แค่อยากเล่าระบายความรู้สึกผิดต่อแม่ตอนนี้ค่ะ
เหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกก็คือ ปกติเราจะนอนกับแม่นะคะ
เพราะนานๆครั้งจะได้กลับมานอนที่บ้าน ตอนนี้ปิดเทอม นอนกับแม่ทุกวัน
โดยจะนอนตรงหน้าทีวี แล้วแม่จะชอบเปิดทีวีทั้งไว้แล้วนอนหลับ
ซึ่งเราเคยคิดว่ามันเป็นนิสัยที่ไม่ดีของแม่
เพราะเวลาใครทำอะไรเสียงดังหน้าทีวี แม่สะดุ้งตื่น
ก็จะมาว่ามาด่า เราเคยคิดว่าตรงนี้มันไม่ใช่ที่นอน แม่นั่นแหละผิดที่มานอนตรงนี้
และยังเปิดทีวีทิ้งไว้อีก
ประกอบกับ ช่วงนี้คนในครอบครัวเรา ไม่ค่อยมีใครอยากคุยกับแม่
แม้กระทั่งเราและน้องสาว เพราะเดี๋ยวนี้แม่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
รู้สึกว่าพอพูดกับแม่แล้วอารมณ์เสีย มันเป็นอย่างนี้จริงๆเราก็ใไม่รู้ว่าทำไม
พ่อก็ยังรู้สึก
แต่พักหลังๆมา เราเริ่มมาคิดและสงสารแม่
เราคิดว่าแม่น่ะหวังดี ในใจแม่คิดดีๆกับทุกคน แต่คำพูดที่แม่พูดออกมา
มันทำให้คนฟังไม่อยากฟัง แม่แค่มีวิธีการสื่อสารที่ผิดวิธีเฉยๆ
เราเพิ่งมาย้อนคิดได้ว่า ช่วงนี้ วันหนึ่งๆเรานับคำได้เลยว่าพูดกับแม่วันละกี่คำ
มันเป็นอย่างนี้จริงๆนะคะ
แต่เหตุการณ์วันนี้ มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจเรา
วันนี้แม่นอนหน้าทีวีตามปกติ เปิดทีวีทิ้งไว้ แต่นอนหลับแล้ว
แลัวเราก็ขึ้นไปอาบน้ำ
หลังจากเราอาบน้ำเสร็จ เดินลงมาจะถึงหน้าทีวีแล้ว
แต่มีตัวอะไรไม่รู้ตกจากเพดานลงมาแปะที่ไหล่เรา
เราตกใจมาก แล้วเราเป็นคนที่ตกใจแล้วเก็บอาการไม่อยู่
เรากรี๊ดเสียงดังมาก แหลมมาก ทั้งๆที่แม่นอนหลับอยู่ข้างหน้าเราเลย
เสี้ยววินาทีนั้นแม่สะดุ้งตื่นอย่างแรง ลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจมาก
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเราคิดในใจเลย โดนแม่ด่าแน่ที่ทำให้แม่สะดุ้งตื่น เพราะเสียงเราดังมาก เราคิดว่าถ้าเราเป็นคนที่นอนอยู่คงอาจจะช็อคตกใจได้
แต่จังหวะนั้นหลังจากกรี๊ดเสร็จ ด้วยความกลัวว่าอะไรตกลงมา
เราเลยรีบวิ่งไปหาแม่ แล้วบอกว่า แม่อะไรตกใส่ไหล่ก็ไม่รู้แม่ปัดออกให้หน่อย
(จากสัมผัสเราคิดว่ามันเป็นจิ้งจก เรากลัวมันไต่ทั่วตัว เลยไปหาแม่)
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ยังไม่ทันที่แม่จะตกใจ หรือด่าอะไรเรา
แม่ลุกขึ้นมา หลังจากเราพูดไป สีหน้าแม่จากตกใจก็กลายเป็นเป็นห่วงมาก
แล้วมาดูไหล่เรา แล้วแม่ก็บอกว่าไม่มี มันคงออกไปแล้ว
คือมองหน้าแม่แล้วเรารู้สึกว่าความเป็นห่วงนี้มันมาจากสัญขาตญาณ
ไม่รู้สิ เราเห็นใบหน้าแม่ตอนที่รีบลุกมาดูไหล่ให่เราแล้วเรารู้สึกแย่มาก
ขนาดแม่ตกใจสะดุ้งตื่น แม่ยังรีบมาดูเราว่าเราเป็นอะไร
มันเร็วมาก ยังไม่ทันตื่นดีด้วยซ้ำ
แล้วยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่นึกย้อนกลับไปแล้วรู้สคกสงสารแม่มาก
แม่ทำหลายอย่างเพื่อพวกเรา แต่แม่เรามีคำพูดที่ไม่ดีแบบที่พวกเราชอบเฉยๆ
เลยทำให้ทุกคนไม่อยากคุยกับแม่
หลังๆมาเราว่าแม่เริ่มรู้ตัว แล้วแม่ก็เริ่มพยายามพูดดีๆกับพวกเรา
เราเศร้าจังค่ะ
จบแล้วค่ะ ดึกแล้วและยาวด้วยไม่รู้จะมีใครมาอ่านรึเปล่า
ขอบคุณนะคะ
