ส่วนตัว เราเองยังอยู่ในวัยเรียน เลยไม่เข้าใจว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่เค้ารู้สึกกันยังไง
เราคิดเสมอว่า แม่รักพี่ๆมากกว่าเรา ยกตัวอย่างเช่น ซื้อของให้ตามใจตลอด แต่พอเราขอมั่ง เห้ยย ทำไมไม่ได้?
เราขี้เกรงใจ สงสารแม่ เวลาให้มารับ เลยเดินไปหาแม่เอง พอดีที่เรียน/ทำงานอยู่ใกล้ๆกัน
แต่พี่เรา แม่จะบ่นให้เราฟังว่า เนี่ยะ ทำไมไม่ยอมเดินมารอตรงนี้ ต้องให้เข้าไปรับตลอดเลย แต่สุดท้ายก็เข้าไปรับพี่ถึงที่ แล้วไม่ว่าอะไรพี่สักคำ..
ในสายตาเราแม่ไม่เห็นมองในด้านดีๆเรามั่งเลย เวลาแม่บ่นเรา ก็จะบ่นให้พี่ฟัง แต่ขอโทษที จะเล่าไม่หมด เล่าเฉพาะด้านดีๆด้านน่าสงสารของตัวเอง
ทิ้งด้านร้ายๆให้เรารับผิดชอบ
เช่น แม่ไปซื้อข้าวเที่ยงมากินกัน คือซื้อให้ตัวเองด้วย เราด้วย แต่บอกพ่อว่า เนี่ยะเดินไปซื้อกับข้าวมาให้เรากิน เค้าไม่ยอมไป ขี้เกียจ บลาๆๆ..
เห้ยย ถามเรายัง? ใช้ยัง? จะรู้ได้ไงเดินออกไปไหน บอกแค่ว่าไปซื้อมาเพื่อเราโดยเฉพาะ แต่ความจริง แม่ก็ซื้อให้ตัวเองด้วยไหม?
เอาจริงๆมันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่จริงๆมันมีหลายอย่างที่ให้เล่าก็คงไม่หมด
พอเราอธิบายความจริง แม่ก็จะหาว่าเถียง พอเราอธิบายมากๆ และเหมือนว่านางจะแพ้ เพราะสิ่งที่เราพูดมันจริง
เธอก็จะพูดว่า นี่ฉันเป็นแม่เธอนะ หรือไม่พอถึงจุดพีค ทะเลาะกันมากๆ นางจะขึ้นเสียง ว่า นี่ฉันเป็นคนอุ้มท้องแกมา บลาๆๆ
เราก็จะหุบปากไปอัตโนมัติ
บางทีเวลาทะเลาะกันมากๆ พวกเรื่องเก่าๆ ละเวลาพี่เสี้ยม เช่น เห้ย ทำไมทำยังงี้(แม่ให้ความข้างเดียว เฉพาะด้านดีๆ)นี่แม่แกนะ แม่เลยนะเว้ย
แต่เอาจริงๆพี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเราเลยไหมมม พูดเหมือนตัวเองดีเลิศ ประเสริฐสุด แม่ก็ตามใจสุดดดดด
เราเบื่อสถานการณ์แบบนี้มากกก ละเป็นคนด่าไม่เก่ง ข้างนอกนี่นิ่ง แต่ในใจนี่ยิงมิสไซส์ ตู้มๆๆแล้ว
ทะเลาะกันบ่อยอะ กะแม่เนี่ยะ จนบางทีชอบคิดชั่ววูบว่า
หนีออกจากบ้าน ไม่ก็ตายไปให้พ้นๆจะได้จบๆ เซ็ง
แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเราก็รู้ ว่าแม่ก็รักเรา กว่าจะเลี้ยงกว่าจะโต เรามองแค่ด้านร้าย แต่ไม่มองด้านดีๆของแม่มั่งเลย
แต่อารมณ์มันยังคุกรุ่น ดิ้นพล่านอยู่งั้น ไม่ทิ้งทิฐิสิคะ ทั้งๆที่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่ยอมรับอะว่าฉันผิด แม่สิผิด
แต่บางทีแม่ก็ผิดจริงๆนะ
เล่ายาวขนาดนี้ก็เลยอยากถามว่า พ่อแม่นี่รักลูกเท่ากันจริงหรือคะ ? เท่าที่เห็น มันไม่ใช่ ..
