ผมเคยทั้งกระทู้นึงไปแล้วเกี่ยวกับหนี้สินภายในบ้าน เรื่องนั่นก็คงยังต้องสู้กันต่อไป แต่ปัญหาที่เกิดอยู่ต้อนนี้คือความหวาดระแวงที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน
ตาของผมลงรับสมัครเป็นนายก อบต. และได้รับเลือก ท่านดำรงตำแหน่งได้เพียงแค่ 6 เดือนกว่า ก็ถูกยิงเสียชีวิต หลายคนอาจจะคิดว่านักการเมืองท้องถิ่นก็เอาแต่เข้ามากิน แต่ผมกล้าพูดเลยว่าถ้าจะเข้ามากินจริงๆ 4-5 เดือนก็ได้บานแล้ว เวลาเกิดภัยธรรมชาติตาผมก็ใช้เงินส่วนตัวในการช่วยเหลือชาวบ้าน เวลาจะทำงานจะพัฒนาอะไรทีนึงก็โดนข่มขู่ตลอด แต่ด้วยความที่ท่านไม่เคยคิดทำอะไรใครตาผมจึงคิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องสิ้นเปลืองเงินเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ตาพูดเสมอว่า ''ใครจะมาทำอะไรกู กูไม่เคยไปทำอะไรใครนิ''
และวันนั่นท่านออกไปงานศพของลูกบ้าน คนที่บ้านก็เตือนแล้วว่าอย่าไปเลยมันมืดค่ำแล้วอันตราย แต่ท่านก็ยื่นยันที่จะไป เวลาประมาณสามทุ่มกว่าผมได้ยินเสียงปืนดังเป็นชุด อยู่ไม่ไกลจากบ้านนี่เอง ตาของผมโดนตามประกบยิงด้วยปืนอาก้า ท่านเสียชีวิตลงในวันนั้น ท่านเป็นเสาหลักของบ้านเมื่อเสาหลักล้มลงส่วนที่เหลือก็อ่อนแอจนแทบจะล้มตามๆกันไป ตอนนี้ผ่านไปเดือนกว่าแล้วยังหาตัวคนผิดไม่ได้ แถมยังมีข่าวว่ามือปืนยังอยู่ในพื้นที่ยังทำงานไม่เสร็จ จนกว่าจะฆ่าหมดทั้งครอบครัว ทุกวันนี้ครอบครัวผมต้องอยู๋กันอย่างหวาดระแวง เพราะในบ้านก็มีแต่ผู้หญิงตัวผมเองเดือนหน้าก็ไปเรียนแล้ว ผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวต้องพกปืนตั้งแต่อายุ 20 ไปไหนต้องคอยระวังตัวตลอด ชีวิตจะอยู่ถึงวันไหนก็ไม่รู้
ต้องเครียดกับการเรียน เรื่องหนี้ของครอบครัวแล้วยังต้องมาเครียดเรื่องนี้อีก ผมอยากปกป้องคนในบ้านแต่ผมก็ไม่มีปัญญาหลังจากวันนี้ที่ผมตั้งกระทู้นี้ผมยังไม่รู้ว่าจะมีโอกาศกับมาตั้งกระทู้ต่อไปอีกหรือปล่าว มีศัตรูเป็นคนมีอิทธิพลมีเงินมากมายส่วนเรามันชาวบ้านคนธรรมดา