค้าอาจจะไม่มีโอกาสทำในสิ่งที่เค้าอยากทำค่ะ เค้าอยากใช้ศักยภาพของตัวเองให้เต็มที่
เพื่อตัวเองแล้วก็สังคมค่ะ (ธุรกิจที่เค้าทำเค้าทำเกี่ยวกับการช่วยเหลือคนที่ขาดโอกาสค่ะ) แต่เราคิดว่านั่นก็ส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งคือ เค้าไม่อยากแต่งงานเพราะเค้ามาจากครอบครัวที่แตกแยกค่ะ พ่อกับแม่เค้าหย่ากัน แล้วส่งเค้าไปเรียนที่อเมริกา
ทำให้เค้าต้องใช้ชีวิตด้วยการอยู่คนเดียวมาตลอดค่ะ
เค้าเคยบอกว่า เค้าเคยมีแฟน ที่อยากแต่งงานกับเค้าค่ะ แต่ก็ต้องเลิกกันไปเพราะเค้าไม่อยากแต่งงาน
เรื่องนิสัยของเค้าประมาณนี้ค่ะ เวลาอยู่กับเราเค้าทำตัวสบายๆมาก แต่ชอบดุและเล่นกับเราเหมือนเด็กค่ะ
แล้วเค้าทำกับเราเหมือนเค้าเป็น Bad guy ค่ะ T_T เรารู้ว่าเค้าแกล้งแต่ก็ยอมให้เค้าแกล้ง ไม่หือไม่อือ
เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยอะไรอยู่แล้ว แล้วเค้าก็เปนอย่างนี้ทุกวัน ๆ ค่ะ เราแทบจะไม่ได้คุยกันจริงจังแบบผู้ใหญ่
ส่วนใหญ่จะเล่นกันเป็นเด็กมากกว่า แล้วบางครั้งเค้าก็ดุเราจนเราน้อยใจเลยค่ะ บางครั้งเค้าก็ดุเราทั้งที่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย
เราคิดเองว่า เหมือนเราทำตัวเป็นเด็กต๊อง ๆ น่ารำคาญ สำหรับเค้าค่ะ เราก็เริ่มคุยกันน้อยลง ๆ ทั้งในไลน์และในชีวิตจริง
บางครั้งเราก็นั่งดูรายการเกาหลีด้วยกัน แต่ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเลยค่ะ
จนมาวันนึง เราก็ดันหาเรื่องใส่ตัว ไปพูดกับเค้าค่ะ ว่า รู้มั้ยว่าปัญหาของเราคือการสื่อสารนะ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย มันทำให้
บางทีเราไม่เข้าใจกัน (ก่อนหน้านั้นเราคิดว่า คงดีกว่ามั้ยถ้าเค้ามีแฟนที่ดีกว่าเรา และเป็นคนชาติเดียวกับเค้า เราคิดว่าเราดีไม่พอค่ะ)
เรากับเค้าก็เงียบไปซักพัก เค้าก็ถามเราว่า "แล้วอยากคุยอะไรล่ะ" เราก็บอกว่าเราไม่รู้
เค้าก็บอกว่า รู้สึกแย่ใช่มั้ย เค้ารู้สึกสับสนนะว่าทำไมเค้าทำกับเราแบบนี้ และเค้าเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เราเป็นคนเดียวที่เค้าทำตัวแย่ๆแบบนี้ใส่
กับคนอื่นเค้าไม่เป็นเค้าไม่รู้เหมือนกัน เค้าต้องคิด หาทางคิดให้ได้ว่าทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้ แต่เราอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน เค้าแทบจะไม่มีเวลา
คิดเรื่องความสัมพันธ์ของเราเลย เค้าบอกต่อว่า รู้ใช่มั้ยว่า วันนึงเค้าต้องแต่งงาน (อีก 4-5 ข้างหน้า) ยังไงเค้าก็ต้องแต่งงาน
