เคยเจ็บหนักสุดกันบ้างไหมครับ สติเอาไหวหรือเปล่า

เจ็บล่าสุดที่เจ็บสุดๆ คือปวดหูเหมือนกัน เป็นเชื้อราในช่องหู
ก่อนนั้นแมลงตัวใหญ่มากเข้าหู แต่กำลังสนทนาธรรมอยู่ เลยคิดว่ามันตัวเล็ก กะว่าเอาน้ำมันหยอดก็คงลอยออกมาเอง
แต่พอผ่านไปสามชั่วโมงมันไม่ออกมาเลยไปหาหมอ เอาแมลงตัวใหญ่มากออกมา

หลังจากนั้นก็คันหู และปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ใช้ทุกอย่างที่ครูอาจารย์สอน ก็ไม่หาย เป็นหนักขึ้นๆ จนปวดตลอดเวลา
ถ้าเข้าฌานก็หายปวด ออกมาก็ปวดใหม่

แต่พอมันปวดมากๆ นี่ สติมันจ่อที่หูจนกระทั่งมันรู้แต่ความเจ็บปวด รู้ละเอียดเลย  ทั้งที่เราพยายามไม่สนใจอาการปวด
ไปกราบอาจารย์องค์นึงถามท่านว่า ทำไมเราปวดหูแล้วเราแยกรูปนามไม่ออก เหมือนว่าสติมันไปอยู่กับความเจ็บปวดหนักกว่าเดิมอีก

พระอาจารย์ท่านบอก อ้าว..ก็หูมีภัยสติมันก็ไปเฝ้าระวังที่หูซี เป็นปกติ เป็นธรรมชาติ
สติเขามีหน้าที่ดูแล ป้องกันภัย หูมันเจ็บ สติก็เลยไปอยู่ที่หู แบบตุบๆๆๆๆๆ

เลยไปหาหมอ หมอทำหัตถการ ล้างหู แล้วหยอดยา

ตอนนั้นแยกจิตได้ ก็กะว่าจะถอดจิตออกไปไว้นอกร่าง อย่างหลวงพี่เล็กเคยเล่า

แต่ปรากัดว่า ดิ้นซะจนหมอดุ ไอ้เราก็ว่าเรานิ่งแล้วนะ จิตก็นิ่ง ไหงหมอว่าเราดิ้น 555

ไม่ได้เป็นอย่างที่คาดเลย รู้เลยว่า.. ยังอ่อนด้อยยยนัก 555

ยิ่งทำสมาธิ ยิ่งสติดี ยิ่งเจ็บ รับรู้ไปหมดว่าหมอทำยังไงในหู มันรู้หนักกว่าเก่าอีก (รู้งี้ปล่อยเบลอๆ ดีกว่า)

แต่ถ้าทำฌานไวๆ น่าจะรอดนะ แต่นาทีนั้นทำไม่ได้หรอก 555

เลยรู้ว่าจริงๆ แล้ว ที่เขาทนเวทนาได้ ไม่ใช่อะไร เพราะเขา "ทน" ได้  ส่วนการจะเข้าฌานเพื่อดับเวทนา มันต้องเข้าเร็วมาก
ถ้าไม่เป็นวสีจริงๆ เวลาเจอปวดหนักๆ มันเข้าไม่ได้หรอก  ถ้าเข้าก่อนปวดละก็ได้

เลยเข้าใจว่าครูอาจารย์ท่านทำ 1) ทน  2) แยกรูปแยกนามได้ จิตไม่หวั่นไหวกับความเจ็บปวด 3) วสีในสมาธิ

แต่จริงๆ มันเจ็บอยู่ดีแหละ  

ต้องฝึกเอาทั้งนั้น  คือฝึกทนเจ็บ จากน้อยไปหามาก แต่ถ้าสมาธิแข็ง มันเข้าไว ก็ไม่ต้องทนเจ็บนาน