วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟังนะค่ะ เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวเราเอง เราเครียดอยู่กับเรื่องนี้มานานจนไม่เป็นอันเรียน ไม่ได้บอกใคร ไม่ได้ระบายให้ใครฟังเลย
   เรื่องมีอยุ่ว่าเมื่อเกือบ2ปีที่ผ่านมาก่อนเข้ามหาวิทยาลัย เราได้เจอกับผู้ชายคนนึงต่างโรงเรียนกันนะ ตอนนั้นก้อยู่ ม.5 เราไปงานopen house ของมหาวิทยาลัยนึงแล้วไปเจอกัน เรารู้จักกับเพื่อนเค้าเพราะเคยไปเข้าค่ายด้วยกัน ตอนไปเจอกันเราก้คุยกับเพื่อนปกติ แต่ผช.คนนี้ก้อยุ่ข้างๆด้วย เราขอเรียกเขาว่า อ้วนนะ เราคุยกับเพื่อนสักพักและเราก้แยกกัน เวลาผ่านไปประมาณ3วัน มีโทรศัพท์ปริศนาโทรมาหาเรา โทรมาถามชื่อ ถามโน่นนี่มากมาย เราก็งงและถามกลับไปว่าใคร อ้วนก้ตอบกลับมาว่า เราเคยเจอกกันที่งานopen house เราอ่ะเห็นเธอยิ้มมาแต่ไกล เราชอบเธอ เธอจะลองคุยกับเราได้มั้ย? ตอนนั้นเราก้งงแต่ก็ตอบกลับไปว่าได้ จากนั้นก้คุยกันมาเป็นเวลาเกือบๆ3เดือน เค้าก้ขอเราเป็นแฟน เราก็ตอบตกลงเพราะตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกว่ารักไปแล้ว ตลอดเวลาที่คยกัยก็มีนัดเจอกันบ้างภปเที่ยว ดูหนังไปไหนมาไหนด้วยกันแต่ยังไม่ได้บอกให้ที่บ้านรู้ พอจากวันที่เค้าขอเราเป็นแฟน2วันเราจึงตอบเค้าไปว่าตกลง และระหว่างนั้นเราก็คบกัน สนิทกันมากขึ้น จนมาถึงเดือนที่10ที่คบกันเราก้เริ่มพาไปให้ที่บ้านรู้จัก ที่บ้านเราก็โอเคนะ อ๋อลืมบอกจริงๆเขาเป็นนักกีฬาเยาวชนทีมชาติด้วย*แต่ไม่บอกหรอกว่าชื่ออะไร555 เรื่องมันดูไม่เศร้าเนอะ จริงๆๆมันเศร้าแหละ รออีกสักนิดต้องขอทัาวความไปก่อน ต่อๆๆนะ พอคบกันครบ1ปีเราสนิทกันมากขึ้นตอนนั้นอยู่ม.6แล้ว ก้ยังนัดเจอไปเทีายว ตอนนั้นทุกๆคนรู้หมดแลัว ทั้งที่บ้านเราบ้านเค้า เพื่อนๆ หรือคนสนิท ทุกคนๆโอเคมากๆ ตลอดเวลาที่คบกันเค้าน่ารักมาก ดูแลเอาใจใส่ อยู่คนละโรงเรียนนะห่างกันมากแบบว่าข้ามจังหวัด เค้าอยู่กทม.เราอยู่นนท์ ต้องนั่งรถะมล์3ต่อกว่าจะมาถึงเรา เค้าก้มาทุกวัน มาส่งเรากลับบ้านืถือกระเป๋าถือของให้ มากินข้าวที่บ้านทุกวัน เค้าสนิทกับครอบครัวเรา และมีวันนึงที่เค้ามาที่บ้านวันั่นเป็นวันอาทิตย์ ทุกๆคนที่บ้านเราจะอยู่บ้านกันหมด ที่บ้านอยู่กันเยอะนะ10กว่าคน  บนโต้ะอาหาร ขณะที่นั่งกินไปสักพักเขาก้ขออนุญาตทุกคนบนโต้ะและพูดว่า มาถึงวันนี้ผมก็คบกับลูกสาวบ้านนี้มานานแล้ว