และเรา เด็กเกินไป ที่จะคิดเรื่องแต่งงาน และเค้าต้องระวังให้มาก ๆ กับคนที่จะอยู่กับเค้าจนวันสุดท้ายของชีวิต
(นี่แอบคิดในใจว่า ไหนว่ายังไม่อยากแต่งงานไง แล้วไหงมาจะแต่งเอาดื้อๆ)
ซึ่งถ้าเราไปกันไม่ได้ เค้าจะเสียใจมาก เค้าไม่อยากทำเราเสียเวลา แล้วก็เค้าบอกว่า ตัวเราก็ต้องคิดเรื่องนี้ด้วยนะ ต้องคิดให้มากๆ
(ปัญหาช่องว่างระหว่างวัยมาละจ้า)
เราก็บอกไปว่า บางทีอาจจะเป็นเพราะเค้าไม่ได้ชอบเราเหมือนที่เค้ารู้สึกแรกๆก็ได้นะ ถ้าคุณรู้หัวใจตัวเองคงจะไม่สับสนและเป็นแบบนี้
มันยากสำหรับคุณใช่มั้ย สำหรับเรามันไม่ยาก เพราะเรารู้หัวใจตัวเอง และเรารุ้ว่าเราต้องทำไง
(ในใจเรารู้ตัวว่าเราอาจจะไม่ใช่ Right person ของเค้าและไม่มีแรงดึงดูดมากพอที่จะทำให้เค้าอยากแต่งงานกับเรา)
แล้วเราก็แยกกันค่ะ เค้าก็กลับไปใช้ชีวิตของเรา เราก็ไปใช้ชีวิตของเราค่ะ
ตอนนั้นตอนเย็น เค้าก็ไม่ทักไลน์มาเลยค่ะ จนเราอดใจไม่ไหวทักไปก่อนตลอดว่า เราออกไปกินข้าวกับพี่สาวนะ
เค้าก็ส่งกลับมาสั้นๆว่า Ok , have fun with your sister เราก็ส่งรูปอาหารไป ถึงบ้านเราก็บอกว่าเราถึงบ้านแล้ว
ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา หลายชั่วโมง เราก็ส่งไปว่า Good night ค่ะ
และวันนี้ทั้งวันเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยค่ะ
จนเราทนไม่ไหว ส่งข้อความไปตอน 3 ทุ่มว่า How are you?
เค้าก็ยังไม่ตอบกลับค่ะ จนเที่ยงคืนครึ่ง ตอนที่เราพิมพ์กระทู้นี้ เค้าส่งกลับมา ว่า Good night , See you tomorrow ค่ะ
ช่วงเวลาระหว่างรอเค้ามันโหวงเหวงมากค่ะ อาจเป็นเพราะเราอยู่กับเค้าบ่อย พอเค้าหายไปเราเลยรู้สึกเหงา
ตอนนี้เราหดหู่มากค่ะ T_T พรุ่งนี้เจอกันไม่รู้จะเป็นยังไง
เรื่องที่อยากปรึกษาและขอความคิดเห็นเพื่อน ๆ คือ เราควรทำยังไงต่อไปคะ
เราควรเลิก หรือควรไปต่อ ความต่างของเรา2 คน เพื่อนๆคิดว่าเป็นอุปสรรคมากไหมคะ
เราเป็นคนนึงที่พอเพื่อนมีปัญหา เรามักจะให้คำปรึกษาได้ดีเลยค่ะ
พอมาเรื่องของตัวเอง เรากลับมืดแปดด้านทำอะไรไม่ถูกเลย
และ ขอขอบคุณที่อ่านมาจนจบค่ะ ยาวมากกกก ขอบคุณค่ะ T_T
[กระทู้สับสนปนดราม่า] รักมีปัญหาเพราะความต่างหรืออะไรกันแน่
เพราะตอนนี้รู้สึกสับสนมากและไม่รู้จะปรึกษาใครดี
ตอนนี้เรามีแฟนเป็นชาวต่างชาติค่ะ เค้าเป็นคนเกาหลี และพูดภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดีค่ะ
ขอบอกก่อนว่า เราเป็นคนพูดภาษาอังกฤษได้ในระดับหนึ่งแต่ไม่ถึงกับเก่งมาก และเราคุยกันเป็นภาษาอังกฤษค่ะ
