สวัสดี Pantip สมาชิก บอร์ดหรือคนที่มาอ่านกระทู้นี้นะครับ
ตอนนี้มีความสงสัยว่า ถ้า คุณโดนบอกประโยคแบบนี้ สำหรับ วัยรุ่น หรือช่วงวัยเรียน แต่วัยผู้ใหญ่หรือวัยต่างๆก็ขอความกรุณาช่วยตอบด้วยครับ
พอดีอยากรู้หลายๆมุมมอง เพราะไม่อยากตัดสินจากมุมมองเดียว
"เลิกเพ้อได้แล้ว อ่านหนังสือ ทำหน้าที่จริงๆของตัวเองซะที
ต้องเรียนหนังสือให้เก่ง คนอื่นถึงจะยอมรับ"
เล่าเรื่องของตัวเอง แล้วก็การมองคำพวกนี้ก่อน ถ้าอยากอ่านสปอย ไม่อยากข้ามไป ไม่บังคับ มันยาวน่ะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จขกท.เป็น นร. เกรดตัวเองก็ไม่ได้แย่นะ แต่เทอมที่แล้วพลาดไปที่ วิทย์ ได้ 2.5 เพราะเนื้อหามันค่อนข้างยากจริงๆ
แต่ว่า เกรดอันอื่น ก็รักษาเกรดตัวเองได้ดี สม่ำเสมอ ได้ดี อย่าง จขกท.ไม่เก่งคณิตศาสตร์ แต่พยายามไต่เกรดมา นี่คือ ภูมิใจมาก
ถึงเกรดในเทอมนั้นจะลดลงไปหน่อย แต่ว่าเกรดเฉลี่ยสะสมยังดีอยู่ พยายามไม่อยากให้เกรดตกมากไป ให้การเรียนสม่ำเสมอ
แต่เป็นคนที่สนใจเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง อย่าง เล่นดนตรี หาซื้อหนังสือ เรียนเอง ดูคลิปเอง ร้องเพลงด้วย
แต่ก่อนก่อน ช่วงประถมแล้วกัน สนใจพวกคอมมาก จากแต่ก่อนก็ติดเกม แล้วมันก็ได้ใกล้ชิด พอโตมาหน่อยๆ
ก็แบบ อยากใช้โปรแกรมเก่งๆ ก็หัดใช้ไปเรื่อยๆ หาอ่าน How to ตามเน็ต ได้ Photoshop หลังจากนั้นก็หาซื้อหนังสือพวกนี้มาอ่าน
หัดทำอันอื่นไปเรื่อยๆ
ตอนช่วงนี้ก็ ศึกษา อ่านหนังสือพวกจิตวิทยาเองไปพลางๆ คือสนใจด้านนี้มากๆ ตอนนี้ก็ทำอยู่ แต่ต้องแอบทำเอา
เพราะ เอิ่ม มันเป็นเรื่องที่ไม่มีในหลักสูตร ที่ผลิตเกรดออกมาก คือ เอาเป็นว่าผู้ปกครองของ จขกท.
บอกว่า ไอ้เรื่องพวกนี้ มันไม่ทำให้เกรดดีหรอก ไม่เกี่ยวกับการเรียน ต้องไปอ่านหนังสือ เรียน หนังสืออะไร ตั้งใจเรียน
อย่างคำพูดข้างต้น ที่ยกมา
แต่ก่อนก็ทนได้นะ เพราะก็ยอมรับมา ไม่ได้อะไร ก็อยู่ๆของเราไป แอบทำได้ อยู่อย่างสงบสุข
แต่ตอนนี้เจอแบบนั้น เหมือนตัดหนทางทุกอย่าง เลย
สมัยประถม ด้วยความที่ใกล้ชิดกับคอม ก็อยากเป็น โปรแกรมเมอร์ ออกแบบกราฟฟิก อะไรงี้ ก็ฝันให้ไกลไว้ก่อน คือเป็นเด็กน่ะ
แต่ก็โดน เบรคประมาณว่า งานพวกนี้ไม่ได้เงินหรอก งานที่คนเขาไม่ยอมรับกัน แต่งานพวกนี้เขาก็มีศักดิ์ศรีนะ ไม่ใช่งานง่ายๆ
แล้วเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แต่น่าจะเป็นเรื่องจิตใจมากกว่า การได้ทำงานในสิ่งที่ชอบ นี้คือ ถึงจะขัดสนปัจจัยทางกาย แต่ว่า มันสุขสบายใจ
แล้วโครงการความฝันก็ถูกยุบทิ้ง คือ ให้ไปใส่ใจการเรียนดีกว่า!
