ผมเองเพิ่งเสียพ่อไปเมื่อวันศุกที่ 30 พ.ค.57 ที่ผ่านมา  แกเสียด้วยโรคมะเร็งกล่องเสียงระยะสุดท้าย(รักษาไม่ทันเนื่องจากรู้ตัวว่าป่วยก็ระยะสุดท้ายแล้ว) พ่อผมเริ่มทรุดป่วยลงประมาณเดือนพ.ค.ปี56 ช่วงนั้นก็พาไปหาหมออยู่ซัก3เดือนหมอถึงรู้ว่าพ่อเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ครั้งแรกที่ท่านรู้ว่าตัวเองป่วยแบบนั้นหน้าท่านก็ถอดสีเลย ตาเหม่อลอย คงเสียใจและช็อคกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญ แต่ท่านก็สู้จนถึงที่สุด พยามยามกินยากินอาหาร รักษาตัวตามหมอสั่งทุกอย่าง ทั้งฉายแสง ตัดชิ้นเนื้อโคนลิ้นไปตรวจ รวมถึงครั้งต่อมาก็ตัดลิ้นครึ่งนึงออกไปตรวจ พ่อไม่เคยกลัวที่จะทำเลย กลับเป็นลูกเมียซะอีกที่กลัวและคิดว่าไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ผมกับแม่ก็พาพ่อเข้าๆออกๆโรงบาลมาตลอด อยู่บ้าน2อาทิตย์ ไปโรงบาล1เดือน บางทีกลับมาอยู่บ้าน2-3วันก็เข้าโรงบาล1อาทิตย์ สลับไปสลับมาอยู่อย่างนี้ประมาณ1ปี จนมาถึงวันศุกร์ที่30พ.ค.พ่อก็จากไปด้วยอาการปอดติดเชื้อบวกกับอีกหลายๆอาการประกอบกัน และเพิ่งจัดงานศพรวมถึงทำบุญเสร็จวันก่อนนี่เอง
     ความรู้สึกตั้งแต่วันที่พ่อจากไปจนถึงวันนี้ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆ ก็บอกได้เลยว่ารู้สึกเคว้งคว้างนะ เหมือนขาดกำลังใจ ขาดสิ่งที่มีค่า ขาดคนที่รักเราที่สุดในชิวิต เมื่อก่อนตอนครอบครัวยังใช้ชิวิตกันปกติ(ตอนที่พ่อยังไม่ป่วย) เราจะไม่รู้หรอกว่าระหว่างมีท่านอยู่กับไม่มีท่านอยู่มันต่างกันยังไง จนเมื่อขาดท่านไปจะรู้สึกได้เลยว่าคนที่รักเราคนนึงหายไป รู้สึกขาดหลักไป ความอุ่นใจมันหายไปเยอะเลย ตอนที่ท่านยังอยู่ ทุกๆครั้งที่มีปัญหาเข้ามาในชิวิตสิ่งแรกที่จะนึกถึงเลยก็คือพ่อกับแม่ เราจะรู้เลยว่ายังไงเราก็ยังมีพ่อกับแม่อยู่ข้างเรา คงเป็นเพราะเรารู้สึกได้ว่าเขาคือคนที่พร้อมจะช่วยเรา พร้อมจะแก้ปัญให้เราได้ ให้คำปรึกษาเราได้ เป็นห่วงเราอย่างที่คงไม่มีใครทำให้ได้    แต่พอวันนี้ท่านจากไปแล้ว เวลานึกถึงท่าน ความรู้สึกก็คือ ไม่มีท่านแล้ว ไม่มีอีกแล้ว เราไม่มีทางจะเจอท่าน จะคุยกับท่าน ทำสิ่งต่างๆกับท่านเหมือนที่ทำมาตลอดชีวิตได้อีกเลย ไม่มีทางที่เราจะไปตามหาท่านได้จากที่ไหนเลย ไม่ว่าจะมีเงินซักเท่าไร มีพละกำลังมากมายขนาดไหน ก็ไม่มีทาง
     ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาก็แค่รู้สึกอยากระบายความรู้สึกให้กับเพื่อนๆฟัง อยากให้เพื่อนๆใช้เวลากับครอบครัวให้มาที่สุด คุ้มค่าที่สุด เพราะครอบครัวคือคนที่รักเราจริงๆ ถ้าเราได้ทำสิ่งดีๆให้กันตอนอยู่ด้วยกันแล้ว เวลาที่ใครคนใดคนนึงจากไปเราจะได้รู้สึกเสียใจน้อยที่สุด ทุกวันนี้ผมก็ยังเหลือแม่และพี่สาวกับหลานชายวัยขวบกว่า1คน และอีก1คนกำลังอยู่ในท้องพี่สาว ก็ต้องดิ้นรนกันต่อไปครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ขอบคุณครับ