เราเจอกับเค้าหลายครั้งแล้วเพราะอยู่คอนโดเดียวกันและตึกเดียวกันค่ะ เห็นหน้ากันประมาณ 2-3ครั้งก่อนพูดคุยกัน
เค้าเป็นคนทักเราก่อนค่ะ ทักกันวันแรกไม่ได้คุยอะไรมาก ไม่รู้จักชื่อ หรือรู้ว่าเค้าเป็นใครมาจากไหน
ครั้งที่สองเราขึ้นลิฟต์ไปด้วยกันค่ะ เราออกจากลิฟต์ก่อน(เพราะชั้นเราอยู่ต่ำกว่า)
เค้าเดินตามเรามา แล้วถามเรา เรื่องที่เรียนภาษาไทย ค่ะ เพราะเค้าอยากเรียนภาษาไทย (เค้ามาลงทุนทำธุรกิจที่ประเทศไทยค่ะ)
และเราก็เสนอให้แลกไลน์กันค่ะ เพราะเราบอกว่าเราจะช่วยเค้าหาคอร์สภาษาไทยให้
แล้วเค้าก็ทักเรามาในไลน์ ตั้งแต่วันนั้นเราก็เริ่มคุยกันค่ะ เราคุยกันสนุกและเข้ากันได้ดีมาก
เค้าบอกว่าเราเป็นคนอัธยาศัยดี และมีจิตใจที่ดีมาก ยิ่งคุยยิ่งอยากรู้จัก เราคุยกันเยอะมากในเวลา 2-3 วัน
และเค้าพยายามเข้ามาดูแลเรา ซื้อของกินให้เรา ดูแลการกินเรา และช่วยสอนเราออกกำลังกายค่ะ
ความสัมพันธ์เติบโตไปเร็วมาก ชนิดที่ว่าเรายังคิดว่า แปลกมาก เพราะมันเร็วมากจริง ๆ
วันที่ 5 หลังจากได้คุยกัน เค้าต้องไป Business Trip ที่ เยอรมันค่ะ ซึ่งก่อนหน้าที่จะบิน
เค้าแวะเอา ของส่วนตัวเค้ามาให้ บอกว่าเราจะได้นึกถึงเค้า แล้วอีก 7 วันเค้าจะกลับมาเอา
ซึ่งของของเค้าเป็นของที่เค้ารักค่ะ เราก็บอกว่า เราจะดูแลอย่างดี ไม่ต้องห่วง
ซึ่งวันนั้นเค้าก็เดินมาหาที่ห้องเราประมาณ 3-4รอบได้ค่ะ เหมือนพยายามหาเรื่องมาเจอ
แล้วเค้าก็บินไปเยอรมัน เราก็กลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ เพราะใกล้ถึงวันเกิดเราพอดี
ระหว่างนั้นเราคุยกับเค้าตลอดค่ะ ผ่านทางไลน์ เค้าบอกว่าเค้าคิดถึงเรามาก
อยู่บนเครื่องเค้าดูหนังมุ้งมิ้งๆแล้วก็นึกถึงแต่เรา ซึ่งเค้าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
เค้าบอกกับเราตลอดค่ะว่า เค้าไม่อยากเชื่อว่า จะมีผู้หญิงที่จิตใจบริสุทธิ์แบบนี้อยู่บนโลก
เค้าคิดถึงรอยยิ้มเรา และเค้าก็แอบร้องไห้บนเครื่องและทันทีที่ถึงเยอรมันเค้าก็หาทางติดต่อเราทันที
(ซึ่งจุดนี้เราไม่รู้ว่าจริงมั้ย มันดูเว่อร์ มากเลยใช่มั้ยคะ T_T เรายังไม่อยากจะเชื่อเลย)
เราคุยกับเค้า คุยไปยิ้มไปตลอด มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากค่ะ
จนถึงก่อนหน้าวันเกิดเรา 1 วัน เค้าบอกว่าเค้าจะกลับแล้วนะ (ซึ่งไปได้แค่ 3 วัน)
เค้าอยากอยู่กับเราในวันเกิดเรา แล้วเค้าก็บินตรงกลับมา สุวรรณภูมิ แล้วต่อรถมาที่บ้านเราที่ต่างจังหวัดทันทีค่ะ
