นี่เป็นบทความแรก ที่ผมเขียนขึ้นในพันทิป ซึ่งสิ่งที่ผมจะเขียนต่อไปนี้เป็นสิ่งที่เปลี่ยนมุมมองด้านความรัก ของผมโดนสิ้นเชิง
ผมรู้จักกับเธอเมื่อ 2 ปีก่อน ตอนนั้นผมดร็อบเรียนเนื่องจากมีปัญหานิดหน่อย ตอนนั้นผมเรียนดุริยางค์ศิลป์ ผมจึงย้ายลงมาอยู่นครปฐมกับเพื่อน
แล้วเวลานั้นผมก็ได้เจอกับเธอ เธอเรียนที่คณะวิศกรรมศาสตร์ ปีโตรเคมี เราเริ่มศึกษากันและกัน จนวันนึงผมคิดว่าต้องหาอะไรที่มั่นคงให้กับเธอ
ผมจึงตัดสินใจมาเรียนพยาบาล ซึ่งเป็นสาขาที่ผมไม่ชอบเอาเสียเลย แต่ในใจก็คิดว่ามันมั่นคงที่สุดแล้วสำหรับทางเลือกที่มี เราก็อยู่ด้วยกันมาตลอดระยะ
เวลา2ปี เธอทำให้ผมเห็นว่าผมคือคนที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้เธอมาเป็นแฟน มันยิ่งทำให้ผมรักเธอขึ้นไปอีก จนวันนึง ที่เธอต้องไปเรียนต่อโทที่จุฬา
ผมก็ยังอยู่ตรงที่เดิม แต่เวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์ เธอกลับบอกเลิกผมเพราะเธอมีคนไหม่ แต่คนๆนั้นมีแฟนอยู่แล้ว จนในที่สุดผมก็ต้องปล่อยเธอไป
แล้วมาวันนึงเธอกลับมา เพราะผู้ชายคนนั้นเลือกแฟนเขา ซึ่งผมก็ให้อภัยเค้า กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ถัดมา ผู้ชายคนนั้นมาง้อเธอ แล้วผมก็แอบไปเห็นในipad เธอคุยกับผู้ชายคนนั้นว่า เธอรอวันที่จะไปคบกับคนนั้น และคนนั้นก็บอกว่าพร้อมจะดูแลเธอแล้ว แต่เธอบอกว่าไม่อยากทำผิดกับผมซ้ำสอง ผมอยากให้เธอรู้ว่า เธอคือหัวใจของผม คือคนที่เปลียนชีวิตผมให้เป็นอย่างทุกวันนี้ คือคนที่ทำให้ผมต้องย้ายมาเรียนนครปฐม ทั้งที่บ้านอยู่ขอนแก่น แต่สิ่งที่เธอขอ มันมากเกินไป คือการที่ปล่อยเธอไปอีก ทั้งๆที่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว แต่สุดท้าย ผมก้ต้องยอมทิ้งเธอเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดว่าทำผิดกับผม
ชิวิตนี้ผมให้เธอได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมเสียเธอไป ร้องให้จนใจจะขาด แต่ก็ไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้ ขอบคุณสำหรับคนที่รับฟัง ผมแค่ขอพื้นที่ในการระบาย เพราะมันอัดอั้นตันใจมาก ตอนนี้ผมก็ได้แต่ทำตัวเองให้ดีที่สุด เผื่อวันไหนที่เธอกลับมา เธอจะได้คิดว่าเธอเลือกไม่ผิด
ความรักคือ การให้ ให้ได้ทุกอย่างแม้แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
ผมรู้จักกับเธอเมื่อ 2 ปีก่อน ตอนนั้นผมดร็อบเรียนเนื่องจากมีปัญหานิดหน่อย ตอนนั้นผมเรียนดุริยางค์ศิลป์ ผมจึงย้ายลงมาอยู่นครปฐมกับเพื่อน
แล้วเวลานั้นผมก็ได้เจอกับเธอ เธอเรียนที่คณะวิศกรรมศาสตร์ ปีโตรเคมี เราเริ่มศึกษากันและกัน จนวันนึงผมคิดว่าต้องหาอะไรที่มั่นคงให้กับเธอ
ผมจึงตัดสินใจมาเรียนพยาบาล ซึ่งเป็นสาขาที่ผมไม่ชอบเอาเสียเลย แต่ในใจก็คิดว่ามันมั่นคงที่สุดแล้วสำหรับทางเลือกที่มี เราก็อยู่ด้วยกันมาตลอดระยะ
เวลา2ปี เธอทำให้ผมเห็นว่าผมคือคนที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้เธอมาเป็นแฟน มันยิ่งทำให้ผมรักเธอขึ้นไปอีก จนวันนึง ที่เธอต้องไปเรียนต่อโทที่จุฬา
ผมก็ยังอยู่ตรงที่เดิม แต่เวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์ เธอกลับบอกเลิกผมเพราะเธอมีคนไหม่ แต่คนๆนั้นมีแฟนอยู่แล้ว จนในที่สุดผมก็ต้องปล่อยเธอไป
แล้วมาวันนึงเธอกลับมา เพราะผู้ชายคนนั้นเลือกแฟนเขา ซึ่งผมก็ให้อภัยเค้า กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ถัดมา ผู้ชายคนนั้นมาง้อเธอ แล้วผมก็แอบไปเห็นในipad เธอคุยกับผู้ชายคนนั้นว่า เธอรอวันที่จะไปคบกับคนนั้น และคนนั้นก็บอกว่าพร้อมจะดูแลเธอแล้ว แต่เธอบอกว่าไม่อยากทำผิดกับผมซ้ำสอง ผมอยากให้เธอรู้ว่า เธอคือหัวใจของผม คือคนที่เปลียนชีวิตผมให้เป็นอย่างทุกวันนี้ คือคนที่ทำให้ผมต้องย้ายมาเรียนนครปฐม ทั้งที่บ้านอยู่ขอนแก่น แต่สิ่งที่เธอขอ มันมากเกินไป คือการที่ปล่อยเธอไปอีก ทั้งๆที่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว แต่สุดท้าย ผมก้ต้องยอมทิ้งเธอเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดว่าทำผิดกับผม
ชิวิตนี้ผมให้เธอได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมเสียเธอไป ร้องให้จนใจจะขาด แต่ก็ไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้ ขอบคุณสำหรับคนที่รับฟัง ผมแค่ขอพื้นที่ในการระบาย เพราะมันอัดอั้นตันใจมาก ตอนนี้ผมก็ได้แต่ทำตัวเองให้ดีที่สุด เผื่อวันไหนที่เธอกลับมา เธอจะได้คิดว่าเธอเลือกไม่ผิด