เรื่องนี้มีต้นสายปลายเหตุมาจาก ผมไปหลงรักคนๆ นึง ที่รู้จักกันในเฟสบุ้คครับ
แล้วผมมีโอกาสได้นัดเจอ ทานข้าว ไปเที่ยวต่างจังหวัด ต่างประเทศด้วยกัน
(แต่ส่วนมากเขาจะชวนเพื่อนเขาไปด้วย มีแค่ 2 ครั้งที่ไปกันสองต่อสอง)
ในวันเกิดของกันและกัน เขาก็มีของขวัญมาเซอร์ไพร์ซ
ผมเองก็มีของขวัญให้เขาเหมือนกัน
เขาเป็นคนหน้าตาดี อัธยาศัยดี อาชีพดีมาก ฐานะดีมาก ครอบครัวมีชื่อเสียง และเป็นลูกคนเดียว
ถ้าอ่านแค่นี้ ทุกคนคงคิดว่าผมก็ดูน่าจะมีความสุขดี
แต่จริงๆ ไม่เลยครับ เพราะเขาบอกกับตัวเองและบุคคลรอบข้างตลอดว่าเขาเป็นชายแท้ ไม่ใช่เกย์ ไบ หรือกระเทย
โดยโพสคอมเม้นท์ผ่านทางเฟสบุ้คของเขาเอง ซึ่งพอผมอ่านแล้วก็รู้สึกฉุกคิดและพยายามตีตัวออกห่าง
พยายามไม่ตอบไลน์ ไม่รับสาย ไม่ไปหา ถึงขนาดผมยอมทิ้งตั๋วคอนเสิร์ตและคลาสเรียนต่างๆ ที่ซื้อด้วยกัน
ตอนนั้นผมคิดว่า ความเป็นไปได้คงเท่ากับศูนย์ เราคงเป็นได้แค่เพื่อนคนนึง
(เพราะส่งข้อความมา เขามักจบท้ายประโยคว่า "เพื่อน")
ตอนนั้นสับสน คิดต่างๆ นานา ทั้งแง่บวกแง่ลบ
บวกกับผมเองก็รู้สึกผิดด้วย ถ้าหากผมเป็นส่วนนึงที่ทำให้เขาไขว้เขวกลายมาเป็นเกย์จริงๆ
แรกๆ เขาก็ฟุดฟิดที่ทำไมผมถึงเปลี่ยนไป ไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ และต่างๆ นานา
ผมก็ตอบไปบ้าง แต่พยายามสร้างกำแพงและระยะห่างออกมา
จนกระทั่งผมตัดสินใจบวช หลังจากกลับมาจากเที่ยวต่างประเทศกับเขา
ก่อนบวช ผมได้อีเมลบอกสาเหตุที่ทำเช่นนั้นและบอกความในใจกับเขาทั้งหมด
แค่อยากให้เขาเข้าใจและอโหสิกรรมให้ผมก่อนที่ผมจะบวช
ในช่วงที่ผมบวช รู้สึกดีมากครับ เหมือนตัดเขาไปได้แล้ว
แต่พอสึกออกมา เขาก็กลับเข้ามาในจิตใจอีก
จนถึงขนาดผม unfriend เขาในเฟสบุ้ค
ตอนนั้นรู้สึกผิดมาก เพราะคิดว่าเขาคงเสียความรู้สึกไม่น้อยเหมือนกัน
ผมก็ add friend เข้ามาใหม่ และก็พยายามคุยกันให้เหมือนปกติ
แต่คราวนี้ ดูเหมือนมันไม่ปกติแล้วครับ
เรานัดเจอกันครั้งนึง (หลังจากไม่เจอกัน 5 เดือน)
ผมพยายามคุยกับเขาเป็นเพื่อน ตอบไลน์ ทักไลน์ โทรหาถ้ามีเหตุจำเป็น
แต่.. เขาเริ่มเปลี่ยนไปแทน
ผมไม่รู้หรอกครับว่า มันเป็นเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมเสียใจมาก
อาจจะดูผมเป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะเวลาที่ผมไลน์ไปแลัวเค้าไม่ตอบ เขาก็คงรู้สึกไม่ต่างกันเหมือนที่ผมทำกับเขา
หลังจากที่เขาไม่ตอบ ผมก็ไม่ส่งไปหาเขาอีกเลย..