(เราทึ่ง และตกใจในความพยายามของเค้ามาก ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนโลก)
คือทุกอย่างฟรุ้งฟริ้งมากค่ะ ยังกะซีรี่ย์เกาหลี เรารู้สึกมีความสุขและอบอุ่นเวลาอยู่กับเค้ามากค่ะ
ก่อนหน้านี้เราเคยสับสนและได้คุยกับเค้าค่ะ ว่า เราเคยเจอผู้ชายแย่ๆ มาก่อน (แฟนเก่าเราเจ้าชู้มากค่ะ)
เค้าก็สัญญากับเราค่ะ ว่า เค้าไม่ใช่คนเจ้าชู้ ขอให้ไว้ใจเค้าได้เลย เราก็ยังไม่เชื่อโดยอัตโนมัติค่ะ
(เพราะเคยโดนหลอกจากคนคนนึงไว้เยอะมาก ) ไม่ค่อยอยากเชื่อคำพูดผู้ชายที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นาน
แต่เค้าก็แสดงให้เราเห็นค่ะว่า เค้าเปิดเผยและไม่เจ้าชู้ และเค้าไม่มีใครจริงๆ
(เค้าเป็นคนตรงมากค่ะ พูดตรง พูดจริงและทำจริง)
เวลาผ่านไป เค้าก็อยู่กับเรามากขึ้นค่ะ ถึงแม้เราจะย้ายที่อยู่
แต่ก็อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ยอมรับว่าตอนอยู่กับเค้าเราทำตัวเป็นเด็กมากๆ (แต่ไม่งอแงงี่เง่านะคะ)
เรามีความรู้สึกว่าเราต่างกับเค้ามาก ๆ ทั้งในเรื่องของความคิด และ วัย (เราเด็กกว่าเค้าประมาณ 15 ปีค่ะ)
บ่อยครั้งที่เค้าต้องคอยดุเราเพราะเราทำอะไรไม่ค่อยเป็นค่ะ (เราลูกคนเดียวและแม่ค่อนข้างตามใจค่ะ)
อย่างเช่น
มีวันนึง เรา2คน ทำหมูสามชั้นย่างกินกันค่ะ เราก็หั่นหมูและผักกาดหอมใส่ในจานเดียวกันค่ะ เค้าดุเราจนเราตกใจค่ะ
ว่าใครเค้าเอาผักกาดหอมมาใส่จานเดียวกัน เค้ากินผักดิบนะ แล้วที่มันเนื้อดิบ จะกินได้ไง
หรือ การที่เรา ไม่จัดตู้เย็นให้เรียบร้อยค่ะ เค้าก็ดุว่า ทุกอย่างต้อง Organize อย่าทำแบบนี้
และอีกหลายๆ อย่างที่เค้าพยายามสอนเรา บางอย่างเราก็จำ แต่บางอย่างเราก็ลืมเพราะความเคยชินค่ะ
แล้วเค้าก็เริ่ม ๆ เปลี่ยนไปค่ะ จากที่เคยน่ารัก เทคแคร์เราเหมือนเราเป็นเจ้าหญิง เค้าก็เริ่มดุเรา เค้าบอกว่า เค้าดุเพื่อให้เราจำค่ะ
เราเคยถามเค้าว่า ทำไมโอปป้าเปลี่ยนไปจัง ไม่เห็นเหมือนตอนแรกเลย เค้าบอกว่า เพราะเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการใช้ชีวิตเลย
เค้าถึงต้องสอน ต้องดุเรา เพื่อให้เราจำ ถ้าเค้าบอกเราดีดีเราจะไม่จำ.... เราก็เข้าใจเค้าค่ะ
ขอเสริมนิดนึงว่า เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างแปลกค่ะ นิสัยแปลกหลายๆอย่าง เค้ารักสะอาดมาก (หนึ่งปาก ใช้แปรงสีฟันสามอัน อาบน้ำเป็นชั่วโมง
ชอบกินหอยแครงแต่ลวกแล้วลวกอีก ทนกลิ่นเหม็นไม่ค่อยไหวค่ะ ) ชีวิตเค้าเป็นระเบียบ คำนวณทุกอย่าง
เค้าบอกว่า ชีวิตคนเราไม่รู้จะตายเมื่อไหร่ เค้าจึงต้องทำทุกวันให้ดีที่สุด แล้วถ้าเค้าตายไป เค้าก็ไม่เสียใจเลยที่เค้าตายค่ะ