มาถึงวันนี้ รู้สึกผิดกับแม่จัง ไม่อยากให้ใครๆหลงลืมความรักที่ใกล้ตัว
เหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกก็คือ ปกติเราจะนอนกับแม่นะคะ
เพราะนานๆครั้งจะได้กลับมานอนที่บ้าน ตอนนี้ปิดเทอม นอนกับแม่ทุกวัน
โดยจะนอนตรงหน้าทีวี แล้วแม่จะชอบเปิดทีวีทั้งไว้แล้วนอนหลับ
ซึ่งเราเคยคิดว่ามันเป็นนิสัยที่ไม่ดีของแม่
เพราะเวลาใครทำอะไรเสียงดังหน้าทีวี แม่สะดุ้งตื่น
ก็จะมาว่ามาด่า เราเคยคิดว่าตรงนี้มันไม่ใช่ที่นอน แม่นั่นแหละผิดที่มานอนตรงนี้
และยังเปิดทีวีทิ้งไว้อีก
ประกอบกับ ช่วงนี้คนในครอบครัวเรา ไม่ค่อยมีใครอยากคุยกับแม่
แม้กระทั่งเราและน้องสาว เพราะเดี๋ยวนี้แม่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
รู้สึกว่าพอพูดกับแม่แล้วอารมณ์เสีย มันเป็นอย่างนี้จริงๆเราก็ใไม่รู้ว่าทำไม
พ่อก็ยังรู้สึก
แต่พักหลังๆมา เราเริ่มมาคิดและสงสารแม่
เราคิดว่าแม่น่ะหวังดี ในใจแม่คิดดีๆกับทุกคน แต่คำพูดที่แม่พูดออกมา
มันทำให้คนฟังไม่อยากฟัง แม่แค่มีวิธีการสื่อสารที่ผิดวิธีเฉยๆ
เราเพิ่งมาย้อนคิดได้ว่า ช่วงนี้ วันหนึ่งๆเรานับคำได้เลยว่าพูดกับแม่วันละกี่คำ
มันเป็นอย่างนี้จริงๆนะคะ
แต่เหตุการณ์วันนี้ มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจเรา
วันนี้แม่นอนหน้าทีวีตามปกติ เปิดทีวีทิ้งไว้ แต่นอนหลับแล้ว
แลัวเราก็ขึ้นไปอาบน้ำ
หลังจากเราอาบน้ำเสร็จ เดินลงมาจะถึงหน้าทีวีแล้ว
แต่มีตัวอะไรไม่รู้ตกจากเพดานลงมาแปะที่ไหล่เรา
เราตกใจมาก แล้วเราเป็นคนที่ตกใจแล้วเก็บอาการไม่อยู่
เรากรี๊ดเสียงดังมาก แหลมมาก ทั้งๆที่แม่นอนหลับอยู่ข้างหน้าเราเลย
เสี้ยววินาทีนั้นแม่สะดุ้งตื่นอย่างแรง ลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจมาก
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเราคิดในใจเลย โดนแม่ด่าแน่ที่ทำให้แม่สะดุ้งตื่น เพราะเสียงเราดังมาก เราคิดว่าถ้าเราเป็นคนที่นอนอยู่คงอาจจะช็อคตกใจได้
แต่จังหวะนั้นหลังจากกรี๊ดเสร็จ ด้วยความกลัวว่าอะไรตกลงมา
เราเลยรีบวิ่งไปหาแม่ แล้วบอกว่า แม่อะไรตกใส่ไหล่ก็ไม่รู้แม่ปัดออกให้หน่อย
(จากสัมผัสเราคิดว่ามันเป็นจิ้งจก เรากลัวมันไต่ทั่วตัว เลยไปหาแม่)
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ยังไม่ทันที่แม่จะตกใจ หรือด่าอะไรเรา
แม่ลุกขึ้นมา หลังจากเราพูดไป สีหน้าแม่จากตกใจก็กลายเป็นเป็นห่วงมาก
แล้วมาดูไหล่เรา แล้วแม่ก็บอกว่าไม่มี มันคงออกไปแล้ว
คือมองหน้าแม่แล้วเรารู้สึกว่าความเป็นห่วงนี้มันมาจากสัญขาตญาณ
ไม่รู้สิ เราเห็นใบหน้าแม่ตอนที่รีบลุกมาดูไหล่ให่เราแล้วเรารู้สึกแย่มาก
ขนาดแม่ตกใจสะดุ้งตื่น แม่ยังรีบมาดูเราว่าเราเป็นอะไร
มันเร็วมาก ยังไม่ทันตื่นดีด้วยซ้ำ
แล้วยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่นึกย้อนกลับไปแล้วรู้สคกสงสารแม่มาก
แม่ทำหลายอย่างเพื่อพวกเรา แต่แม่เรามีคำพูดที่ไม่ดีแบบที่พวกเราชอบเฉยๆ
เลยทำให้ทุกคนไม่อยากคุยกับแม่
หลังๆมาเราว่าแม่เริ่มรู้ตัว แล้วแม่ก็เริ่มพยายามพูดดีๆกับพวกเรา
เราเศร้าจังค่ะ
จบแล้วค่ะ ดึกแล้วและยาวด้วยไม่รู้จะมีใครมาอ่านรึเปล่า
ขอบคุณนะคะ