ขอออกตัวก่อนเลยว่าความรักสไตล์ผม โลกมนุษย์ใบนี้นิยามใว้ว่าผิดเพศ
เข้าเรื่องดีกว่า
ผมเป็นคนที่ฟื้นตัวจากอาการนี้ยากมาก ผมมักจะคอยย้ำคิด กับเรื่องในอดีต ผมห้ามความคิดตัวเอง ความรู้สึกตัวเองไม่ได้
ถ้าจะให้พูดกันตรงๆตามความรู้สึกก็คือ ความรักมันหมดไปนานมากแล้ว แต่ยังเหลือความผูกพันธ์ุที่เหมือนสายยึด สะบัดไม่หลุด
และค่อยเป็นห่วงเขาตลอด แต่ผมจะไม่ก้าวก่ายผมจะมองอยู่ห่างๆ แต่ถ้าเขาหลงผิดผมก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดึงเขาออกมา
เช่นเรียนติดF 2เทอม ติดกัน ลง6หน่วย ได้ W 2 ตัว F 4 ตัว รวมกัน2เทอม
เขาเกรดตกจนเกือบจะติดโปรเพราะเล่นแต่เกมส์จนไม่รู้จักบริหารเวลา ผมไม่ได้โทษเกมส์นะเพราะผมก็เล่น แต่ไม่เคยเสียหายย่อยยับขนาดนั้น
ผมเลยอยากตักเตือนสติเขาเลยให้เพื่อส่งแชทไปถามว่า เห็น...บอกว่าติดเอฟ3ตัวเหรอ
แล้วเมื่อวานเขาตอบแชทกลับว่า ให้เพื่อนบอกผมว่าเลิกยุ่งเรื่องเขาสักที จริงๆค่อนข้างหยาบ
มันทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ผมจึงคิดว่าควรเดินจากไปแต่โดยดี แต่ความรู้สึกเป็นห่วงเขามันยังมะรุมมะตุ้มอยู่
นี่ไม่ใช่รักครั้งแรกของผมแต่เป็นครั้งที่2 รักครั้งแรกผมใช้เวลา6ปีในการทำใจ ผมไม่อยากใช้เวลานานขนาดนั้นอีก ผมรู้สึกเสียดายเวลา
เมื่อวานผมไม่มีสมาธิในการทำงานเลย(ผมกำลังฝึกงานในวิชาสหกิจศึกษาที่โชคดีมากเปิดเทอมที่4) จึงทำให้ขอตัวกลับก่อนเวลา
แล้วพอกลับมาถึงหอก็ดันกลับมานั่งครุ่นคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผมกลัวจะฝึกงานไม่ผ่านเพราะผมเสียสมาธิ ในสายงานที่ผมกำลังฝึกอยู่คือการเขียนโปรแกรม
ซึ่งต้องใช้สมาธิในการจัดอัลกอลิทึมต่างๆ ผมกลัวงานมันออกมาไม่ดี เมื่อวานเกิดบั๊กขึ้นในระบบแต่เชื่อใหมผมได้แต่นั่งเหม่อมองดูมัน สมองผมตื้อ
ปรกติผมจะสนุกกับการแก้บั๊กและเขียนโปรแกรมมาก เพราะผมรู้สึกว่ามันสนุก แต่ตอนนี้มันกลับไม่สนุกเลย
จะทำอย่างไรให้อาการนี้หายไปใวๆ ผมเริ่มจะรู้สึกว่าตัวเองแยกงานกับความรู้สึกไม่ออก
ผมไม่อยากให้อนาคตผมต้องมาแขวนกับความรู้สึกที่กำลังจะเป็นอดีตในอีกไม่นานมาทำลายสิ่งปัจจุบันและอนาคตที่ผมรัก
แต่ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้ อยากให้หายไปใวๆ สิ่งยึดเหนี่ยวที่ผมกัดฟันทนพยายามแยกแยะก็คือแม่
ผมไม่อยากให้แม่รู้สึกผิดหวังอีก ตั้งแต่เรื่องที่ผมผิดเพศถึงแม่จะดูเหมือนรับได้ แต่ผมก็รู้ใจท่านดีว่ารู้สึกยังไง
ผมคิดว่าจะซื้อทัวร์ลางานพอดีผมฝึกงานอยู่ภูเก็ต แต่ไม่รู้ว่าจะลาได้ใหมเพราะผมเป็นแค่เด็กฝึกงาน
พรุ่งนี้ผมรู้ตัวเลยว่าผมไม่พร้อมที่จะทำงาน แต่ก็พยายามที่จะคิดบวกให้มากที่สุด