อีกเรื่องที่เค้าเคยบอกเรา เกี่ยวกับเหตุผลที่เค้ายังไม่แต่งงานทั้งที่ควรจะแต่งได้แล้ว คือ เค้าไม่อยากแต่งค่ะ
เพราะเค้าคิดว่าการที่เค้าแต่งงานคือการ ยอมแพ้ให้กับชีวิตค่ะ เค้าอยากทำอะไรหลายอย่างในชีวิตก่อนที่เค้าจะตาย
การที่เค้าแต่งงานหมายความว่า เค้าอาจจะไม่มีโอกาสทำในสิ่งที่เค้าอยากทำค่ะ เค้าอยากใช้ศักยภาพของตัวเองให้เต็มที่
เพื่อตัวเองแล้วก็สังคมค่ะ (ธุรกิจที่เค้าทำเค้าทำเกี่ยวกับการช่วยเหลือคนที่ขาดโอกาสค่ะ) แต่เราคิดว่านั่นก็ส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนหนึ่งคือ เค้าไม่อยากแต่งงานเพราะเค้ามาจากครอบครัวที่แตกแยกค่ะ พ่อกับแม่เค้าหย่ากัน แล้วส่งเค้าไปเรียนที่อเมริกา
ทำให้เค้าต้องใช้ชีวิตด้วยการอยู่คนเดียวมาตลอดค่ะ
เค้าเคยบอกว่า เค้าเคยมีแฟน ที่อยากแต่งงานกับเค้าค่ะ แต่ก็ต้องเลิกกันไปเพราะเค้าไม่อยากแต่งงาน
เรื่องนิสัยของเค้าประมาณนี้ค่ะ เวลาอยู่กับเราเค้าทำตัวสบายๆมาก แต่ชอบดุและเล่นกับเราเหมือนเด็กค่ะ
แล้วเค้าทำกับเราเหมือนเค้าเป็น Bad guy ค่ะ T_T เรารู้ว่าเค้าแกล้งแต่ก็ยอมให้เค้าแกล้ง ไม่หือไม่อือ
เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยอะไรอยู่แล้ว แล้วเค้าก็เปนอย่างนี้ทุกวัน ๆ ค่ะ เราแทบจะไม่ได้คุยกันจริงจังแบบผู้ใหญ่
ส่วนใหญ่จะเล่นกันเป็นเด็กมากกว่า แล้วบางครั้งเค้าก็ดุเราจนเราน้อยใจเลยค่ะ บางครั้งเค้าก็ดุเราทั้งที่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย
เราคิดเองว่า เหมือนเราทำตัวเป็นเด็กต๊อง ๆ น่ารำคาญ สำหรับเค้าค่ะ เราก็เริ่มคุยกันน้อยลง ๆ ทั้งในไลน์และในชีวิตจริง
บางครั้งเราก็นั่งดูรายการเกาหลีด้วยกัน แต่ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเลยค่ะ
จนมาวันนึง เราก็ดันหาเรื่องใส่ตัว ไปพูดกับเค้าค่ะ ว่า รู้มั้ยว่าปัญหาของเราคือการสื่อสารนะ เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย มันทำให้
บางทีเราไม่เข้าใจกัน (ก่อนหน้านั้นเราคิดว่า คงดีกว่ามั้ยถ้าเค้ามีแฟนที่ดีกว่าเรา และเป็นคนชาติเดียวกับเค้า เราคิดว่าเราดีไม่พอค่ะ)
เรากับเค้าก็เงียบไปซักพัก เค้าก็ถามเราว่า "แล้วอยากคุยอะไรล่ะ" เราก็บอกว่าเราไม่รู้
เค้าก็บอกว่า รู้สึกแย่ใช่มั้ย เค้ารู้สึกสับสนนะว่าทำไมเค้าทำกับเราแบบนี้ และเค้าเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เราเป็นคนเดียวที่เค้าทำตัวแย่ๆแบบนี้ใส่