(ขอบคุณค่ะ)
ขอคำแนะนำ : พ่อแม่รักลูกเท่ากัน จริงหรือ ?
เราคิดเสมอว่า แม่รักพี่ๆมากกว่าเรา ยกตัวอย่างเช่น ซื้อของให้ตามใจตลอด แต่พอเราขอมั่ง เห้ยย ทำไมไม่ได้?
เราขี้เกรงใจ สงสารแม่ เวลาให้มารับ เลยเดินไปหาแม่เอง พอดีที่เรียน/ทำงานอยู่ใกล้ๆกัน
แต่พี่เรา แม่จะบ่นให้เราฟังว่า เนี่ยะ ทำไมไม่ยอมเดินมารอตรงนี้ ต้องให้เข้าไปรับตลอดเลย แต่สุดท้ายก็เข้าไปรับพี่ถึงที่ แล้วไม่ว่าอะไรพี่สักคำ..
ในสายตาเราแม่ไม่เห็นมองในด้านดีๆเรามั่งเลย เวลาแม่บ่นเรา ก็จะบ่นให้พี่ฟัง แต่ขอโทษที จะเล่าไม่หมด เล่าเฉพาะด้านดีๆด้านน่าสงสารของตัวเอง
ทิ้งด้านร้ายๆให้เรารับผิดชอบ
เช่น แม่ไปซื้อข้าวเที่ยงมากินกัน คือซื้อให้ตัวเองด้วย เราด้วย แต่บอกพ่อว่า เนี่ยะเดินไปซื้อกับข้าวมาให้เรากิน เค้าไม่ยอมไป ขี้เกียจ บลาๆๆ..
เห้ยย ถามเรายัง? ใช้ยัง? จะรู้ได้ไงเดินออกไปไหน บอกแค่ว่าไปซื้อมาเพื่อเราโดยเฉพาะ แต่ความจริง แม่ก็ซื้อให้ตัวเองด้วยไหม?
เอาจริงๆมันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่จริงๆมันมีหลายอย่างที่ให้เล่าก็คงไม่หมด
พอเราอธิบายความจริง แม่ก็จะหาว่าเถียง พอเราอธิบายมากๆ และเหมือนว่านางจะแพ้ เพราะสิ่งที่เราพูดมันจริง
เธอก็จะพูดว่า นี่ฉันเป็นแม่เธอนะ หรือไม่พอถึงจุดพีค ทะเลาะกันมากๆ นางจะขึ้นเสียง ว่า นี่ฉันเป็นคนอุ้มท้องแกมา บลาๆๆ
เราก็จะหุบปากไปอัตโนมัติ
บางทีเวลาทะเลาะกันมากๆ พวกเรื่องเก่าๆ ละเวลาพี่เสี้ยม เช่น เห้ย ทำไมทำยังงี้(แม่ให้ความข้างเดียว เฉพาะด้านดีๆ)นี่แม่แกนะ แม่เลยนะเว้ย
แต่เอาจริงๆพี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเราเลยไหมมม พูดเหมือนตัวเองดีเลิศ ประเสริฐสุด แม่ก็ตามใจสุดดดดด
เราเบื่อสถานการณ์แบบนี้มากกก ละเป็นคนด่าไม่เก่ง ข้างนอกนี่นิ่ง แต่ในใจนี่ยิงมิสไซส์ ตู้มๆๆแล้ว
ทะเลาะกันบ่อยอะ กะแม่เนี่ยะ จนบางทีชอบคิดชั่ววูบว่า
แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเราก็รู้ ว่าแม่ก็รักเรา กว่าจะเลี้ยงกว่าจะโต เรามองแค่ด้านร้าย แต่ไม่มองด้านดีๆของแม่มั่งเลย
แต่อารมณ์มันยังคุกรุ่น ดิ้นพล่านอยู่งั้น ไม่ทิ้งทิฐิสิคะ ทั้งๆที่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่ยอมรับอะว่าฉันผิด แม่สิผิด
แต่บางทีแม่ก็ผิดจริงๆนะ
เล่ายาวขนาดนี้ก็เลยอยากถามว่า พ่อแม่นี่รักลูกเท่ากันจริงหรือคะ ? เท่าที่เห็น มันไม่ใช่ ..
(ขอบคุณค่ะ)