ทรมานกับโรคซึมเศร้า

ฉันเรียนปี4อยู่ที่วิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งเป็นแหล่งฟูมฟักโรคซึมของฉัน ตลอด4ปีที่ทรมานทั้งเครียดเรียน เพื่อนเมทโรคจิต กฏระเบียบที่บางทีรู้สึกว่าไม่ต่างจากคุกซักเท่าไหร่ โดนกดขี่ด้วยธรรมเนียมบ้าๆของรุ่นที่ กิจกรรมที่เยอะไม่มีวันจบสิ้น เพื่อนในรุ่นที่มองฉันเป็นตัวประหลาด เพราะเป็นคนชอบความสงบโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยพูดคุยเท่าไหร่ สังคมที่มีแต่การใส่หน้ากาก การนินทา เรื่องของคนอื่นถือเป็นเรื่องสนุกต้องกระจายให้ทุกรู้อย่างทั่วถึง ความเครียดสะสมมากจนฉันต้องพบจิตแพทย์ เป็นชีวิตที่เลวร้ายมาก มันหดหู่โลกหม่นหมอง กินไม่ได้นอนไม่หลับ ทรมานกับผลข้างเคียงของยา ต้องแต่งตัวไปขึ้นวอร์ดทั้งน้ำตาทุกวันสุดท้ายก็ไม่ผ่านฝึกงานจบช้าไปปี ตอนนี้มีปัญเรื่องการนอนหลับถ้ามีไฟหรือเสียงรบกวนจะนอนไม่ได้ทั้งคืนพยายามปรับตัวทุกวิถีทางแล้วก็แก้ไม่ได้บั้นทอนชีวิตมากถึงมากที่สุด ก็เลยขออนุญาตออกมานอนคนเดียวเพราะยังมีห้องที่ว่างอยู่ก็ไม่ได้เพราะผิดกฏ มีคนว่าฉันไม่ปรับคนให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม คือพยายามแล้วมันทำไม่ได้เลย เครียดอึดอัดอยากลาออก โหยหาอิสระภาพที่ไม่เคยได้รับ เพราะมันไม่ใช่คณะที่อยากเรียนด้วยแต่ก็ออกไม่ได้เพราะยังมีเรื่องที่ต้องแบกรับ ฉันควรจะทำยังไงดีคะอยากเปลี่ยนสภาพแวดล้อมอยากหนีไปให้ไกล  
  
    คนเราต้องทนต้องสู้ต้องอยู่กับสิ่งที่เกลียดให้ได้เหรอคะ ถึงมันจะบั่นทอนสุขภาพจิตสุขภาพกายอย่างมากมายก็ต้องทนเหรอคะ จะหลบไปอยู่ที่ๆใจว่าถือว่าผิดหรือเป็นการหนีปัญหารึปล่าวคะ ที่จริงเรื่องมันเลวร้ายกว่านี้มาก แต่สื่อสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้แค่ดี แค่อยากระบายขอบคุณที่รับฟังนะคะ