กับคนอื่นเค้าไม่เป็นเค้าไม่รู้เหมือนกัน เค้าต้องคิด หาทางคิดให้ได้ว่าทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้ แต่เราอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน เค้าแทบจะไม่มีเวลา
คิดเรื่องความสัมพันธ์ของเราเลย เค้าบอกต่อว่า รู้ใช่มั้ยว่า วันนึงเค้าต้องแต่งงาน (อีก 4-5 ข้างหน้า) ยังไงเค้าก็ต้องแต่งงาน
และเรา เด็กเกินไป ที่จะคิดเรื่องแต่งงาน และเค้าต้องระวังให้มาก ๆ กับคนที่จะอยู่กับเค้าจนวันสุดท้ายของชีวิต
(นี่แอบคิดในใจว่า ไหนว่ายังไม่อยากแต่งงานไง แล้วไหงมาจะแต่งเอาดื้อๆ)
ซึ่งถ้าเราไปกันไม่ได้ เค้าจะเสียใจมาก เค้าไม่อยากทำเราเสียเวลา แล้วก็เค้าบอกว่า ตัวเราก็ต้องคิดเรื่องนี้ด้วยนะ ต้องคิดให้มากๆ
(ปัญหาช่องว่างระหว่างวัยมาละจ้า)
เราก็บอกไปว่า บางทีอาจจะเป็นเพราะเค้าไม่ได้ชอบเราเหมือนที่เค้ารู้สึกแรกๆก็ได้นะ ถ้าคุณรู้หัวใจตัวเองคงจะไม่สับสนและเป็นแบบนี้
มันยากสำหรับคุณใช่มั้ย สำหรับเรามันไม่ยาก เพราะเรารู้หัวใจตัวเอง และเรารุ้ว่าเราต้องทำไง
(ในใจเรารู้ตัวว่าเราอาจจะไม่ใช่ Right person ของเค้าและไม่มีแรงดึงดูดมากพอที่จะทำให้เค้าอยากแต่งงานกับเรา)
แล้วเราก็แยกกันค่ะ เค้าก็กลับไปใช้ชีวิตของเรา เราก็ไปใช้ชีวิตของเราค่ะ
ตอนนั้นตอนเย็น เค้าก็ไม่ทักไลน์มาเลยค่ะ จนเราอดใจไม่ไหวทักไปก่อนตลอดว่า เราออกไปกินข้าวกับพี่สาวนะ
เค้าก็ส่งกลับมาสั้นๆว่า Ok , have fun with your sister เราก็ส่งรูปอาหารไป ถึงบ้านเราก็บอกว่าเราถึงบ้านแล้ว
ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา หลายชั่วโมง เราก็ส่งไปว่า Good night ค่ะ
และวันนี้ทั้งวันเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยค่ะ
จนเราทนไม่ไหว ส่งข้อความไปตอน 3 ทุ่มว่า How are you?
เค้าก็ยังไม่ตอบกลับค่ะ จนเที่ยงคืนครึ่ง ตอนที่เราพิมพ์กระทู้นี้ เค้าส่งกลับมา ว่า Good night , See you tomorrow ค่ะ
ช่วงเวลาระหว่างรอเค้ามันโหวงเหวงมากค่ะ อาจเป็นเพราะเราอยู่กับเค้าบ่อย พอเค้าหายไปเราเลยรู้สึกเหงา
ตอนนี้เราหดหู่มากค่ะ T_T พรุ่งนี้เจอกันไม่รู้จะเป็นยังไง
เรื่องที่อยากปรึกษาและขอความคิดเห็นเพื่อน ๆ คือ เราควรทำยังไงต่อไปคะ
เราควรเลิก หรือควรไปต่อ ความต่างของเรา2 คน เพื่อนๆคิดว่าเป็นอุปสรรคมากไหมคะ
เราเป็นคนนึงที่พอเพื่อนมีปัญหา เรามักจะให้คำปรึกษาได้ดีเลยค่ะ
พอมาเรื่องของตัวเอง เรากลับมืดแปดด้านทำอะไรไม่ถูกเลย
และ ขอขอบคุณที่อ่านมาจนจบค่ะ ยาวมากกกก ขอบคุณค่ะ T_T