เป็นเพราะ(พ่อ แม่) ห่วงเราใช่มั๊ยคะ... เราควรทำไงดี

เราเป็นลูกคนเดียวค่ะ ตอนนี้อายุ 22 ปี กำลังจะเรียนจบปลายปีนี้ พ่อแม่ รับส่งเราไปเรียนตั้งแต่อนุบาลจนเกือบๆจบม.ต้น
เขาห่วงเรามาก ไม่เคยปล่อยให้เราไปไหนเองเลย ไม่เคยปล่อยให้ขับรถยนต์ไปไหนคนเดียว ถ้าไกลเกินกว่าตลาด
จะไปไหนคือต้องมีพ่อ หรือแม่ไปด้วย พอต่อมาเราไปอยู่กรุงเทพ ต้องอยู่หอ เราเหมือนได้ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
ปีต่อมาเรากลับมาเรียนที่บ้าน เขาเหมือนเริ่มให้อิสระเรามากขึ้น ให้เราไปไหนคนเดียวมากขึ้น ไปเที่ยวกับเพื่อนได้
แต่คือเวลาไปไหนต้องบอก

แต่เขาไม่เคยห้ามเรามีแฟนนะ จนเรามีแฟน แรกๆแม่จะขอดูไลน์ที่เราคุยกับแฟน ขอดูเกือบทุกวัน จนบางทีเราก็อึดอัดนะ
แต่เราไม่อยากบอกแม่ เราเข้าใจว่าเขาเป็นห่วง

เราเคยจะไปดูหนังคนเดียว บางทีเราก็มีอารมณ์ที่แบบว่าอยากไปไหนคนเดียว เที่ยวคนเดียวบ้าง
แม่เราก็จะไม่อยากให้ไป ไม่อยากให้ดูหนังคนเดียว หลายครั้งที่เราก็ตัดสินใจคือไม่ไปเลย อยู่บ้านเถอะ
เพราะเราไม่อยากให้เขาเป็นห่วง แต่เราอึดอัดเหมือนกันนะคะ เขาบอกเราว่าเราโตแล้ว แม่ไม่ว่า
แต่เราก็เข้าใจนะว่าเราเป็นเด็กในสายตาเขา เราอึดอัดเหมือนกันนะบางที เราไม่รู้จะทำยังไง