ผมขอพูดอะไรสักอย่างนึงนะครับ ทุกๆคนจ้องมองไปที่เขาอย่างตั้งใจ เขาหยิบบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา นั่นก้คือแหวนทองประมาณ1สลึงนะ และเขาก้พูดว่า ถ้าผมจะขอจองขอหมั้นลูกสาวบ้านนี้ไว้จะว่าอะไรมั้ยครับ ผมรักธอผมได้คุยกับแม่ผมแล้ว ผมอยากให้เธอมาเป็นคู่ชีวิตของผม ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะยังเด็กแต่เราก้มีความรักที่จริงใจต่อกัน จะอนุญาตมั้นครับ พอพูดจบยายเราเลยพูดว่า ถ้ารักกันจริงๆก็อนุญาติแต่ต้องรู้จักตัวเองรู้จกกาลเทศะ ทำอะไรอย่าให้คนมาว่า เราดีใจมากจากนั้นเค้าก้มาคุกเข่าสวมแหวนให้เรา ตอนนั้นเราดีใจมากเพราะไม่คิดว่าคนอย่างเค้าจะมารักคนอย่างเราที่บ้าๆ บ๊องๆเหมือนเด็กๆ จากวันั้นผ่านไปประมาณ3เดือนเรารักกันมากขึ้น ว่างๆก้มาหากันนั่งคุยนั่งติวหนังสือเพราะจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เค้าเสมอตินเสมอปลายนะตั้งแต่ได้รู้จักกัน จนวันนึงก่อนจะเปิดเทอมเข้ามหาวิทยาลัยเค้าเริ่มแปลกๆๆ *เราเร้ยนที่เดียวกันนะแต่คนละคณะ มีอาการแปลกๆ เช่น แอบคุยโทรศัพท์ กลับบ้านไม่บอก แตาเราก้ไม่ได้คิดอะไร จนมาถึงวันที่ครบรอบวันที่คบกันครบ3ปี เรานัดกันที่เซ็นทรัลลาดพร้าว เราเลิกเรัยรก่อนก้ไปรอที่ร้านไอติม นัดกันไว้5โมงเย็น เรทก้ไปนั่งรอ จน1ทุ่มเค้าก้ไม่มา เราเริ่มรู้ว้ามันต้องมีอะไรแปลกๆ เค้าเป็นอะไรรุป่าว ไม่สบาย หรือว่าติด้รียรอยู่ เราก็กำบังจะโทรหา แต่มีข้อความมาว่า ขอโทดนะตัวเิงสันนี้ไปไม่ได้แล้ว งานไม่เสร็จ สุขสันต์วันครบรอบนะ รักตัวเองนะ ตอนที่เห็นข้อคว่มก้รู้สึกผิดหวังนิดนึงแต่ก็เข้าใจเค้าค่ะเพราะเค้าต้องซ้อมกีฬาหลังเลิกเรียรด้วน เราก้เลยกลับบ้าน  เวลาผ่านไปเราเริามมีเวลาให้กันน้อยลงโดยที่เราอ่ะเหมือนเดิมนะแต่เค้าอ่ะไม่ค่อยมีเวลามาหาเรา จากที่เคยกลับบ้านพร้อมกันก้เดือนนึง2-3หนเอง กินข้าวก้เหลืออาทิตย์ละครั้ง เราเริามรู้สึกว่าความรัก้ราไม่เหมือนเดิม แต่ก้ไม่ได้เอะใจอะไรเลย เราเป็นคนไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวใคร ด้ไม่กล้าถามว่าหายไปไหนเพราะคิดว่าเค้าก้คงติดเรียนติดซ้อม จนมาถึงก่อนสอบปลายภาคเรียนที่1เราก้ไปติวหนังกัน มีสายโทรเข้ามาเบอร์ เป็นผญ.และพูดว่า เอาสามีกูคืนมาแต่จริงใช้คำแรงกว่านี้นะค่ะ เราถึงกับงง แต่ก้คิดว่าคงจะโทรผิด
เดี๋ยวมาต่อนะค่ะ