แล้วพอช่วง มัธยม ก็พวกนี้และ เราสนใจไอ้พวกอย่างอื่น นอกจากตำราเรียน แต่ตำราเรียนไม่ใช่ไม่สนใจ แต่เนื้อหามันค่อนข้าง เดิมๆ นะ น่าเบื่อ คือ
แถมไม่ได้เรียนจบแบบเป็นเรื่อง ต้องมาเก็บทีล่ะเล็กล่ะน้อย  สู้แบบอ่านเอา จบ ทบทวน เขียนสรุป จนเรื่องนั้นๆ ไปเลยไม่ดีกว่าหรอก เลยเจอเรื่องแบบนี้วนเวียน จนมันดูแบบ เบื่อกับการเรียน แต่ก็พยายามรักษาเกรด อ่านหนังสือพอให้เกรดมันดีๆ ไม่ตกลงมา
แล้วก็อยากเรียน จิตวิทยา หาซื้อหนังสืออ่านเอง ไปเรื่อยๆ ก็ โดนเหมาว่า ต้องไปทำงานกับคนบ้าบอ แล้ว ให้ไปใส่ใจการเรียนดีกว่า ไอ้เรื่องแบบนี้ ไม่ดีหรอก จิตวิทยา
คนไทยชอบมองว ่าจิตวิทยา คือรักษาคนบ้า แต่จริงๆแล้วมันมีมากกว่านั้นจริงๆ หลายสาขา  มันน่าสนใจจริงๆ มากกว่าการนั่งเรียนในกรอบความรู้เดิมๆวนเวียน ถ้าคนเราอยากศึกษาอะไรนี้ ไม่ค้นคว้าเองกันจะง่ายกว่าหรอ ความรู้ด้านนั้นๆ จริงๆ หนังสือที่น่าอ่านมากมาย
แล้วก็ กลับสู่ปัจจุบัน จขกท. เริ่มแสดงออกทางตัวตน คือ เบื่อที่จะเป็นเหมือนคนอื่น หัวดำ ผิวเหลือง หน้าตาธรรมดาๆ เฉยๆ ไม่มีอะไรเด่น ไม่มีอะไรให้ภูมิใจ แล้วเบื่อตัวเอง เซ็งตัวเองมาก เลยเริ่มเปลี่ยนแปลง เราชอบดนตรี เล่นดนตรีร้องเพลง หาตัวตนของตัวเอง แล้วก็คือมีความสุขอยู่อย่างสงบ
แล้วก็โดนว่า ไอ้เรื่องพวกนี้ไร้สาระ ไปใส่ใจการเรียนดีกว่า คือทำไมต้องพยายามจำกัดให้แค่นี้ แล้วคิดว่า คนอื่นเขาจะไม่ยอมรับตัวเราอื่น คือแค่แตกต่าง นี้คือประหลาด เราไม่คิดอย่างนั้นเลย แต่มันค่อนๆทำลายตัวตนของเราไปทีล่ะนิด เรื่อยๆ จนไม่ไหว คือเราตั้งใจจะทำสิ่งที่อยากทำ แล้วไม่ได้เดือดร้อนใครเลย แต่ว่า ถ้าเรียนหนังสือไม่เก่ง คนอื่นจะไม่ยอมรับ จะว่า ประหลาด แปลก บ้าบอ ติส
สไตล์ของเรา มันออกแนว โกธิค สีดำๆ หลอนๆ ดูหนัง ซีรีย์ก็แนว ฆาตกรรม สืบสวน หรือ แนวซิทคอมบ้าง วิเคราะห์อะไรพวกนี้มันสนุกดี ก็ถูกจำกัดความว่าแปลกประหลาด ไปเรียนหนังสือให้เก่งๆ
  ถ้าเรียนหนังสือไม่เก่งนี้คนเขาจะไม่ยอมรับกันเลยหรอ เขาวัดมาตรฐานคนที่การศึกษา?
สังคมสมัยนี้ เด็กเรียนเก่ง เป็นที่ยอมรับ? ไม่ได้ว่า เด็กเรียนเก่งนะ แต่ว่ามุมมองมันมาแนวนี้ เด็กเรียนเก่ง เราเข้าใจว่าเขาขยัน เขาอะไร แต่เด็กอย่างอื่น
พวก เด็ก Art เด็ก ศิลป์ นักกีฬา เด็กอย่างอื่นๆ เขาไม่ยอมรับหรอ เพราะว่าเรียนเก่ง?