อาชีพใดๆก็ล้วนแต่มีความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นคนขับรถ พนักงานกวาดถนน คนเก็บขยะ ไปจนถึง พนักงานเอกชน ราชการ และพวกดอกเตอร์ ทุกๆคนก็ล้วนทำหน้าที่และสิ่งที่ตนเองถนัดทั้งนั้น
แต่บางครั้งอาชีพแต่ละอาชีพก็ต้องมีปัจจัยอื่นๆด้วย เช่น เพศ อายุ วุฒิการศึกษา เวลา สถานที่
เท่าที่จำความได้ เริ่มแรกเลยที่บ้านค้าขายมาตลอด ครอบครัวขายกับข้าวส่งลูกเรียนประมาณนั้น และสิ่งที่อยู่ในสายเลือดคือ การค้าขาย ตั้งแต่ประธมจนถึงมัธยมต้น ตอนแรกแม่กับพ่อเราขายเลยตั้งชื่อร้านเป็นชื่อเรา แต่ต่อมาป้าเราเข้ามาขายแทนกลัวเด็กจะกลัวการเปลี่ยนแปลง เลยใช้ชื่อเดิม ส่วนฝีมือแม่เรากับป้า(พี่สาวแม่)ก็สูตรเดียวกัน แต่เราว่าแม่เราทำอาหารอร่อยกว่านะ ก็แม่เราหนิ 555+ เอาเป็นว่าที่บ้านเราขายอาหารในโรงเรียนสหแห่งหนึ่งใกล้ๆสนามหลวง หลายๆคนคงพอรู้จักกันบ้าง
หน้าที่เราแรกๆก็แค่ช่วยเก็บจาน เช็ดจานเช็ดส้อมตามประสาหลานที่อยู่กับป้า ต้องช่วยเค้าบ้างตามประสาผู้อาศัย ทุกๆตี2ต้องตื่นเพื่อมานอนต่อในรถเพราะป้าต้องแวะซื้อของที่ตลาดรถไฟก่อนเพื่อเตรียมกับข้าวในช่วงเช้า เราก็จะนอนในรถจนสักหกโมง ตื่นมาล้างหน้าแปลงฟันแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวไปเรียน พอเริ่มโตหน่อยทุกอย่างยังคนเดิม และหน้าที่ด้วยเพราะเราเข้าโรงเรียนมัธยมที่ป้าเราขายของอยู่ มีหน้าที่เพิ่มนั้นก็คือ ต้องช่วยตักข้าวขาย เพราะช่วงเที่ยงเด็กจะกรูกันเข้ามาซื้ออย่างล้นหลามจนแทบจะไม่ได้หายใจ พอเย็นๆก็ช่วยเก็บจาน เช็ดช้อนส้อมตักน้ำปลาพริกใส่ถุงบ้างบางครั้ง ไม่ก็เด็ดผักเด็ดพริกบ้าง ช่วงนั้นเป็นเด็กเกเรนิดๆ ไม่ค่อยทำการบ้านรอลอกเพื่อน ซึ่งป้าและที่บ้านก็มองว่าเราเป็นเด็กที่เรียนไม่เก่งอยู่แล้ว ด้วยความขี้เกียจทำการบ้านทำให้ต้องมีหน้าที่เช็ดจานเช็ดช้อนเพิ่มมั้ง อิอิ
ส่วนอาชีพเสริมหรือจะเรียกว่าหน้าที่ก็ได้นะ คือเหยียบหลังและขาให้ป้า จะได้ครั้งละ20บาท เพราะเวลาขายของต้องยืนนานๆ ว่าแล้วคิดถึงป้าและรสมือนางเหลือเกิน ลำแต้ๆเจ้า
เดี๋ยวมาต่อให้นะ เลิกงานแล้ว กลับถึงบ้านเดี๋ยวไปเล่าต่อ
ชีวิตต้องสู้>>ใครเคยผ่านงานอะไรมาบ้างคะ???
แต่บางครั้งอาชีพแต่ละอาชีพก็ต้องมีปัจจัยอื่นๆด้วย เช่น เพศ อายุ วุฒิการศึกษา เวลา สถานที่
เท่าที่จำความได้ เริ่มแรกเลยที่บ้านค้าขายมาตลอด ครอบครัวขายกับข้าวส่งลูกเรียนประมาณนั้น และสิ่งที่อยู่ในสายเลือดคือ การค้าขาย ตั้งแต่ประธมจนถึงมัธยมต้น ตอนแรกแม่กับพ่อเราขายเลยตั้งชื่อร้านเป็นชื่อเรา แต่ต่อมาป้าเราเข้ามาขายแทนกลัวเด็กจะกลัวการเปลี่ยนแปลง เลยใช้ชื่อเดิม ส่วนฝีมือแม่เรากับป้า(พี่สาวแม่)ก็สูตรเดียวกัน แต่เราว่าแม่เราทำอาหารอร่อยกว่านะ ก็แม่เราหนิ 555+ เอาเป็นว่าที่บ้านเราขายอาหารในโรงเรียนสหแห่งหนึ่งใกล้ๆสนามหลวง หลายๆคนคงพอรู้จักกันบ้าง
หน้าที่เราแรกๆก็แค่ช่วยเก็บจาน เช็ดจานเช็ดส้อมตามประสาหลานที่อยู่กับป้า ต้องช่วยเค้าบ้างตามประสาผู้อาศัย ทุกๆตี2ต้องตื่นเพื่อมานอนต่อในรถเพราะป้าต้องแวะซื้อของที่ตลาดรถไฟก่อนเพื่อเตรียมกับข้าวในช่วงเช้า เราก็จะนอนในรถจนสักหกโมง ตื่นมาล้างหน้าแปลงฟันแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวไปเรียน พอเริ่มโตหน่อยทุกอย่างยังคนเดิม และหน้าที่ด้วยเพราะเราเข้าโรงเรียนมัธยมที่ป้าเราขายของอยู่ มีหน้าที่เพิ่มนั้นก็คือ ต้องช่วยตักข้าวขาย เพราะช่วงเที่ยงเด็กจะกรูกันเข้ามาซื้ออย่างล้นหลามจนแทบจะไม่ได้หายใจ พอเย็นๆก็ช่วยเก็บจาน เช็ดช้อนส้อมตักน้ำปลาพริกใส่ถุงบ้างบางครั้ง ไม่ก็เด็ดผักเด็ดพริกบ้าง ช่วงนั้นเป็นเด็กเกเรนิดๆ ไม่ค่อยทำการบ้านรอลอกเพื่อน ซึ่งป้าและที่บ้านก็มองว่าเราเป็นเด็กที่เรียนไม่เก่งอยู่แล้ว ด้วยความขี้เกียจทำการบ้านทำให้ต้องมีหน้าที่เช็ดจานเช็ดช้อนเพิ่มมั้ง อิอิ
ส่วนอาชีพเสริมหรือจะเรียกว่าหน้าที่ก็ได้นะ คือเหยียบหลังและขาให้ป้า จะได้ครั้งละ20บาท เพราะเวลาขายของต้องยืนนานๆ ว่าแล้วคิดถึงป้าและรสมือนางเหลือเกิน ลำแต้ๆเจ้า
เดี๋ยวมาต่อให้นะ เลิกงานแล้ว กลับถึงบ้านเดี๋ยวไปเล่าต่อ