3 เดือนผ่านไป เขาส่งไลน์มาบอก "คิดถึง" และถามสารทุกข์สุกดิบ และชวนไปกินข้าว
ตอนนั้น บอกตรงๆ ว่าชาๆ บอกไม่ถูก และตอบปฏิเสธไม่ไปทานข้าว
ในใจถามว่า จะกลับมาทำไมอีก
แต่ในใจ ผมไม่เคยลืมเขาเลยน่ะครับ อยากคุยด้วยเหมือนเดิม
เขาเองก็ยังเข้ามาดูความเคลื่อนไหวในเฟสบุ้คผมตลอด (สังเกตุว่ามีมา like มาเม้นต์บ้าง แต่ผมไม่ค่อยตอบเม้นต์เค้า)
ล่าสุดผมไปเที่ยวผับกับเพื่อน แล้ว check-in
เขาก็เข้ามา like มาเม้นต์ แล้วบอกว่าอยากไปด้วย
แต่ผมก็ไม่ตอบเม้นต์เค้าเหมือนเดิม
แต่เหตุมาเกิดตอนผมเมานี่สิครับ
เพื่อนๆ ผมบอกว่าผมทั้งร้องไห้ และพูดถึงเค้า
เพื่อนผมก็ด้วยความรักเพื่อน ก็จัดการให้เสร็จสรรพ์ (-__ -)
แอด line เขา แล้วยื่นคำขาด
"ถ้าอยากจะคบผมก็บอกผม แต่ถ้าไม่ ก็ออกไปจากชีวิตผมไปซ่ะ ไม่ต้องมา like มาเม้นต์ ถ้าให้ดี unfriend/block ไปเลย"
เพื่อนๆ สารภาพว่าพวกมันสงสารผมที่เห็นผมเป็นทุกข์แบบนี้
สรุปว่า... เขาหายไปจริงครับ แต่ไม่ได้ unfriend
ผมเพิ่งมารู้นี่หล่ะครับว่า เพื่อนผมไลน์ไปคุยแบบนี้กับเขามา
เอาจริงๆ ผมก็สงสารเขาครับ อีกใจก็คิดว่าดีแล้ว (มั้ง) จะได้จบกันจริงๆ สักที
แต่ในใจผม ไม่ลืมเขาเลยครับ และคิดอยากจะไปบอกขอโทษเขาแทนเพื่อนๆ ที่ไปไลน ไปอย่างนั้น
ผมควรทำยังไงดีครับ (T_T)
พยายามตัดใจและทำไม่ได้สักที (เพราะรู้ว่าเขาเป็นชายแท้) ผมควรทำยังไงดีครับ
แล้วผมมีโอกาสได้นัดเจอ ทานข้าว ไปเที่ยวต่างจังหวัด ต่างประเทศด้วยกัน
(แต่ส่วนมากเขาจะชวนเพื่อนเขาไปด้วย มีแค่ 2 ครั้งที่ไปกันสองต่อสอง)
ในวันเกิดของกันและกัน เขาก็มีของขวัญมาเซอร์ไพร์ซ
ผมเองก็มีของขวัญให้เขาเหมือนกัน
เขาเป็นคนหน้าตาดี อัธยาศัยดี อาชีพดีมาก ฐานะดีมาก ครอบครัวมีชื่อเสียง และเป็นลูกคนเดียว
ถ้าอ่านแค่นี้ ทุกคนคงคิดว่าผมก็ดูน่าจะมีความสุขดี
แต่จริงๆ ไม่เลยครับ เพราะเขาบอกกับตัวเองและบุคคลรอบข้างตลอดว่าเขาเป็นชายแท้ ไม่ใช่เกย์ ไบ หรือกระเทย
โดยโพสคอมเม้นท์ผ่านทางเฟสบุ้คของเขาเอง ซึ่งพอผมอ่านแล้วก็รู้สึกฉุกคิดและพยายามตีตัวออกห่าง
พยายามไม่ตอบไลน์ ไม่รับสาย ไม่ไปหา ถึงขนาดผมยอมทิ้งตั๋วคอนเสิร์ตและคลาสเรียนต่างๆ ที่ซื้อด้วยกัน
ตอนนั้นผมคิดว่า ความเป็นไปได้คงเท่ากับศูนย์ เราคงเป็นได้แค่เพื่อนคนนึง
(เพราะส่งข้อความมา เขามักจบท้ายประโยคว่า "เพื่อน")
ตอนนั้นสับสน คิดต่างๆ นานา ทั้งแง่บวกแง่ลบ
บวกกับผมเองก็รู้สึกผิดด้วย ถ้าหากผมเป็นส่วนนึงที่ทำให้เขาไขว้เขวกลายมาเป็นเกย์จริงๆ
