เหนื่อยมั๊ย...กับอะไรที่เป็นอยู่

เป็นชาวนาใครว่าน่ารังเกียจ
จะหยามเหยียดกันไปทำไมหนา
หนึ่งชีวิตที่อยู่กับท้องนา
ใช้เวลาปลูกข้าวให้เรากิน

เรานั่งโต๊ะเขาเดินเผชิญทุกข์
เช้าต้องบุกคันนาเดินฝ่าหิน
ส้นเท้าแตกระกำช้ำเพราะดิน
เรานั่งกินคิดบ้างช่างห่างไกล

เห็นรอยยิ้มชาวนาในวันนี้
แสนเปรมปรีด์สุขตาจะหาไหน
อยากเห็นเขายิ้มหยุดอย่างสุดใจ
เหนื่อยมากไหมขอถามเพียงคำเดียว

ขอจงสู้ต่อไปอย่าได้ล้า
ความแกร่งกล้าปลูกไปข้าวใบเขียว
ได้เมล็ดจากข้าวขาวเรียวๆ
สุขนักเชียวยามได้ลิ้มชิมรสมัน......