ขอความช่วยเหลือวิธีแก้อาการอกหัก
เข้าเรื่องดีกว่า
ผมเป็นคนที่ฟื้นตัวจากอาการนี้ยากมาก ผมมักจะคอยย้ำคิด กับเรื่องในอดีต ผมห้ามความคิดตัวเอง ความรู้สึกตัวเองไม่ได้
ถ้าจะให้พูดกันตรงๆตามความรู้สึกก็คือ ความรักมันหมดไปนานมากแล้ว แต่ยังเหลือความผูกพันธ์ุที่เหมือนสายยึด สะบัดไม่หลุด
และค่อยเป็นห่วงเขาตลอด แต่ผมจะไม่ก้าวก่ายผมจะมองอยู่ห่างๆ แต่ถ้าเขาหลงผิดผมก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดึงเขาออกมา
เช่นเรียนติดF 2เทอม ติดกัน ลง6หน่วย ได้ W 2 ตัว F 4 ตัว รวมกัน2เทอม
เขาเกรดตกจนเกือบจะติดโปรเพราะเล่นแต่เกมส์จนไม่รู้จักบริหารเวลา ผมไม่ได้โทษเกมส์นะเพราะผมก็เล่น แต่ไม่เคยเสียหายย่อยยับขนาดนั้น
ผมเลยอยากตักเตือนสติเขาเลยให้เพื่อส่งแชทไปถามว่า เห็น...บอกว่าติดเอฟ3ตัวเหรอ
แล้วเมื่อวานเขาตอบแชทกลับว่า ให้เพื่อนบอกผมว่าเลิกยุ่งเรื่องเขาสักที จริงๆค่อนข้างหยาบ
มันทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ผมจึงคิดว่าควรเดินจากไปแต่โดยดี แต่ความรู้สึกเป็นห่วงเขามันยังมะรุมมะตุ้มอยู่
นี่ไม่ใช่รักครั้งแรกของผมแต่เป็นครั้งที่2 รักครั้งแรกผมใช้เวลา6ปีในการทำใจ ผมไม่อยากใช้เวลานานขนาดนั้นอีก ผมรู้สึกเสียดายเวลา
เมื่อวานผมไม่มีสมาธิในการทำงานเลย(ผมกำลังฝึกงานในวิชาสหกิจศึกษาที่โชคดีมากเปิดเทอมที่4) จึงทำให้ขอตัวกลับก่อนเวลา
แล้วพอกลับมาถึงหอก็ดันกลับมานั่งครุ่นคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผมกลัวจะฝึกงานไม่ผ่านเพราะผมเสียสมาธิ ในสายงานที่ผมกำลังฝึกอยู่คือการเขียนโปรแกรม
ซึ่งต้องใช้สมาธิในการจัดอัลกอลิทึมต่างๆ ผมกลัวงานมันออกมาไม่ดี เมื่อวานเกิดบั๊กขึ้นในระบบแต่เชื่อใหมผมได้แต่นั่งเหม่อมองดูมัน สมองผมตื้อ
ปรกติผมจะสนุกกับการแก้บั๊กและเขียนโปรแกรมมาก เพราะผมรู้สึกว่ามันสนุก แต่ตอนนี้มันกลับไม่สนุกเลย
จะทำอย่างไรให้อาการนี้หายไปใวๆ ผมเริ่มจะรู้สึกว่าตัวเองแยกงานกับความรู้สึกไม่ออก
ผมไม่อยากให้อนาคตผมต้องมาแขวนกับความรู้สึกที่กำลังจะเป็นอดีตในอีกไม่นานมาทำลายสิ่งปัจจุบันและอนาคตที่ผมรัก
แต่ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้ อยากให้หายไปใวๆ สิ่งยึดเหนี่ยวที่ผมกัดฟันทนพยายามแยกแยะก็คือแม่
ผมไม่อยากให้แม่รู้สึกผิดหวังอีก ตั้งแต่เรื่องที่ผมผิดเพศถึงแม่จะดูเหมือนรับได้ แต่ผมก็รู้ใจท่านดีว่ารู้สึกยังไง
ผมคิดว่าจะซื้อทัวร์ลางานพอดีผมฝึกงานอยู่ภูเก็ต แต่ไม่รู้ว่าจะลาได้ใหมเพราะผมเป็นแค่เด็กฝึกงาน
พรุ่งนี้ผมรู้ตัวเลยว่าผมไม่พร้อมที่จะทำงาน แต่ก็พยายามที่จะคิดบวกให้มากที่สุด