แรกๆ เขาก็ฟุดฟิดที่ทำไมผมถึงเปลี่ยนไป ไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ และต่างๆ นานา
ผมก็ตอบไปบ้าง แต่พยายามสร้างกำแพงและระยะห่างออกมา
จนกระทั่งผมตัดสินใจบวช หลังจากกลับมาจากเที่ยวต่างประเทศกับเขา
ก่อนบวช ผมได้อีเมลบอกสาเหตุที่ทำเช่นนั้นและบอกความในใจกับเขาทั้งหมด
แค่อยากให้เขาเข้าใจและอโหสิกรรมให้ผมก่อนที่ผมจะบวช
ในช่วงที่ผมบวช รู้สึกดีมากครับ เหมือนตัดเขาไปได้แล้ว
แต่พอสึกออกมา เขาก็กลับเข้ามาในจิตใจอีก
จนถึงขนาดผม unfriend เขาในเฟสบุ้ค
ตอนนั้นรู้สึกผิดมาก เพราะคิดว่าเขาคงเสียความรู้สึกไม่น้อยเหมือนกัน
ผมก็ add friend เข้ามาใหม่ และก็พยายามคุยกันให้เหมือนปกติ
แต่คราวนี้ ดูเหมือนมันไม่ปกติแล้วครับ
เรานัดเจอกันครั้งนึง (หลังจากไม่เจอกัน 5 เดือน)
ผมพยายามคุยกับเขาเป็นเพื่อน ตอบไลน์ ทักไลน์ โทรหาถ้ามีเหตุจำเป็น
แต่.. เขาเริ่มเปลี่ยนไปแทน
ผมไม่รู้หรอกครับว่า มันเป็นเพราะอะไร แต่ที่แน่ๆ ผมเสียใจมาก
อาจจะดูผมเป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะเวลาที่ผมไลน์ไปแลัวเค้าไม่ตอบ เขาก็คงรู้สึกไม่ต่างกันเหมือนที่ผมทำกับเขา
หลังจากที่เขาไม่ตอบ ผมก็ไม่ส่งไปหาเขาอีกเลย..
3 เดือนผ่านไป เขาส่งไลน์มาบอก "คิดถึง" และถามสารทุกข์สุกดิบ และชวนไปกินข้าว
ตอนนั้น บอกตรงๆ ว่าชาๆ บอกไม่ถูก และตอบปฏิเสธไม่ไปทานข้าว
ในใจถามว่า จะกลับมาทำไมอีก
แต่ในใจ ผมไม่เคยลืมเขาเลยน่ะครับ อยากคุยด้วยเหมือนเดิม
เขาเองก็ยังเข้ามาดูความเคลื่อนไหวในเฟสบุ้คผมตลอด (สังเกตุว่ามีมา like มาเม้นต์บ้าง แต่ผมไม่ค่อยตอบเม้นต์เค้า)
ล่าสุดผมไปเที่ยวผับกับเพื่อน แล้ว check-in
เขาก็เข้ามา like มาเม้นต์ แล้วบอกว่าอยากไปด้วย
แต่ผมก็ไม่ตอบเม้นต์เค้าเหมือนเดิม
แต่เหตุมาเกิดตอนผมเมานี่สิครับ
เพื่อนๆ ผมบอกว่าผมทั้งร้องไห้ และพูดถึงเค้า
เพื่อนผมก็ด้วยความรักเพื่อน ก็จัดการให้เสร็จสรรพ์ (-__ -)
แอด line เขา แล้วยื่นคำขาด
"ถ้าอยากจะคบผมก็บอกผม แต่ถ้าไม่ ก็ออกไปจากชีวิตผมไปซ่ะ ไม่ต้องมา like มาเม้นต์ ถ้าให้ดี unfriend/block ไปเลย"
เพื่อนๆ สารภาพว่าพวกมันสงสารผมที่เห็นผมเป็นทุกข์แบบนี้
สรุปว่า... เขาหายไปจริงครับ แต่ไม่ได้ unfriend
ผมเพิ่งมารู้นี่หล่ะครับว่า เพื่อนผมไลน์ไปคุยแบบนี้กับเขามา
เอาจริงๆ ผมก็สงสารเขาครับ อีกใจก็คิดว่าดีแล้ว (มั้ง) จะได้จบกันจริงๆ สักที
แต่ในใจผม ไม่ลืมเขาเลยครับ และคิดอยากจะไปบอกขอโทษเขาแทนเพื่อนๆ ที่ไปไลน ไปอย่างนั้น
ผมควรทำยังไงดีครับ (T_T)